Δρούζοι αντιρρησίες συνείδησης στις ισραηλινές φυλακές

Σάμερ Αλ Σάκλεχ

Ο αριθμός των αρνητών στράτευσης μεγαλώνει εντός της θρησκευτικής μειονότητας των Δρούζων στο Ισραήλ, σύμφωνα με τον Σάμερ Αλ Σάκλεχ, 20χρονο που έχει αρνηθεί να υπηρετήσει στον ισραηλινό στρατό.

«Κάπου 70% των Δρούζων ανδρών στο χωριό μου, πηγαίνουν στο στρατό», λέει ο Αλ Σάκλεχ, που κατάγεται από το Μεγκχάρ, ένα χωριό στη Γαλιλαία. Παρόλα αυτά ελπίζει ότι η διαμαρτυρία εκείνου και άλλων Δρούζων θα ενθαρρύνει περισσότερους νέους να γίνουν αντιρρησίες συνείδησης.

Το Μεγκχάρ είναι επίσης γενέτειρα του Ομάρ Σάαντ, ενός Δρούζου μουσικού που τράβηξε τη διεθνή προσοχή πέρυσι για την απόφασή του να μην υπηρετήσει στρατιωτική θητεία.

Όπως ο Σάαντ, έτσι κι ο Αλ Σάκλεχ μεγάλωσε σε ένα σπιτικό που απέρριπτε την ιδέα της ακλόνητης πίστης των Δρούζων σε ένα κράτος που συστηματικά κάνει διακρίσεις εις βάρος των Παλαιστινίων. «Προέρχομαι από κομμουνιστική οικογένεια. Ο πατέρας μου σπούδασε στην Σοβιετική Ένωση, και μεγαλώσαμε σε ένα αριστερό περιβάλλον που απορρίπτει τον μιλιταρισμό όπως αυτόν του Ισραήλ», είπε ο Αλ Σάκλεχ στην «Ηλεκτρονική Ιντιφάντα». Ο πατέρας του πέρασε τέσσερις μήνες σε ισραηλινή φυλακή εξαιτίας της άρνησής του να υπηρετήσει στο στρατό.

«Θεωρώ τον εαυτό μου Παλαιστίνιο. Είμαι Παλαιστίνιος, βέβαια, και είμαι μέρος της Παλαιστινιακής κουλτούρας, κοινωνίας και πολιτισμού, και οι Παλαιστίνιοι στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας είναι μέρος του λαού μου. Δεν θα υπηρετήσω σε έναν στρατό που συνεχώς τους σκοτώνει».

«Αυτοπροσδιοριζόμαστε ως Παλαιστίνιοι»

Σε αντίθεση με πολλούς Δρούζους αντιρρησίες συνείδησης, ο Αλ Σάκλεχ δεν φυλακίστηκε. Μάλλον, απέτυχε εσκεμμένα σε μια υποχρεωτική εξέταση στρατολόγησης και το κράτος του έδωσε απαλλαγή, θεωρώντας ότι ήταν διανοητικά ακατάλληλος για στρατιωτική θητεία. «Προσποιήθηκα ότι ήμουν τρελός, με άλλα λόγια, αλλά το έκανα για ηθικούς και πολιτικούς λόγους», εξήγησε.

Η υποχρεωτική στρατιωτική θητεία για τους άρρενες Δρούζους είναι αποτέλεσμα μιας συμφωνίας του 1956 με την οποία οι ηγέτες της κοινότητας προσπάθησαν να βελτιώσουν τις συνθήκες για την μικρή μειονότητα, και η ισραηλινή κυβέρνηση προσπάθησε να ελέγξει τους Παλαιστίνιους, δημιουργώντας διαμάχη μεταξύ διαφορετικών τομέων της παλαιστινιακής μειονότητας του σημερινού Ισραήλ. Πάντοτε όμως υπήρχαν αντιρρησίες, που την είδαν ως μια μονόπλευρη συμφωνία που κοστίζει περισσότερα απ’ όσα παρέχει.

«Σε μεγάλο βαθμό, αντιμετωπίζουμε τα ίδια οικονομικά και πολιτικά εμπόδια, όπως και η υπόλοιπη παλαιστινιακή μειονότητα στο Ισραήλ», λέει ο Αλ Σάκλεχ. «Είμαστε κυρίως φτωχοί, και τα χωριά μας, τα οποία συχνά μοιραζόμαστε με χριστιανούς και μουσουλμάνους Παλαιστίνιους, δεν έχουν επαρκείς υποδομές», ως αποτέλεσμα της απροθυμίας της κυβέρνησης να επενδύσει σε μη-εβραϊκές περιοχές.

Το κράτος έχει υποβάλει τους Δρούζους αρνητές σε σκληρή τιμωρία. Παρόλα αυτά «ένας αυξανόμενος αριθμός από εμάς αντιλαμβάνεται ότι αυτοπροσδιοριζόμαστε ως Παλαιστίνιοι – εδώ και πέντε ή δέκα χρόνια, σίγουρα», λέει ο Αλ Σάκλεχ.

Αυτήν την αντίληψη έχει κι ο Σάμερ Σουαϊντ, από την Επιτροπή Πρωτοβουλίας των Δρούζων. Έχοντας ιδρυθεί το 1978, αυτή η επιτροπή έγινε «ένα σπίτι για τους νέους που μετανιώνουν για την ιστορική συμφωνία που έγινε με το εβραϊκό κράτος και ιδιαίτερα με την υποχρέωση να συμμετάσχουν στην υποχρεωτική θητεία στο στρατό», γράφει ο ιστορικός Ιλαν Παπε στο βιβλίο του The Forgotten Palestinians: A History of the Palestinians in Israel (165).

Ποινές φυλάκισης

Ο Σουαϊντ αναφέρεται σε μια μελέτη του 2010 που διεξήγαγε το Πανεπιστήμιο της Χάιφας, η οποία βρήκε ότι περισσότερα από τα 2/3 της μειονότητας των Δρούζων δεν θα υπηρετούσαν στο στρατό αν δεν ήταν υποχρεωτικό. «Στους Δρούζους αρνητές έχουν επιβληθεί ποινές υπερδιπλάσιες από εκείνες άλλων αρνητών», είπε.

Παρά την αξιοσημείωτη αύξηση αυτών που απέχουν, πολλοί επιλέγουν να μην αυτοπροσδιοριστούν ως αρνητές ή να δημοσιοποιήσουν τις υποθέσεις τους, φοβούμενοι επιπτώσεις.

«Ανά πάσα στιγμή υπάρχουν τρεις με πέντε Δρούζοι αρνητές στη φυλακή… η πλειονότητα [των Δρούζων που δεν υπηρετούν] δεν θέλουν να αυτοπροσδιοριστούν ως αρνητές και δε θέλουν να λάβουν μέρος σε δημόσιες καμπάνιες», λέει ο Σουαϊντ, «Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι είναι μια μειοψηφική ομάδα και ο περισσότερος κόσμος πιστεύει ότι θα κάνουν κακό στην οικογένειά τους και ότι θα στοχοποιηθούν από το κατεστημένο και θα τιμωρηθούν. Αυτή τη στιγμή γνωρίζουμε τουλάχιστον τέσσερα άτομα που βρίσκονται στη φυλακή».

Στην Μπουκέια, ένα χωριό στη βόρεια Γαλιλαία, με μια πλειονότητα 70% Δρούζων, «οι νέοι άντρες … πέρασαν συνολικά 540 χρόνια σε στρατιωτική φυλακή διαχρονικά», λέει ο Σουαϊντ.

Τον Ιούνιο του 2012 ο Όμρο Νάφα (γιος του Δρούζου πρώην βουλευτή του ισραηλινού κοινοβουλίου Σαϊντ Νάφα) φυλακίστηκε για τρίτη φορά εξαιτίας της άρνησής του να υπηρετήσει στο στρατό.

Μια πρόσφατη δημοσκόπηση που διεξήγαγε το Αραβικό Κέντρο για την Εφαρμοσμένη Κοινωνική Έρευνα «Μάντα αλ Καρμέλ», βρήκε ότι το 71,5% των Παλαιστινίων πολιτών του Ισραήλ, ηλικίας μεταξύ 16 και 22 ετών, απορρίπτουν την εθνική θητεία «γιατί είναι ένα τρόπος να νομιμοποιηθούν οι διακρίσεις και η ανισότητα». (“71.5 % of young Israeli Arabs oppose national service,” Haaretz, 12 Φεβρουαρίου).

Λίγες ευκαιρίες

Η Σάχαρ Βάρντι από τη New Profile, μια ισραηλινή ομάδα που αντιτίθεται στην στρατιωτικοποίηση, λέει ότι οι Δρούζοι και άλλοι Παλαιστίνιοι στο Ισραήλ αντιμετωπίζουν «διακρίσεις σε όλες τις πλευρές της ζωής τους: τη στέγαση, τους προϋπολογισμούς, τις κατασχέσεις γης, κ.λπ. Γι’ αυτό λιγότεροι νέοι κατατάσσονται στον στρατό τώρα, και όσοι το κάνουν, το κάνουν απλώς ως μια ευκαιρία καριέρας επειδή δεν υπάρχει εργασιακή ισότητα έξω [από τον στρατό]».

Τα τελευταία χρόνια, περισσότερες οργανώσεις έχουν ξεπηδήσει για να υποστηρίξουν αντιρρησίες συνείδησης. Η Μπαλάντνα, μια οργάνωση που δουλεύει για λογαριασμό της παλαιστινιακής μειονότητας στο Ισραήλ, έχει σχηματίσει μια πτέρυγα νεολαίας Δρούζων που δουλεύει για τη στρατιωτική θητεία όπως και για άλλα ζητήματα.

Οι εκλογές της Κνεσέτ διατήρησαν μια πολεμοχαρή κυβέρνηση υπό την ηγεσία του Μπέντζαμιν Νετανιάχου, που υποστηρίζεται τώρα από έναν ακόμα μεγαλύτερο αριθμό ζηλωτών πολιτικών που τακτικά εκστομίζουν ρατσιστική ρητορική και προωθούν πολιτικές εξαναγκαστικού ελέγχου του πληθυσμού για να διατηρήσουν μια εβραϊκή πλειονότητα. Σε αυτό το πολιτικό κλίμα, όλο και περισσότεροι Δρούζοι θα αμφισβητήσουν το ρόλο τους σε ένα κράτος που κυνικά τους θεωρεί στην καλύτερη περίπτωση ως εν μέρει πολίτες.

Όπως λέει ο Αλ Σάκλεχ: «Είμαι εναντίον της ιδέας ενός εθνικού ή θρησκευτικού κράτους που υπάρχει εις βάρος των άλλων – είτε είναι αποκλειστικά εβραϊκό, χριστιανικό, ισλαμικό ή δρούζικο».

Πηγή: Electronic Intifada

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: