Παλαιστίνιοι ποδοσφαιριστές: μπάλα και αντίσταση

1-tom-hurndall-playing-football-in-amman-refugee-camp

1. Ο Τομ Χάρνταλ παίζει με παιδιά σε καταυλισμό παλαιστινίων προσφύγων στο Αμμάν

 

Αναδημοσίευση από το περιοδικό HUMBA (τεύχος 15, Άνοιξη 2014) – με προσθήκη φωτογραφιών

 

Παρότι κατέβαινα ήδη κάποια χρόνια στην Παλαιστίνη, η πρώτη μου επαφή με το παλαιστινιακό ποδόσφαιρο, έγινε το 2009 στην αποκλεισμένη Λωρίδα της Γάζας. Βρισκόμουν εκεί με μια ομάδα ακτιβιστών του Διεθνούς Κινήματος Αλληλεγγύης (ISM), και με τη βοήθεια ντόπιων διοργανώσαμε έναν αγώνα ποδοσφαίρου για να τιμήσουμε τη μνήμη του συντρόφου μας, του Βρετανού Τομ Χάρνταλ, που το 2003 είχε πυροβοληθεί στο κεφάλι, καθώς προσπαθούσε να σώσει παιδιά από τα πυρά των Ισραηλινών. Ξέραμε ότι ο Τομ αγαπούσε το ποδόσφαιρο και υπήρχε και μια γνωστή φωτογραφία του να παίζει με πιτσιρίκια σε ένα προσφυγικό καταυλισμό στο Αμάν της Ιορδανίας.

2-tom-hurndall-soccer

2. Ο Τομ Χάρνταλ παίζει με παιδιά σε καταυλισμό παλαιστινίων προσφύγων στο Αμμάν

 

Παρά το ψιλόβροχο ο αγώνας έγινε στα προσφυγικά της Γίμπνα, στην πόλη της Ράφας εκεί που είχε πυροβοληθεί ο Τομ. Σε ένα χωμάτινο γήπεδο-αλάνα, με φόντο σπίτια βομβαρδισμένα κατά τις πρόσφατες σφαγές (Επιχείρηση Χυτό Μολύβι), σπίτια κατεδαφισμένα από μπουλντόζες όπως αυτή που σκότωσε τη Ρέιτσελ Κόρι αλλά κυρίως σπίτια διάτρητα από χιλιάδες σφαίρες ή οβίδες. Κάποιοι από τους ερασιτέχνες παλαιστίνιους ποδοσφαιριστές ξυπόλητοι, οι μεν με μπλε και οι δε με κόκκινες εμφανίσεις, γνωστών ποδοσφαιριστών όπως του Ρούνει.

3-Toms_memorial_match

3. Ποδοσφαιρικός αγώνας στη μνήμη του δολοφονημένου Τομ Χάρνταλ, Ράφα, Λωρίδα της Γάζας, 11 Απριλίου 2009.

 

Σαν έπαθλο θα δίναμε αθλητικές εμφανίσεις στους νικητές και μπάλες ποδοσφαίρου για παρηγοριά στους ηττημένους. Στο γήπεδο υπήρχαν κάποια πανό και ένα από αυτά έγραφε στα αγγλικά «Αντίσταση, Αθλητισμός, Ενότητα».

4-tom-memorial-banner-no-2

4. Πανό στον ποδοσφαιρικό αγώνα στη μνήμη του δολοφονημένου Τομ Χάρνταλ, Ράφα, Λωρίδα της Γάζας, 11 Απριλίου 2009.

Νεκροί ποδοσφαιριστές και αντίσταση

Μου πήρε κάποιον καιρό να συνειδητοποιήσω ότι ο αθλητισμός και ιδιαίτερα το ποδόσφαιρο είναι συνυφασμένα με την παλαιστινιακή αντίσταση. Κατά τη διάρκεια της επιχείρησης Χυτό Μολύβι στη Λωρίδα της Γάζας, ο ποδοσφαιριστής της ολυμπιακής ομάδας της Παλαιστίνης Γουατζέχ Μουστάχε, σκοτώθηκε από τα πυρά των Ισραηλινών Δυνάμεων Κατοχής. Κάποιες πηγές αναφέρουν ότι σκοτώθηκε στο σπίτι του ενώ άλλες λένε ότι η Ισλαμική Τζιχάντ ανακοίνωσε ότι ήταν ένας από τους μαχητές της που σκοτώθηκε σε μάχη. Άλλοι δύο διακεκριμένοι Παλαιστίνιοι ποδοσφαιριστές σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια των σφαγών στη Λωρίδα της Γάζας, ο Αϊμάν Αλ Κουρντ και ο Σάντι Σμπάκχε, και οι δύο πρώην ποδοσφαιριστές της εθνικής ομάδας. Το στάδιο της Ράφας, έδρα της Άχλι Αλενσεράτ, υπέστη εκτεταμένες ζημιές.

Ποδοσφαιριστές στη φυλακή ως αντάρτες

Στις 20 Φλεβάρη 2012, άνδρες με πολιτικά των Ισραηλινών Δυνάμεων Κατοχής σταμάτησαν με δύο αυτοκίνητα έξω από την είσοδο κτιρίου της Παλαιστινιακής Ερυθράς Ημισελήνου και απήγαγαν τον 23χρονο Ομάρ Αμπού Ρουαϊς που δούλευε εκεί ως σεκιούριτι.

5. Ο κρατούμενος ποδοσφαιριστής Ομάρ Αμπού Ρουαϊς

Σύμφωνα με το Παλαιστινιακό Κέντρο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, γύρω στις 12.50 μια ομάδα πέντε ενόπλων, σταμάτησε με ένα άσπρο λεωφορείο Μερσεντές και ένα άσπρο ημιφορτηγό με παλαιστινιακές πινακίδες, έξω από την είσοδο του κτιρίου. Όταν ο Αμπού Ρουαϊς τους είπε ότι δεν επιτρεπόταν να παρκάρουν εκεί, βγήκαν έξω και υπό την απειλή τον όπλων των απήγαγαν, τον μετέφεραν στο τσεκπόιντ της Καλάντια και από εκεί προς άγνωστη κατεύθυνση. Στη διαδρομή χτύπησαν ανελέητα τον Αμπού Ρουαϊς με τα χέρια, τα πόδια και τους υποκόπανους των όπλων τους.
Ο Αμπού Ρουαϊς ήταν τερματοφύλακας της Αλ Αμάρι, μιας από τις καλύτερες ποδοσφαιρικές ομάδες της Δυτικής Όχθης καθώς και τερματοφύλακας της ολυμπιακής ομάδας της Παλαιστίνης. Η απαγωγή του Αμπού Ρουαϊς έγινε στο πλαίσιο ισραηλινών επιχειρήσεων στον προσφυγικό καταυλισμό Αμάρι, κοντά στη Ραμάλα, για την αιχμαλωσία ανδρών που σύμφωνα με τους Ισραηλινούς, είχαν συμμετάσχει σε ένοπλη επίθεση εναντίων στρατιωτών των Ισραηλινών Δυνάμεων Κατοχής στις 20 Ιανουαρίου στη Ραμάλα. Κανείς δεν είχε τραυματιστεί στην επίθεση, αλλά ένα ισραηλινό στρατιωτικό όχημα είχε υποστεί ζημιές. Οι Ισραηλινοί θεωρούν ότι ο Αμπού Ρουαϊς έχει σχέσεις με τη Χαμάς. Η υπόθεση του Αμπού Ρουαϊς ξαναήρθε στη δημοσιότητα με αφορμή την έκκληση για τον επί τρεις μήνες απεργό πείνας, ποδοσφαιριστή της εθνικής ομάδας Μαχμούντ Σαρσάκ. Μαζί με την υπόθεση του Σαρσάκ, η Παλαιστινιακή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία έκανε έκκληση για την υπόθεση του Αμπού Ρουαϊς αλλά και ενός άλλου ποδοσφαιριστή, του Άχμαντ Χαλίλ Αμπού Ελ Ασάλ, που έπαιζε για την ομάδα του προσφυγικού καταυλισμού Ακαμπάτ Τζάμπερ, και είχε συλληφθεί μια μέρα μετά για την ίδια υπόθεση.

Ο κρατούμενος απεργός πείνας Μαχμούντ Σαρσάκ

Ο Μαχμούντ Σαρσάκ υπήρξε ποδοσφαιριστής της εθνικής ομάδας της Παλαιστίνης. Είχε ενταχθεί στην τοπική ποδοσφαιρική ομάδα, στον προσφυγικό καταυλισμό της Ράφας, στη νότια Λωρίδα της Γάζας, στα 14, έχοντας γίνει έτσι ο νεαρότερος ποδοσφαιριστής που έπαιξε στην πρώτη εθνική κατηγορία της Παλαιστίνης, εκείνη την εποχή. Ο μέσος απέσπασε την προσοχή ενός γερμανού προπονητή ενώ έπαιζε με την εθνική ομάδα της Παλαιστίνης στη Νορβηγία.
Συνελήφθη στο συνοριακό πέρασμα Έρεζ, βγαίνοντας από τη Λωρίδα της Γάζας, κατευθυνόμενος προς τη Δυτική Όχθη όπου είχε συμβόλαιο να παίξει με ομάδα. Ήταν ο μοναδικός κρατούμενος υπό τον ισραηλινό νόμο περί «παράνομου μαχητή», που είναι παρόμοιος με αυτόν της διοικητικής κράτησης, δηλαδή χωρίς απαγγελία κατηγοριών ή δίκη.
Απέναντι σε αυτήν την άδικη πολύχρονη κράτηση, χωρίς να μπορούν να του προσάψουν τίποτα, κατηγορώντας τον αόριστα για σχέσεις με την Ισλαμική Τζιχάντ, μετά από 3 χρόνια στις ισραηλινές φυλακές, ο Σαρσάκ ξεκίνησε απεργία πείνας. Καθώς πλησίαζε τους τρεις μήνες απεργίας πείνας και η κατάσταση της υγείας του ήταν πλέον κρίσιμη, οι διαμαρτυρίες πύκνωναν. Στη Γαλλία, αλληλέγγυοι/ες προέβησαν σε συμβολική κατάληψη της Γαλλικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας ζητώντας την απελευθέρωσή του.

6-κατάληψη_γαλλικής_ομοσπονδίας

6. Κατάληψη της Γαλλικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας για την απελευθέρωση του Μαχμούντ Σαρσάκ.

Η κατάληψη έληξε με βίαιη παρέμβαση της αστυνομίας.

Η υποστήριξη του Καντονά

Ο μεγάλος παλαίμαχος Γάλλος ποδοσφαιριστής Ερίκ Καντονά, μαζί με άλλες προσωπικότητες μεταξύ των οποίων ο Νόαμ Τσόμσκυ και ο σκηνοθέτης Κεν Λόατς, δημοσίευσαν ανοιχτή επιστολή στη οποία αναφέρεται:
“Είμαστε σοκαρισμένοι από τα ρατσιστικά συνθήματα σε ποδοσφαιρικούς αγώνες στην Πολωνία και την Ουκρανία στο Euro 2012. Ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες και πολιτικοί τα καταδίκασαν ανοιχτά. Σίγουρα κάποιοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι μποϋκοτάρουν αγώνες στην Ουκρανία λόγω της καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που συμβαίνει σ’ αυτή τη χώρα.
Τότε γιατί αυτοί οι ίδιοι, μένουν σιωπηλοί όταν το Ισραήλ πρόκειται να φιλοξενήσει την U.E.F.A. και το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ελπίδων το 2013; Στη χώρα αυτή ο ρατσισμός, οι καταπατήσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και οι σοβαρές παραβιάσεις της διεθνούς νομοθεσίας, είναι καθημερινά φαινόμενα.
Οι υπουργοί της ισραηλινής κυβέρνησης ανταποκρίθηκαν στις επιθέσεις του όχλου εναντίον μαύρων προσφύγων, χαρακτηρίζοντάς τους “εισβολείς” και ζήτησαν την φυλάκισή τους σε στρατιωτικά στρατόπεδα.
Στις ισραηλινές φυλακές βρίσκονται περίπου 4.000 Παλαιστίνιοι κρατούμενοι, από τους οποίους περισσότεροι από 300 βρίσκονται υπό “διοικητική κράτηση” και κρατούνται χωρίς απαγγελία κατηγορίας ή δίκη. Ένας απ’ αυτούς είναι ο Μαχμούντ Σαρσάκ, ποδοσφαιριστής από τη Γάζα, 25 χρονών. Παραμένει στη φυλακή εδώ και 3 χρόνια. Χωρίς να του έχει απαγγελθεί κατηγορία, χωρίς δίκη. Σε απόγνωση, προχώρησε σε απεργία πείνας που διαρκεί πάνω από 80 μέρες και αυτή τη στιγμή βρίσκεται κοντά στο θάνατο. Αυτός, μαζί με άλλα θύματα κακοποίησης από το Ισραηλινό κράτος, χρειάζονται την υποστήριξή μας.
Είναι καιρός να δοθεί ένα τέλος στην ατιμωρησία του Ισραήλ και να επιμείνουμε να εφαρμοστούν και ως προς αυτό, όσον αφορά την ισότητα, τη δικαιοσύνη και το σεβασμό της διεθνούς νομοθεσίας, τα ίδια κριτήρια που απαιτούμε και από άλλα κράτη.”

Η καθυστερημένη αντίδραση της FIFA

Αφού πρώτα είχε ζητήσει την απελευθέρωση του Σαρσάκ η Παγκόσμια Ένωση Επαγγελματιών Ποδοσφαιριστών (FIFPro), τελικά και η FIFA αναγκάστηκε επιτέλους να βγάλει ανακοίνωση:

«Φερόμενη παράνομη κράτηση ποδοσφαιριστών της Παλαιστίνης

Ο πρόεδρος της FIFA Τζόζεφ Σ. Μπλάτερ εξέφρασε σήμερα (12 Ιουνίου) μεγάλη ανησυχία για τη φερόμενη παράνομη κράτηση ποδοσφαιριστών της Παλαιστίνης.
Οι αναφορές που έλαβε η FIFA αναφέρουν ότι σε μια προφανή παραβίαση της ακεραιότητας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους και χωρίς το προφανές δικαίωμα σε πρέπουσα διαδικασία (δίκη), διάφοροι ποδοσφαιριστές της Παλαιστίνης φέρεται να έχουν κρατηθεί παρανόμως από τις ισραηλινές αρχές. Ιδιαίτερα, οι προαναφερθείσες αναφορές, κάνουν λόγο για τον παλαιστίνιο ποδοσφαιριστή Μαχμούντ Σαρσάκ, του οποίου η υγεία είναι σε μια πολύ λεπτή κατάσταση εξαιτίας του γεγονότος ότι κάνει απεργία πείνας εδώ και κάπου 90 ημέρες διαμαρτυρόμενος για την φερόμενη παράνομη κράτησή του.
Εξαιτίας της προαναφερθείσας σοβαρότητας της κατάστασης, η FIFA καλεί επειγόντως την IFA (Ισραηλινή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία)  να επιστήσει την προσοχή των αρμόδιων ισραηλινών αρχών για το ζήτημα αυτό, με σκοπό τη διασφάλιση της σωματικής ακεραιότητας των παικτών αυτών όπως και το δικαίωμά τους σε πρέπουσα διαδικασία. Το ζήτημα υπέπεσε στην προσοχή της FIFA μετά από αλληλογραφία της Παλαιστινιακής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας, διάφορα ρεπορτάζ διεθνών μέσων σχετικά με τον ποδοσφαιριστή Μαχμούντ Σαρσάκ και ένα δελτίο τύπου της FIFPro (Παγκόσμιας Ένωσης Επαγγελματιών Ποδοσφαιριστών).»

Την ανακοίνωση ακολούθησε και έκκληση ποδοσφαιριστών μεταξύ των οποίων ο Κανουτέ, ο Ανελκά, ο Σισοκό, ο «δικός μας» Πάπε Ντιόπ και άλλοι.

Νίκη και επιστροφή ήρωα

Έχοντας κάνει απεργία πείνας επί τρεις μήνες (μόνο τις τελευταίες μέρες έπαιρνε γάλα) ο Σαρσάκ τελικά πέτυχε τη νίκη της ζωής του αφού οι Ισραηλινοί αναγκάστηκαν να τον απελευθερώσουν. Τον Ιούλιο του 2012 επέστρεψε στη Γάζα και ιδιαίτερα στη Ράφα όπου ο κόσμος τον υποδέχτηκε ως ήρωα. Και βέβαια ο φωτογραφικός φακός τον έπιασε να πνίγεται στις αγκαλιές των φίλων του κρατώντας μια μπάλα ποδοσφαίρου.

7-Sarsak

7. Η επιστροφή του Μαχμούντ Σαρσάκ στη Λωρίδα της Γάζας

Η άρνηση του Σαρσάκ να παρακολουθήσει το Ελ Κλάσικο

Λίγους μήνες μετά, το Σεπτέμβριο του 2012, ξέσπασε σάλος από την απόφαση της Μπαρτσελόνα να φιλοξενήσει για το Ελ Κλάσικο, τον πρώην αιχμάλωτο ισραηλινό στρατιώτη των δυνάμεων κατοχής, Γκιλάντ Σαλίτ, ο οποίος είχε κρατηθεί επί 5 χρόνια από την παλαιστινιακή ένοπλη αντίσταση μέχρι που ανταλλάχθηκε με 1057 Παλαιστίνιους κρατούμενους. Τα νέα προκάλεσαν την αντίδραση όλου του ποδοσφαιρικού κόσμου της Γάζας, συμπεριλαμβανομένου του Συλλόγου Οπαδών της Μπαρτσελόνα. Κάποιοι σε μια προσπάθεια να εξισορροπήσουν τα πράγματα και να κατευνάσουν τις αντιδράσεις σκέφτηκαν να προσκληθεί και ο Μαχμούντ Σαρσάκ. Ο οποίος όμως με μια γενναία απόφαση απέρριψε κάτι που είναι όνειρο ζωής για κάθε Παλαιστίνιο (να ταξιδέψει στο εξωτερικό), πόσο μάλλον για έναν οπαδό της Μπάρτσα.

Είπε ότι θα δεχόταν οποιαδήποτε πρόσκληση «εφόσον δεν θα μεταχειριζόταν εξίσου το θύμα και τον καταπιεστή». «Αρνούμαι να κάτσω στο ίδιο μέρος με έναν δολοφόνο που ήρθε πάνω σε ένα άρμα μάχης», είπε ο πρώην κρατούμενους, αναφερόμενος στον Σαλίτ, ο οποίος αιχμαλωτίστηκε τον Ιούνιο του 2006 από μαχητές που έσκαψαν τούνελ στο Ισραήλ, από τη Λωρίδα της Γάζας και αιφνιδίασαν το πλήρωμα του τανκ, σκοτώνοντας δύο από τους συντρόφους του.
Ο Σαρσάκ είπε ότι θα «αρνηθεί την συνύπαρξη και την εξομάλυνση με την κατοχή».
«Σέβομαι την πρόσκληση της Μπαρτσελόνα, αλλά θα πρέπει να αποφύγω να εξοργίσω τον παλαιστινιακό λαό και τους υποστηρικτές τους όπως και όλους όσους με υποστήριξαν κατά την απεργία πείνας μου. Σέβομαι επίσης την άποψη εκείνων που πιστεύουν ότι πρέπει να πάω να δω το ματς για να εκπροσωπήσω τα βάσανα του παλαιστινιακού λαού. Παρόλα αυτά, επιλέγω να μποϊκοτάρω το ματς μετά από πολλές ώρες διαβούλευσης και σκέψης. Θα υπογραμμίσω ότι η ισραηλινή κατοχή είναι καθολικά υπεύθυνη για την κατάπτωση του παλαιστινιακού αθλητισμού και για τα συνολικά βάσανα του παλαιστινιακού λαού».

Ο ποδοσφαιρικός σύλλογος της Μπαρτσελόνα διευκρίνισε ότι δεν προσκάλεσε ούτε τον Σαλίτ ούτε τον Σαρσάκ, αλλά δέχθηκε εξωτερικά αιτήματα για λογαριασμό τους, να παρακολουθήσουν το ματς. Ο Σαρσάκ είπε ότι είχε δεχθεί πρόσκληση μέσω του παλαιστίνιου πρεσβευτή στην Ισπανία, αλλά αναγνώρισε ότι δεν είχε καλέσει η Μπαρτσελόνα τον Σαλίτ, αλλά απλά είχε δεχθεί αίτημα, που μάλιστα σύμφωνα με ισπανικά μέσα είχε γίνει από πρώην υπουργό του Ισραήλ.

Αντιδράσεις για την νέα πρωτοβουλία της Μπαρτσελόνα

Σαν να μην έφτανε η υπόθεση με τον Σαλίτ, ο πρόεδρος της Μπαρτσελόνα Σάντρο Ροσέλ, κατάφερε να προκαλέσει και νέες αντιδράσεις. Πραγματοποίησε επίσκεψη σε Ισραήλ και Παλαιστίνη, αντάλλαξε μπλουζάκια με τον ισραηλινό πρόεδρο Σιμόν Πέρες, και πρότεινε να παίξει η Μπαρτσελόνα έναν φιλικό αγώνα απέναντι σε μια ομάδα που θα αποτελείτο από Ισραηλινούς και Παλαιστίνιους.

8-Rosell-Peres

8. Ο πρόεδρος της Μπαρτσελόνα Σάντρο Ροσέλ με τον ισραηλινό πρόεδρο Σιμόν Πέρες

Η φαινομενικά αθώα πρόταση εξόργισε μερίδα των Παλαιστινίων και των αλληλέγγυων σε αυτούς, οι οποίοι υποστηρίζουν το κίνημα μποϊκοτάζ του Ισραήλ μέχρι να σταματήσει την κατοχή, και αντιδρούν σε κάθε προσπάθεια «εξομάλυνσης» όπου θύτης και θύμα θα παρουσιάζονται δίπλα-δίπλα σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Ο πρόεδρος της Παλαιστινιακής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Τζιμπρίλ Ρατζούμπ, αρνήθηκε ευγενικά την πρόταση λέγοντας ότι «υπάρχουν πολλά εμπόδια» αλλά θα ήταν «μια καλή ιδέα, ένα όνειρο που θα γινόταν πραγματικότητα εάν τερματιζόταν η κατοχή».

Παιδιά σκοτώνονται παίζοντας μπάλα

Για να καταλάβουμε τις αντιδράσεις των Παλαιστινίων θα πρέπει να έχουμε μια ιδέα για το τι βιώνουν. Το να βγεις να παίξεις μπάλα στη Λωρίδα της Γάζας είναι σαν να πηγαίνεις σε πόλεμο. Πάρα πολλά παιδιά έχουν σκοτωθεί από ισραηλινά πυρά ενώ έπαιζαν ποδόσφαιρο.
Στις 7 Ιουλίου 2001 παιδιά που έπαιζαν μπάλα στην προσφυγική συνοικία Γίμπνα της Ράφας, κοντά στα σύνορα με την Αίγυπτο, κάθισαν να ξεκουραστούν. Ισραηλινοί στρατιώτες άνοιξαν πυρ σκοτώνοντας τον 11χρονο Χαλίλ Αλ Μουγκράμπι, και τραυματίζοντας δύο άλλα παιδιά.
Στις 14 Μαρτίου 2004 ισραηλινοί στρατιώτες κοντά στον εποικισμό Νέβε Ντεκαλίμ άνοιξαν πυρ εναντίον παιδιών που έπαιζαν μπάλα σε παιδική χαρά, σκοτώνοντας τον 19χρονο Αϊμάν Αμπού Ζάχερ.
Στις 26 Μαρτίου 2004 ισραηλινοί στρατιώτες στα σύνορα της Γάζας με την Αίγυπτο άνοιξαν πυρ σκοτώνοντας τον 18χρονο Τζιχάντ Αλ Κουτάτι, ενώ έπαιζε μπάλα στον προσφυγικό καταυλισμό Αλ Σαμπούρα.
Στις 13 Οκτωβρίου 2004 ισραηλινοί στρατιώτες που βρίσκονταν στα σύνορα της Γάζας με την Αίγυπτο άνοιξαν πυρ εναντίον παιδιών που έπαιζαν μπάλα στην προσφυγική συνοικία Block J της Ράφας, σκοτώνοντας τον 16χρονο Τζιχάντ Μπαρχούμ και τραυματίζοντας ένα 7χρονο παιδί.
Στις 9 Απριλίου 2005 ισραηλινοί στρατιώτες σκότωσαν τρία παιδιά που έπαιζαν μπάλα κοντά στα σύνορα με την Αίγυπτο. Ο 15χρονος Άσραφ Μούσα πυροβολήθηκε στο στήθος, ο 16χρονος Χασάμ Αμπού Ζέιντ πυροβολήθηκε στο κεφάλι και ο 15χρονος Χάλεντ Γκάναμ πυροβολήθηκε στο λαιμό.
Στις 17 Απριλίου 2006 οι ισραηλινοί έριξαν οβίδες στο Σέιχ Ζαγιέντ της Γάζας, μια από αυτές έπεσε σε παιδική χαρά όπου τουλάχιστον 20 παιδιά έπαιζαν μπάλα. Ο 15χρονος Μαχμούντ Ομπάιντ σκοτώθηκε και δύο άλλα παιδιά τραυματίστηκαν.
Στις 28 Φεβρουαρίου 2008 τέσσερα ξαδέρφια, ηλικίας 8 έως 12 ετών διαμελίστηκαν από ισραηλινούς πυραύλους ενώ έπαιζαν σε ανοιχτή περιοχή κοντά στο σπίτι τους ανατολικά της Τζαμπάλια.
Στις 22 Μαρτίου 2011 δύο έφηβοι σκοτώθηκαν καθώς έπαιζαν μπάλα σε γειτονιά ανατολικά της Πόλης της Γάζας, όταν χτυπήθηκαν από ισραηλινή οβίδα.
Στις 20 Ιουνίου 2012 ο δωδεκάχρονος Μαμούν Αλντάμ καθώς έπαιζε μπάλα, σκοτώθηκε μπροστά στους γονείς του από ισραηλινό πύραυλο που εκτοξεύθηκε από μη επανδρωμένο αεροπλάνο.
Στις 8 Νοεμβρίου 2012, ο 13χρονος Άχμεντ Αμπού Ντάκα είχε βγει να παίξει μπάλα με τέσσερις φίλους του. Ο Άχμεντ θα ήταν ο τερματοφύλακας. Ισραηλινές χερσαίες δυνάμεις υποστηριζόμενες από ελικόπτερα, επέδραμαν στη Λωρίδα της Γάζας πυροβολώντας αδιακρίτως. Τα παιδιά αψήφησαν την ισραηλινή επιδρομή θεωρώντας ότι γινόταν σε μεγάλη απόσταση αλλά ο Άχμεντ δέχθηκε μια σφαίρα στην κοιλιά και σκοτώθηκε. «Πριν τραυματιστεί μου είχε ζητήσει να τον βγάλω μια φωτογραφία με την εμφάνιση της Ρεάλ Μαδρίτης, της οποίας ήταν οπαδός», είπε ο φίλος του Μοχάμεντ.
Δύο μέρες αργότερα, σε μια γειτονιά ανατολικά της Πόλης της Γάζας, μια παρέα εφήβων έπαιζε μπάλα. Μια ισραηλινή οβίδα σκότωσε δύο από αυτά, έναν δεκαεξάχρονο και έναν δεκαεπτάχρονο. Αμέσως κόσμος έτρεξε προς τα εκεί, αλλά οι Ισραηλινοί έριξαν άλλες τρεις οβίδες σκοτώνοντας δύο εφήβους και τραυματίζοντας 38 άτομα, συμπεριλαμβανομένων 8 παιδιών.

Ο βομβαρδισμός του σταδίου της Γάζας

Τέσσερις μέρες αργότερα θα ξέσπαγε νέος πόλεμος στη Γάζα, που θα διαρκούσε 8 ημέρες. Κατά τη διάρκειά του οι Ισραηλινοί βομβάρδισαν και πάλι το «Στάδιο της Παλαιστίνης» στην Πόλη της Γάζας.

9-nov-21-2012-gaza-israeli-warplanes-bombed-the-area-around-yarmouk-stadium-in-gaza-photo-hatem-moussa3_

9. Βομβαρδισμός του σταδίου στην Πόλη της Γάζας, 21 Νοεμβρίου 2012

Το Στάδιο, περίπου 10.000 θέσεων, είχε ξαναβομβαρδιστεί το 2006 αφήνοντας έναν κρατήρα στη μέση του τερέν  και η FIFA είχε προσφερθεί να χρηματοδοτήσει την αποκατάστασή του.

10-Gaza_stadium_bombed_2006

10. Το στάδιο της Γάζας μετά τον βομβαρδισμό του 2006.

Η επίθεση του Νοεμβρίου στη Γάζα, σε συνδυασμό με την απόφαση να φιλοξενήσει το Ισραήλ το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ελπίδων, προκάλεσε νέες αντιδράσεις με πλήθος ποδοσφαιριστών, πρωτοστατούντος και πάλι του Κανουτέ, να υπογράφουν νέο κείμενο.

Ποτέ ξανά μπάλα…
Όπως είδαμε πολλά είναι τα παιδιά που έχουν σκοτωθεί από τα πυρά των Ισραηλινών καθώς έπαιζαν μπάλα. Κάποια έχουν υπάρξει πιο «τυχερά» και απλά έχουν μείνει ανάπηρα. Χαρακτηριστικό το παράδειγμα του Μουτάσαμ Αμπού Καρς, 16 ετών σήμερα. Το 2006, ο Μουτάσαμ έχασε το αριστερό του πόδι και μέρος του χεριού του όταν μια οβίδα από ισραηλινό άρμα μάχης εξερράγη καθώς έπαιζε ποδόσφαιρο στη βόρεια Λωρίδα της Γάζας. Μετά από θεραπεία στις ΗΠΑ και στο Ντουμπάι, έβαλε τεχνητό μέλος κάτω από το γόνατο και έκανε αναπλαστική χειρουργική στο χέρι. Έγινε γνωστός πριν λίγο καιρό, καθώς μαζί με μια επίσης ακρωτηριασμένη Παλαιστίνια, τη 17χρονη Γιασμίν Νατζάρ, έγραψαν ιστορία όταν το Γενάρη του 2014 έγιναν οι πρώτοι ακρωτηριασμένοι από τον αραβικό κόσμο που ανέβηκαν στο όρος Κιλιμάντζαρο στην Τανζανία.

11-Kilimanjaro

11. Ο 16χρονος Μουτάσαμ Αμπού Καρς και η 17χρονη Γιασμίν Νατζάρ, στο Κιλιμάντζαρο, στην Τανζανία, Ιανουάριος 2014.

Ο Μουτάσαμ ταλαιπωρήθηκε αφάνταστα εξαιτίας του αιγυπτιακού και του ισραηλινού αποκλεισμού της Λωρίδας της Γάζας για να μπορέσει να ταξιδέψει στην Τανζανία και να επιστρέψει.
Πιο εξοργιστικό όμως είναι αυτό που έκαναν οι ισραηλινές δυνάμεις κατοχής, περίπου τις ίδιες μέρες, τέλη Γενάρη, σε δύο νεαρούς Παλαιστίνιους ποδοσφαιριστές. Τα ονόματά τους είναι Τζαουάχαρ Νάσερ Τζαουάχαρ, 19 ετών και Άνταμ Αμπντ Αλ Ραούφ Χαλαμπίγια, 17 ετών. Ήταν κάποτε ποδοσφαιριστές, στη Δυτική Όχθη. Τώρα δεν πρόκειται να ξανακάνουν αθλητισμό. Επέστρεφαν από προπόνηση στο στάδιο Φαϊσάλ Αλ Χουσεϊνι, όταν ισραηλινοί στρατιώτες τους πυροβόλησαν καθώς πλησίαζαν σε ένα τσεκπόιντ. Μετά από επανειλημμένους πυροβολισμούς, τους επιτέθηκαν επίσης με σκυλιά και τους ξυλοκόπησαν. Δέκα σφαίρες έφαγε ο Τζαουάχαρ στα πόδια. Ο Άνταμ από μία σε κάθε πόδι. (για φωτο βλ. link) Μεταφέρθηκαν από ένα νοσοκομείο στη Ραμάλα, σε ιατρικό κέντρο στο Αμάν της Ιορδανίας, όπου έμαθαν τα νέα ότι δε θα ξαναπαίξουν πια ποδόσφαιρο.
Το τελευταίο αυτό επεισόδιο αποτελεί μια ακόμη αφορμή για να εντείνει η Παλαιστινιακή Ομοσπονδία τις πιέσεις της προς την κατεύθυνση της αποβολής του Ισραήλ από τη FIFA και τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή.
Η Εθνική Ομάδα της Παλαιστίνης

Το άρθρο αυτό θα ήταν ελλιπές εάν δεν γινόταν μια αναφορά στην Εθνική Ομάδα της Παλαιστίνης.

12-Natioanl-Palestine-Football-team

12. Η Εθνική Ομάδα της Παλαιστίνης

Ιστορικές αναφορές κάνουν λόγω για μια πρώτη ποδοσφαιρική ομοσπονδία στην Παλαιστίνη, από το 1928, όταν βρισκόταν υπό βρετανική διοίκηση. Τότε περιλάμβανε ομάδες βρετανών στρατιωτικών και αστυνομικών, καθώς και εβραϊκές και αραβικές ομάδες.

13-Jaffa Palestine The Government Secondary Boys School first XI in 1923

13. Η εντεκάδα του κυβερνητικού γυμνασίου αρρένων στη Γιάφα, 1923.

14-A Palestinian boys sports team in northern Palestine in the 1930s (Matson Collection)

14. Εντεκάδα παιδιών στη βόρεια Παλαιστίνη τη δεκαετία του 1930 (συλλογή Matson)

 

Μετά την «Νάκμπα» (καταστροφή) του 1948 και την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, οι Ισραηλινοί έκαναν τη δική τους ομοσπονδία. Το 1952 δημιουργήθηκε η Παλαιστινιακή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία.

15-Palestinian Football Association

15. Το λογότυπο της Παλαιστινιακής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας.

Όμως εντάχθηκε στη FIFA μόλις το 1998, μετά τη δημιουργία της Παλαιστινιακής Αρχής που προέκυψε από τις Συμφωνίες του Όσλο, που προέβλεπαν τη δημιουργία παλαιστινιακού κράτους.
Η Εθνική Ομάδα της Παλαιστίνης ξεκίνησε το 1999 από την 191η θέση της παγκόσμιας κατάταξης της FIFA και το 2006 είχε καταφέρει να φτάσει στην 115η θέση. Σήμερα βρίσκεται στην 144η θέση. Χαρακτηριστικό των δυσκολιών λόγω κατοχής, είναι ότι έπαιξε για πρώτη φορά πραγματικά εντός έδρας, μόλις στις 26 Οκτωβρίου του 2008, σε φιλικό αγώνα εναντίον της Ιορδανίας (1-1).
Εξαιτίας της κατοχής και των παρεπόμενων περιορισμών στην μετακίνηση που επιβάλει το Ισραήλ, η Εθνική Ομάδα της Παλαιστίνης στηρίζεται συνήθως σε παίκτες από την παλαιστινιακή διασπορά. Κυρίως εξαιτίας της Νάκμπα του 1948, οι Παλαιστίνιοι είναι ένας από τους πιο διασκορπισμένους λαούς στον κόσμο, και αυτός με τους περισσότερους πρόσφυγες. Από τα 11,6 εκατομμύρια των Παλαιστινίων που είχαν καταγραφεί το 2012, πάνω από 6 εκατομμύρια ζουν εκτός της ιστορικής Παλαιστίνης (δηλ. Ισραήλ και Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη). Λογικό λοιπόν η διασπορά να αποτελεί τον κύριο τροφοδότη της Εθνικής. Η σημαντικότερη παλαιστινιακή κοινότητα πέραν της Μέσης Ανατολής, υπάρχει στη Χιλή. Το 2002 η ομοσπονδία προσέλαβε ως προπονητή έναν Παλαιστίνιο από τη Χιλή, τον Νίκολα Σαχουάν ο οποίος έφερε πολλούς ομογενείς παίκτες από τη Χιλή αλλά και την Αργεντινή. Μάλιστα στη Χιλή υπάρχει και ομάδα πρώτης εθνικής που είχαν ιδρύσει παλαιστίνιοι μετανάστες το 1920, η Deportivo Palestino με τα εθνικά χρώματα (άσπρο, πράσινο, κόκκινο και μαύρο).

16-Palestino

16. Το έμβλημα της Deportivo Palestino στη Χιλή.

 

Τον Ιανουάριο του 2014 η Deportivo Palestino τιμωρήθηκε από την Ποδοσφαιρική ομοσπονδία της Χιλής επειδή χρησιμοποίησε εμφανίσεις όπου ο αριθμός 1 είχε τη μορφή του χάρτη ολόκληρης της ιστορικής Παλαιστίνης πριν τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ.

17-deportivo-palestino

17. Φωτογραφίες της εμφάνισης της Deportivo Palestino όπου ο αριθμός 1 έχει τη μορφή του χάρτη ολόκληρης της ιστορικής Παλαιστίνης πριν τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ. Σήμερα τα λεγόμενα «κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη» είναι μόνο το 22% αυτής της περιοχής. Για την εμφάνιση αυτή η Deportivo Palestino τιμωρήθηκε.

Η άρνηση του Ισραήλ να εκδώσει βίζες εξόδου έχει οδηγήσει συχνά στο να μην μπορούν κάποιοι παίκτες ή και ολόκληρη η εθνική ομάδα να εκπροσωπήσει τη χώρα. Το Νοέμβριο του 2006 (κατά τον τελευταίο αγώνα για τα προκριματικά του Πανασιατικού Κυπέλλου) κανένας παίκτης από τα κατεχόμενα (Δυτική Όχθη και Λωρίδα της Γάζας), δεν πήρε βίζα. Η Ασιατική Ποδοσφαιρική Συνομοσπονδία (AFC) ακύρωσε το ματς Σιγκαπούρη – Παλαιστίνη, καθώς και οι δύο ομάδες είχαν ήδη αποκλειστεί. Τον Οκτώβριο του 2007 ο επαναληπτικός αγώνας, πάλι με τη Σιγκαπούρη, για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλου δεν παίχτηκε εξαιτίας της άρνησης του Ισραήλ να δώσει βίζα στην παλαιστινιακή ομάδα. H AFC και η FIFA αποφάσισαν να μην αναβάλουν το παιχνίδι για άλλη ημερομηνία, το οποίο κατακυρώθηκε στη Σιγκαπούρη με 3-0. Το Μάιο του 2008 δεν επετράπη στην ομάδα να ταξιδέψει για το Κύπελλο της AFC. Μετά από ένα παιχνίδι για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου με την Ταϊλάνδη, απαγορεύτηκε η είσοδος στη Δυτική Όχθη σε δύο βασικούς ποδοσφαιριστές, τον Μοχάμεντ Σαμάρα και τον Μάτζεντ Αμπου Σίντου, με αποτέλεσμα να μην μπορέσουν να επιστρέψουν με την υπόλοιπη ομάδα από την Ταϊλάνδη. Ενώ στον επιθετικό Ζιγιάντ Αλ Κορντ απαγορεύτηκε να ταξιδέψει και του κατέστρεψαν το σπίτι.
Τα βάσανα της Εθνικής Ομάδας της Παλαιστίνης έχουν αποτυπωθεί σε διάφορα ντοκιμαντέρ με πιο γνωστό το Goal Dreams (2006).

18-goaldreams

18. Αφίσα του ντοκιμαντέρ Goal Dreams που εξιστορεί τα δεινά της Εθνικής Ομάδας της Παλαιστίνης.

Αντί επιλόγου

Ποδοσφαιριστές φυλακισμένοι, ανάπηροι ή νεκροί, παιδιά που έπαιζαν μπάλα νεκρά ή ακρωτηριασμένα, γήπεδα βομβαρδισμένα και μια Εθνική Ομάδα που δεν μπορεί να βρεθεί να παίξει ή να προπονηθεί μαζί αφού η Λωρίδα της Γάζας παραμένει αποκλεισμένη, και δεν υπάρχει καμιά δυνατότητα επικοινωνίας με τη Δυτική Όχθη. Αυτό είναι το σκηνικό του παλαιστινιακού ποδοσφαίρου. Παρόλα αυτά οι Παλαιστίνιοι συνεχίζουν να αγωνίζονται μέσα κι έξω από τα γήπεδα. Δίνοντας έναυσμα στους απανταχού αλληλέγγυους να μετατρέψουν τα γήπεδα οποιασδήποτε χώρας σε τόπους διαμαρτυρίας ενάντια στην ισραηλινή κατοχή. Αλλά αυτό θα μπορούσε να ήταν το θέμα ενός άλλου άρθρου…

Γ.Κ.
Μέλος του Συλλόγου Ιντιφάντα

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: