Νικητής στη Γάζα; Η Ενιαία Παλαιστινιακή Αντίσταση!

 

διαδήλωση στη Ναζαρέτ

 

Δημοσίευση 31 Ιουλίου 2014

Του Ahmad Jaradat

Για ποιό λόγο αποφάσισε το Ισραήλ ότι μπορούσε να καταστρέψει την παλαιστινιακή αντίσταση ενώ το παρουσιάζει ως πόλεμο εναντίον της Χαμάς; Αυτή η μοιραία λανθασμένη απόφαση ξεκαθάρισε αυτό που υποβαθμίστηκε στο Όσλο: υπάρχει κατοχή και υπάρχει αντίσταση. Ο πόλεμος του Ισραήλ στη Γάζα μοιραία αποδυνάμωσε κάθε άλλη οδό προς την ελευθερία.

Είναι θεμελιώδες να αναγνωριστεί ότι το Ισραήλ, η Αμερική και οι σύμμαχοί τους, τόσο στην περιοχή όσο και σε όλο τον κόσμο, όλοι αντιλαμβάνονται ότι το Παλαιστινιακό ζήτημα επειδή συμβολίζει τον αγώνα για δικαιοσύνη και ανθρώπινη αξιοπρέπεια, πάντα θα είναι στο επίκεντρο της διεθνούς υποστήριξης.

Επιπλέον, στο πέρασμα των χρόνων, το Παλαιστινιακό ζήτημα εξελίχθηκε στην κουλτούρα και στη συνείδηση του Αραβικού κόσμου, μετατρέποντάς το σε κεντρικό ζήτημα που απαιτεί την αραβική εναντίωση στο Ισραήλ, ως μία δύναμη κατοχής στην περιοχή.

Διεθνώς, το Παλαιστινιακό ζήτημα έχει γίνει ευρέως γνωστό και έχει επιδειχθεί ένας τεράστιος βαθμός υποστήριξης και αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό, καθώς αγωνίζεται για ελευθερία και ανεξαρτησία.

Από τότε που ξεκίνησε η σύγκρουση, ή έστω από το 1948 και την ανακήρυξη του Ισραήλ ως κράτους, τα κινήματα υπέρ της παλαιστινιακής δικαίωσης και αντίστασης αποτέλεσαν αδυσώπητα στόχο. Ωστόσο αυτά τα κινήματα εξακολουθούν να παλεύουν σθεναρά για τα ανθρώπινα δικαιώματα και ελευθερίες.

Σ’ αυτό το ευαίσθητο σταυροδρόμι της ιστορίας, βαθιές αλλαγές συντελλούνται στην περιοχή, οι συνέπειες των οποίων δεν είναι ακόμη ξεκάθαρες. Η Συρία και η αποτυχία των ΗΠΑ και των συμμάχων τους σε αυτή τη χώρα. Το Ιράκ. Η ανάδυση των κινημάτων αντίστασης στην περιοχή. Η αξιοθρήνητη αποτυχία των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων ανάμεσα στην Παλαιστινιακή Αρχή και το Ισραήλ. Όλα αυτά σημαίνουν ότι η ενεργή λαϊκή αντίσταση είναι τώρα η μοναδική κατάλληλη επιλογή για την επίτευξη της εθνικής απελευθέρωσης.

Όλα αυτά σημαίνουν ότι δημιουργήθηκε η αναγκαιότητα στο Ισραήλ να διαλύσει τα κινήματα των παλαιστινιακών δικαιωμάτων και του αγώνα τους να κερδίσουν την απελευθέρωσή τους από την ισραηλινή κατοχή. Επιπλέον, το Ισραήλ δέχεται σημαντική πίεση να το πράξει αυτό σε σύντομο χρονικό διάστημα και γι’ αυτό περίμενε μια ευκαιρία να επιτεθεί στην παλαιστινιακή αντίσταση.

(…)

Αλλά γιατί ο Νετανιάχου έκανε σημαία του ότι αυτός είναι ένας πόλεμος εναντίον της Χαμάς;

Πρώτα και κύρια, μετά τη διάλυση του κινήματος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στην Αίγυπτο και τις συνακόλουθες εντάσεις με τη Χαμάς, η οποία αρχικά ήταν το παλαιστινιακό τμήμα της ΜΑ, και τη νέα δικτατορία στην Αίγυπτο, ο Νετανιάχου μπορούσε να εκμεταλλευτεί αυτό το κλίμα για να επιτεθεί στην αντίσταση στο πλαίσιο ενός πολέμου εναντίον της Χαμάς. Υπέθεσε ότι η Αίγυπτος θα δεχόταν αυτό τον πόλεμο και δεν θα του αντιτάσσονταν, τουλάχιστον όχι σθενάρα. Το ίδιο ισχύει και για άλλες αραβικές χώρες, ιδιαίτερα τη Σαουδική Αραβία, που παίζει κυρίαρχο ρόλο στην περιοχή και που έχει κηρύξει τη ΜΑ παράνομη οργάνωση.

Δεύτερον, σχετική είναι και η θέση της Χαμάς απέναντι στον πόλεμο στη Συρία, εναντίον του συριακού καθεστώτος. Η Χαμάς έτσι απομονώθηκε από πρώην συμμάχους της, όπως η Χεζμπολάχ και το Ιράν, που υποστηρίζουν σθεναρά τον Σύρο δικτάτορα. Θεωρήθηκε ότι λόγω αυτής της διαφοροποίησης στη συριακή σύγκρουση, η Χαμάς διαχωρίστηκε από τον άξονά της και συνεπώς δεν θα ήταν επικίνδυνο για τον Νετανιάχου να πάει σε πόλεμο εναντίον της.

Τρίτον, οι εσωτερικές συγκρούσεις ανάμεσα στη Χαμάς και τη Φατάχ, παρά την κυβέρνηση συνεργασίας, και η διάσπαση ανάμεσα στα παλαιστινιακά πολιτικά κόμματα, επίσης σήμαινε ότι ο Νετανιάχου μπορούσε να πιστέψει ότι αυτός ο πόλεμος εναντίον της Χαμάς δεν θα εξαπλωνόταν στους δρόμους και ότι η Χαμάς δεν θα απολάμβανε την ολόπλευρη υποστήριξη της Φατάχ και της Παλαιστινιακής Αρχής.

Τέταρτον, η κατάσταση στη Δυτική Όχθη. Υπήρχε η ελπίδα ότι, ως αποτέλεσμα του συντονισμού στον τομέα της ασφάλειας ανάμεσα στην ΠΑ και το Ισραήλ, δεν θα κατάφερνε να αναπτυχθεί κανένα σοβαρό κίνημα αλληλεγγύης για τη Γάζα, ειδικά αν ο πόλεμος παρουσιαζόταν ως ένας πόλεμος εναντίον του κινήματος της Χαμάς και όχι εναντίον του λαού της Γάζας.

Τέλος, ο Νετανιάχου υπέθετε ότι, από τη στιγμή που καμία από τις επίσημες αντιδράσεις των διεθνών κυβερνήσεων σε προηγούμενες σφαγές των Παλαιστινίων δεν υπήρξε ποτέ σοβαρή ή επικριτική, καμιά τους δεν θα αποτελούσε σημαντικό εμπόδιο. Ο Νετανιάχου συνεπώς δεν χρειαζόταν ν’ ανησυχεί για τη διεθνή κοινότητα.

Τί υπολόγισε λάθος ο Νετανιάχου; Σε ποιο σημείο αποδείχθηκαν εσφαλμένοι οι υπολογισμοί του;

Πρώτον, η ισχύ της αντίστασης της Γάζας εξέπληξε την ισραηλινή στρατιωτική δύναμη. Η αντίσταση εξέπληξε με την ικανότητά της να προσεγγίσει μεγάλες και διάσπαρτες ισραηλινές πόλεις με μεγάλα μπαράζ ρουκετών και με την αντοχή των μαχητών της, που κατέστηκαν εξαιρετικά δύσκολο και επικίνδυνο για τις ισραηλινές δυνάμεις το να σημειώσουν προόδους τις τελευταίες 21 μέρες. Οι αδυναμίες των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών, που τους οδήγησαν να πιστέψουν ότι η παλαιστινιακή αντίσταση θα ήταν περιορισμένη, εκτέθηκαν.

Δεύτερον, σχετικά με την ενότητα των διαφόρων πολιτικών κινημάτων στην Παλαιστίνη και με την επιθυμία τους να αντισταθούν στους κατακτητές τους. Οι Παλαιστίνιοι γρήγορα κατάλαβαν ότι ο πόλεμος του Ισραήλ δεν ήταν μόνο εναντίον της Χαμάς, αλλά εναντίον καθολικά της Παλαιστίνης, με στόχο την εκρίζωση της αντίστασης στην κατοχή και τη διάλυση των ελπίδων που τρέφουν για ελευθερίες και δικαιώματα. Αυτό οδήγησε στη μαζική ενότητα που είδαμε σε όλες τις περιοχές της Παλαιστίνης. Οι Παλαιστίνιοι κατάλαβαν ότι αυτός είναι ένας πόλεμος ενάντια στις προσδοκίες τους για δικαιώματα και ανεξαρτησία, σε τέτοιο βαθμό που όλες οι μεγάλες παλαιστινιακές πόλεις στη Δυτική Όχθη ξεσηκώθηκαν και συγκρούστηκαν με τις κατοχικές ισραηλινές δυνάμεις. Αυτό οδήγησε σε αρκετούς θανάτους και τραυματισμούς στη Δυτική Όχθη. Αυτή η εσωτερική ενότητα επιδείχθηκε από το σύνολο των παλαιστινιακών κομμάτων. Οι ελπίδες του Νετανιάχου για περαιτέρω διάσπαση των διαφορετικών παλαιστινιακών οργανώσεων διαψεύστηκαν.

Αυτή η παλαιστινιακή ενότητα και η κατανόηση των πραγματικών στόχων του ισραηλινού πολέμου στη Γάζα σημαίνει ότι περισσότεροι Παλαιστίνιοι παρά ποτέ στηρίζουν το κίνημα αντίστασης και αλληλεγγύης για να δείξουν την υποστήριξή τους προς τη Γάζα. Οι Παλαιστίνιοι παντού μάχονται την κατοχή. Αυτή η κατάσταση επανέφερε προηγούμενες στάσεις απέναντι στην κατοχή, δείχνοντας ότι είναι μια έγκυρη επιλογή το να σταθείς υποστηρικτής στη Γάζα και πολέμιος της κατοχής.

Ξεκαθάρισε εκ νέου τη σχέση των Παλαιστινίων και της κατοχής και επιβεβαίωσε ξανά τη σημασία της αντίστασης σε αυτήν. Η σημερινή πραγματικότητα επίσης απέρριψε την ειρηνευτική διαδικασία ως νομιμοποιημένη οδό προόδου, μια ειρηνευτική διαδικασία διαπραγματεύσεων που απογοήτευσαν τον παλαιστινιακό λαό σε κάθε στάδιο. Επιπλέον απέδειξε ότι τα σκληρά λόγια και οι πράξεις είναι τα πραγματικά εργαλεία της αντίστασης στο δρόμο για την ελευθερία. Το σημαντικό μήνυμα είναι ότι παρά τις πολιτικές ή κοινωνικές διαφοροποιήσεις, οι Παλαιστίνιοι βγαίνουν στους δρόμους και πρόκειται για ένα εθνικό κίνημα, ανεξάρτητο από μικροπολιτικές.

Φαίνεται ότι το Ισραήλ κόλλησε σ’ αυτό τον πόλεμο. Η αντίσταση είναι συνεχής, το Ισραήλ σκοτώνει όλο και περισσότερους αθώους αμάχους, μεταξύ των οποίων πολλά παιδιά, γεγονός που έχει οδηγήσει σε δριμείες και επικριτικές αντιδράσεις από τη διεθνή κοινότητα. Μαζικές διαδηλώσεις γίνονται σε ολόκληρο τον κόσμο και το Ισραήλ έχει απομονωθεί ακόμη περισσότερο από τη διεθνή υποστήριξη. Είναι τώρα απολύτως ξεκάθαρο ότι το Ισραήλ δεν πέτυχε τους στόχους του να σπάσει την παλαιστινιακή αντίσταση και τις ηθικές και νόμιμες απαιτήσεις της. Υπάρχει τώρα μια ευκαιρία, δεδομένης της προόδου της αντίστασης, να σπάσει ο βάρβαρος αποκλεισμός του ενάμισυ εκατομμυρίου κατοίκων της Γάζας.

Μία από τις κύριες συνέπειες του εν εξελίξει πολέμου είναι ότι επανακαθόρισε τη φύση της σχέσης ανάμεσα στο Ισραήλ, μία βάρβαρη κατοχική δύναμη, και των Παλαιστινίων, που είναι οι άνθρωποι που αγωνίζονται για να κατακτήσουν τα δικαιώματά τους και την ισότητα ενώπιον του νόμου.

Υπάρχει κατοχή και υπάρχει αντίσταση. Όλοι οι άλλοι δρόμοι προς την ελευθερία έχουν αποδυναμωθεί ανεπανόρθωτα.

Πηγή: AIC

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: