Από τους Φενταγίν μέχρι την οριστική νίκη

Arab_volunteers

 

Ο Ramzy Baroud κάνει μια συνοπτική παρουσίαση του κινήματος της αντίστασης στη Γάζα από τους Φενταγίν μέχρι σήμερα και αναλύει τους λόγους για τους οποίους θεωρεί νομοτελειακά αδύνατον το Ισραήλ να υποτάξει αυτήν την παλόμενη για ελευθερία λωρίδα γης.

Ανάλυση: Η αντίσταση της Γάζας δεν θα συντριβεί

Δημοσίευση Τετάρτη 23/07/2014 (επικαιροποίηση) 24/07/2014 23:25

Του Ramzy Baroud*

Τη 13η μέρα της επονομαζόμενης Επιχείρησης Προστατευτικό Άκρο του Ισραήλ, τα ΜΜΕ γέμισαν με ειδήσεις για ολόκληρες οικογένειες που κονιορτοποιήθηκαν συλλογικά, για γυναίκες και παιδιά που έγιναν εγνωσμένα στόχος των Ισραηλινών στρατιωτών.

Μέχρι τώρα πάνω από 630 Παλαιστίνιοι έχουν σκοτωθεί [το κομμάτι επικαιροποιήθηκε 24/07/2014 23:25, στις 26/07 ο αριθμός των νεκρών έχει ξεπεράσει τους 800], κυρίως γυναίκες και παιδιά και 27 Ισραηλινοί στρατιώτες [πλέον 32] σκοτώθηκαν από τα χέρια της Αντίστασης. Στη Σουτζάγια, ηλικιωμένοι, μητέρες και παιδιά έτρεχαν πανικόβλητοι για κάλυψη καθώς έβρεχε ανηλεώς βόμβες, κλέβοντας τις ψυχές αναρίθμητων αθώων.

Η καταστροφή είναι συντριπτική, και παντού, οι Παλαιστίνιοι θρηνούν και οδύρονται ότι δεν υπάρχει πουθενά ασφάλεια. Ανεξαρτήτως αυτού, η αποφασιστικότητα είναι κραταιά και οι κάτοικοι της Γάζας δεν θα παραδοθούν στην υποταγή.

Το κίνημα της αντίστασης στη Γάζα συχνά παρερμηνεύεται, ενίοτε σκοπίμως κι άλλοτε αθώα. Μέσα στη μάχη των πληροφοριών, που ενέσκυψε μετά την εξαπόλυση του τελευταίου πολέμου του Ισραήλ, απουσιάζουν πολλά δεδομένα κι ένα αναγκαίο πλαίσιο.

Attura_and_Sarraj_1948_War

Ιστορικά η Γάζα υπήρξε ένα κέντρο αδιάκοπης λαϊκής αντίστασης, από την περίοδο της εθνοκάθαρσης της Παλαιστίνης από τα χέρια πρώτα των σιωνιστικών στρατευμάτων και αργότερα του ισραηλινού στρατού, στα 1947-48. Υπολογίζεται ότι 200.000 Παλαιστίνιοι πρόσφυγες, από τους σχεδόν 800.000, εξαναγκάστηκαν να μεταβούν στη Γάζα με τις πιο άθλιες και εξευτελιστικές συνθήκες.

Παρά το σοκ του πολέμου και την ταπείνωση της ήττας, οι κάτοικοι της Γάζας αντιστάθηκαν σχεδόν από την πρώτη στιγμή. Δεν υπήρχε τότε Φατάχ, ούτε Χαμάς, ούτε και πολιορκία –σε σύγκριση με τον σημερινό ορισμό της- και οι κάτοικοι της Γάζας δεν ήταν οργανωμένοι σε καμία πολιτική οργάνωση, ή ιδεολογία. Συγκροτούνταν σε μικρές ομάδες, γνωστές στους κατοίκους της Γάζας ως Φενταγίν (Fedayeen) – μαχητές της ελευθερίας.

Οι Φενταγίν ήταν στερημένοι πρόσφυγες που δεν είχαν ακόμη επίγνωση της πολυπλοκότητας του πολιτικού τους πλαισίου και προέρχονταν κυρίως από τους νεαρούς Παλαιστίνιους πρόσφυγες που μάχονταν για να επιστρέψουν στα σπίτια τους. Αλλά οι επιχειρήσεις τους γίνονταν από μέρα σε μέρα ολοένα και πιο τολμηρές.

Εισέρχονταν κρυφά στις πόλεις τους – οι οποίες στη συνέχεια έγιναν τελικά τμήμα του Ισραήλ – με πρωτόγονα όπλα και αυτοσχέδιες βόμβες. Σκότωναν Ισραηλινούς στρατιώτες, έκλεβαν τα όπλα τους και επέστρεφαν την επόμενη νύχτα με τον καινούργιο οπλισμό.

Ορισμένοι πήγαιναν κρυφά πίσω στα χωριά τους στην Παλαιστίνη για να «κλέψουν» φαγητό, κουβέρτες και όσα χρήματα δεν κατόρθωσαν να πάρουν μαζί τους μέσα στη φούρια του πολέμου. Εκείνοι που δεν επέστρεφαν ποτέ κηδεύονταν με τιμές μάρτυρα, με χιλιάδες πρόσφυγες να συμμετέχουν στη νεκρώσιμη ακολουθία παραδίδοντας συμβολικά φέρετρα στα νεκροταφεία. Εκατοντάδες δεν επέστρεψαν ποτέ και ελάχιστες σοροί ανακτήθηκαν ποτέ.

Μετά από κάθε χτύπημα των Φενταγίν, ο ισραηλινός στρατός προέβαινε σε αντίποινα εις βάρος των προσφύγων της Γάζας, εμπνέοντας ακόμη μεγαλύτερη υποστήριξη και περισσότερες στρατολογήσεις στο αναπτυσσόμενο κίνημα.

Η ανδρεία εκείνων των νεαρών μαχητών προσφύγων φάνηκε ξεκάθαρα το Νοέμβριο του 1956, όταν το Ισραήλ εισέβαλε στη Λωρίδα της Γάζας και σε μεγάλο μέρος του Σινά μετά την κρίση του Σουέζ. Οι Αιγύπτιοι πολέμησαν με πολύ θάρρος τον ισραηλινό στρατό, αλλά η παλαιστινιακή φρουρά με βάση το Χαν Γιούνις –κεντρικός στόχος τώρα στον τελευταίο ισραηλινό πόλεμο – αρνήθηκαν να παραδοθούν.

Όταν τελείωσε η σύγκρουση, το Ισραήλ εισέβαλε στο Χαν Γιούνις και διέπραξε αυτό που έχει χαρακτεί στην παλαιστινιακή συλλογική μνήμη ως μία από τις πιο τρομερές μαζικές σφαγές στην ιστορία της Γάζας – μία σφαγή 124 ανδρών και αγοριών στον προσφυγικό καταυλισμό της Ράφα, γνωστή ως Σφαγή του Σχολείου αλ-Αμιρίγια.

«Τα θύματα οδηγήθηκαν στο σχολείο υπό την απειλή των μπαστουνιών των στρατιωτικών» θυμάται ο Αχμέντ Γιούσεφ σ’ ένα πρόσφατο άρθρο. «Εκείνοι που επέζησαν από τον ξυλοδαρμό, δέχτηκαν μια βροχή από σφαίρες και την κατεδάφιση του κτιρίου πάνω στα κεφάλια τους. Οι κηλίδες του αίματος έμειναν για χρόνια στους τοίχους του σχολείου για να υπενθυμίζουν σε μας τα παιδιά το έγκλημα του Ισραήλ».

Ο Γιούσεφ, παιδί τότε σε μια αποκτηνωμένη Ράφα, θα γινόταν αργότερα κορυφαίος σύμβουλος του Ισμαήλ Χανίγιε, του πρώτου πρωθυπουργού της Χαμάς στη Γάζα. Το άρθρο του που δημοσιεύτηκε αρχικά στα αραβικά είχε τον τίτλο: «Η Αντίσταση δεν θα παραδοθεί … θα νικήσουμε ή θα πεθάνουμε».

Αποτελεί έκπληξη το πως το παρελθόν είναι κεντημένο πάνω στο παρόν και στο μέλλον της Γάζας; Αντίστοιχα δεν θα πρέπει να αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι η πιο ισχυρή ομάδα παλαιστινιακής αντίστασης σήμερα, οι Ταξιαρχίες Ιζ αλ-Ντιν αλ-Κασάμ, δημιουργήθηκε από μια μικρή ομάδα μαθητών στην κεντρική Λωρίδα της Γάζας.

Αυτοί οι μαθητές ήταν φτωχοί πρόσφυγες που μεγάλωσαν βιώνοντας τη βαρβαρότητα της κατοχής και την κακοποίηση που επέφερε στην καθημερινότητα της ζωής τους. Η ομάδα υιοθέτησε την ονομασία Ιζ αλ-Ντιν αλ-Κασάμ, από το όνομα ενός Άραβα ιεροκήρυκα που πολέμησε τη βρετανική αποικιοκρατία και τις σιωνιστικές δυνάμεις μέχρι που σκοτώθηκε από τις βρετανικές δυνάμεις σ’ ένα περιβόλι στην Τζενίν το 1935.

Palest_against_british

Οι πρωτεργάτες νεαροί άντρες που δημιούργησαν την αλ-Κασάμ σκοτώθηκαν όλοι λίγο μετά την ίδρυση της ομάδας τους. Αλλά αυτό που ξεκίνησαν έγινε έκτοτε ένα μαζικό κίνημα χιλιάδων μαχητών ανδρών και γυναικών, που, καθώς γράφονται αυτές οι γραμμές έχουν στριμώξει τις ισραηλινές δυνάμεις στη βόρεια Γάζα.

gazaresistancefighters(AFP)

Η αντίσταση στη Γάζα, όπως και σε κάθε ιστορική νομοτέλεια, δεν μπορεί ποτέ να διακοπεί. Οι διαδοχικές ισραηλινές κυβερνήσεις δοκίμασαν για δεκαετίες ακραία μέτρα προτού προχωρήσουν στη λεγόμενη Επιχείρηση Χυτό Μολύβι στα 2008-09.

Μετά τον πόλεμο του 1967, ο Αριέλ Σαρόν επιφορτίστηκε με την αιματηρή αποστολή της «ειρήνευσης» της ξεροκέφαλης Λωρίδας. Εκείνη την περίοδο υπήρχε λόγος που το παρατσούκλι του επικεφαλής της νότιας διοίκησης του ισραηλινού στρατού ήταν «Μπουλντόζας».

Handout file photo of Major General in the Reserves Sharon standing with Dayan on the western side of the Suez Canal

Ο Σαρόν κατάλαβε ότι η ειρήνευση της Γάζας θα απαιτούσε βαριά τεθωρακισμένα οχήματα, αφού οι πυκνοκατοικημένες γειτονιές και τα σοκάκια που κλωθογύριζαν μέσα στους εξαθλιωμένους προσφυγικούς καταυλισμούς δεν ήταν κατάλληλα για βαρύ οπλισμό. Έτσι κατεδάφισε σπίτια με τις μπουλντόζες, χιλιάδες σπίτια, για ν’ ανοίξει δρόμο στα τανκς και σε ακόμα περισσότερες μπουλντόζες ώστε να προχωρήσουν στο εσωτερικό και να ισοπεδώσουν κι άλλα σπίτια.

Μετριοπαθείς εκτιμήσεις κάνουν λόγο για κατεδάφιση 2.000 σπιτιών μόνο τον Αύγουστο του 1970. Πάνω από 16.000 Παλαιστίνιοι έμειναν άστεγοι και χιλιάδες αναγκάστηκαν να μετεγκατασταθούν από έναν προσφυγικό καταυλισμό σε άλλον.

Ο προσφυγικός καταυλισμός αλ-Σάτι («Παραλία») κοντά στην Πόλη της Γάζας υπέστη τις μεγαλύτερες καταστροφές. Πολλοί ένοικοι τράπηκαν σε φυγή για να σωθούν καταφεύγοντας σε τζαμιά και σε σχολεία και σκηνές του ΟΗΕ. Ο διακηρυγμένος στόχος του Σαρόν ήταν η στοχοποίηση «υποδομών των τρομοκρατών». Αυτό που ήθελε στην πραγματικότητα να κάνει ήταν να στοχοποιήσει τον ίδιο τον πληθυσμό που αντιστεκόταν και βοηθούσε την αντίσταση.

Πράγματι, Εκείνοι ήταν η υποδομή που σφυροκόπησε σκληρά για πολλές ημέρες και βδομάδες. Η αιματηρή σάρωση του Σαρόν είχε επίσης σαν αποτέλεσμα την εκτέλεση 104 μαχητών της αντίστασης και την απέλαση εκατοντάδων άλλων, ορισμένων στην Ιορδανία και άλλων στον Λίβανο. Οι υπόλοιποι απλώς αφέθηκαν να σαπίσουν στην έρημο του Σινά.

Την ίδια «υποδομή των τρομοκρατών» είναι που θέλει να καταστρέψει ο πιστός του Σαρόν, Μπενιαμίν Νετανιάχου, χρησιμοποιώντας την ίδια τακτική της συλλογικής τιμωρίας και χρησιμοποιώντας την ίδια γλώσσα στα ΜΜΕ.

Στη Γάζα το παρελθόν και το παρόν είναι συνυφασμένα. Το Ισραήλ είναι ενωμένο στον ίδιο σκοπό: να συντρίψει όποιον τολμά να αντιστέκεται. Οι Παλαιστίνιοι στη Γάζα είναι επίσης ενωμένοι υπό μία κοινή απειλή: της αντίστασής τους, η οποία, παρά τις αντίξοες συνθήκες, φαίνεται πιθανό να ενταθεί.

Ρίχνοντας απλώς μια γρήγορη ματιά στην ιστορία αυτής της παρατεταμένης σύγκρουσης – πρόσφυγες εναντίον του «ισχυρότερου στρατού» της Μέσης Ανατολής – μπορεί κανείς να υποστηρίξει με μεγάλη πεποίθηση ότι το Ισραήλ είναι απολύτως αδύνατον να υποτάξει τη Γάζα. Μπορεί κανείς να το αποκαλέσει και ιστορική νομοτέλεια.

Ramzy Baroud αρθρογραφεί διεθνώς και είναι εκδότης του PalestineChronicle.com. Το πιο πρόσφατο βιβλίο του τιτλοφορείται «Ο Πατέρας Μου Ήταν Μαχητής της Ελευθερίας: Η Ανείπωτη Ιστορία της Γάζας» (My Father Was a Freedom Fighter: Gazas Untold Story). 
Πηγή: Maan

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: