Κλιμακώνονται τα καλέσματα για μποϊκοτάζ του Φεστιβάλ Ισραηλινού Κινηματογράφου στο Σίδνεϊ

Israeli-cinemaSΗ συλλογικότητα Palestine Action Group Sydney (PAGS) διοργανώνει το βράδυ της Πέμπτης 21 Αυγούστου 2014 εκδήλωση διαμαρτυρίας ενάντια στην πρεμιέρα του Φεστιβάλ Ισραηλινού Κινηματογράφου στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας το ίδιο βράδυ. Η αστυνομία της Νέας Νότιας Ουαλίας αιτήθηκε στο Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας την ακύρωση της εκδήλωσης διαμαρτυρίας ζητώντας την ενεργοποίηση ενός νόμου του 1988 για την «απαγόρευση δημόσιας συγκέντρωσης». Παρά την κλήτευση που παραδόθηκε σε εκπροσώπους της PAGS, η διαμαρτυρία θα πραγματοποιηθεί κανονικά και η απόπειρα απαγόρευσης λειτούργησε σαν μπούμεραγκ ενισχύοντας το κάλεσμά της για υποστήριξη του μποϊκοτάζ του Ισραήλ. Τους λόγους εξηγεί στο εξαιρετικό του άρθρο ο Nick Riemer, ενώ ακολουθεί και απόσπασμα από σχετικό ρεπορτάζ του Guardian Αυστραλίας.

Κλιμακώνονται τα καλέσματα για μποϊκοτάζ του Φεστιβάλ Ισραηλινού Κινηματογράφου στο Σίδνεϊ

Του Nick Riemer

Μια προσπάθεια της αστυνομίας της Νέας Νότιας Ουαλίας (NSW Police) να απαγορεύσει μια διαμαρτυρία εναντίον του Φεστιβάλ Ισραηλινού Κινηματογράφου αυτή την εβδομάδα απλώς εξυπηρετεί την υπογράμμιση της σπουδαιότητας του ζητήματος, γράφει ο Nick Riemer.

Την Πέμπτη συμπληρώνονται 45 μέρες από την έναρξη της Επιχείρησης Αιχμή Προστασίας του Ισραήλ, της βάρβαρης επίθεσης που έχει πλέον σκοτώσει περίπου 2.000 Παλαιστίνιους. Την ίδια μέρα είναι και η πρεμιέρα του Φεστιβάλ Ισραηλινού Κινηματογράφου του Σίδνεϊ, μιας παρουσίασης σε εθνικό επίπεδο του ισραηλινού σινεμά, με τη χορηγία, μεταξύ άλλων, της ισραηλινής πρεσβείας.

Σύμφωνα με τον πρέσβη του Ισραήλ στην Αυστραλία, το φεστιβάλ παρέχει μια «μοναδική ματιά» στης χώρας του «τον παλλόμενο εθνικό χαρακτήρα και δυναμικό πολιτισμό». Οι υποστηρικτές της Παλαιστίνης, συμπεριλαμβανομένης της ομάδας του Προσωπικού του Σίδνεϊ για το BDS με έδρα το πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ, στην οποία είμαι μέλος, έχουν καλέσει σε διαμαρτυρία έξω από την πρεμιέρα του φεστιβάλ το βράδυ της Πέμπτης, την οποία τώρα η αστυνομία της Νέας Νότιας Ουαλίας προσπαθεί να απαγορεύσει.

Γιατί να αντιτίθεται κανείς στο ισραηλινό σινεμά; Κρίνοντας από τις διαφημίσεις του Φεστιβάλ Ισραηλινού Κινηματογράφου, οι ταινίες που θα προβληθούν παρουσιάζουν μια εξυγιασμένη εικόνα του Ισραήλ, στην οποία η αιματηρή καταπίεση που ασκεί στους Παλαιστίνιους έχει ελάχιστη ή καμία θέση.

Μεταξύ αυτών είναι και μια «βαθιά συμπονετική απεικόνιση της περίπλοκης και σύνθετης σχέσης ανάμεσα στους Εβραίους και τους Άραβες στα τέλη της δεκαετίας του 1980» και μια ιστορία «δύο ανδρών… των οποίων η ιστορία επιμένει να είναι αντίπαλοι, οι οποίοι σφυρηλατούν μια απροσδόκητη εμπιστοσύνη και φιλία».

Αφηγήσεις αυτού του τύπου απηχούν ένα φιλελεύθερο, φιλειρηνικό Ισραήλ που «σοκάρεται» -για να παραθέσω τη διαφήμιση της ίδιας ταινίας- «από τις αδίστακτες τακτικές της Χαμάς» και έναν γνήσιο εταίρο στη φενάκη της «ειρηνευτικής διαδικασίας», στην οποία τόσο πολύ επενδύουν οι δυτικές κυβερνήσεις.

Ανεξαρτήτως του πόσο φιλειρηνικό, φιλελεύθερο και ταγμένο στη δικαιοσύνη μπορεί να είναι το μήνυμα μίας ταινίας, το καλύτερο πράγμα που έχει να κάνει κανείς για την ειρήνη σε Ισραήλ-Παλαιστίνη είναι να μην το καταναλώνει παθητικά, αλλά να δρα ενεργά για να μποϊκοτάρει τα φεστιβάλ στα οποία μπορεί να παρουσιαστεί όταν αυτά γίνονται με τη χορηγία του ισραηλινού κράτους.

Αυτή ακριβώς είναι η έκκληση που εξέδωσαν οι υποστηρικτές του διεθνούς κινήματος για το Μποϊκοτάζ, την Απόσυρση Επενδύσεων και τις Κυρώσεις.

Μαζί με τις άλλες πολιτιστικές του παγίδες, το Ισραήλ χρησιμοποιεί το σινεμά για να χτίσει την προσεκτικά κατασκευασμένη διεθνή του εικόνα ως μία φωτισμένη «αχτίδα δημοκρατίας στη Μέση Ανατολή» – έναν κόσμο μακριά από το φανατισμό των εποικισμών, το διαχωριστικό τείχος, τα σημεία ελέγχου, την πολιορκία και τη σφαγή της Γάζας με τις κατεστραμμένες της οικογένειες, και τις ηθελημένες επιθέσεις σε νοσοκομεία, νοσηλευτές, διασώστες και αμάχους που έχουν τραπεί σε φυγή.

Μόνο αμφισβητώντας έντονα τις προσπάθειες του Ισραήλ να ξεπλύνει την πολιτική του στην Παλαιστίνη θα μπορέσει η κοινή γνώμη να καταστήσει αδύνατη τη συνέχιση αυτής της καταπίεσης.

Οι επικριτές συχνά αντιτίθενται στο πολιτισμικό μποϊκοτάζ, όπως αυτό που επιχειρήθηκε πρόσφατα στο θέατρο Tricycle στο Βόρειο Λονδίνο, με το επιχείρημα ότι «αποσιωπούνται οι ίδιες οι φωνές που μπορούν να συντελέσουν μια αλλαγή στην ισραηλινή πολιτική εκ των έσω».  

‘Η συντέλεση της αλλαγής εκ των έσω’ δεν είναι, ωστόσο, ο λόγος που το Ισραήλ επιχορηγεί πολιτισμικά φεστιβάλ. Το Φεστιβάλ Ισραηλινού Κινηματογράφου διοργανώνεται από το φορέα Πολιτισμικής Ανταλλαγής Αυστραλίας Ισραήλ (AICE), ένα δημιούργημα της αυστραλιανής και της ισραηλινής κυβέρνησης.

Η έναρξή του το 2002 ανακοινώθηκε από τους τότε υπουργούς Εξωτερικών, Αλεξάντερ Ντάουνερ και –τον σήμερα πρόεδρο του Ισραήλ- Μπενιαμίν Νετανιάχου, τον αδυσώπητο κατασκευαστή εποικισμών και πολεμοκάπηλο, που έχει ανοιχτά παραδεχτεί ότι δεν θα συναινέσει ποτέ στην πλήρη αυτοδιάθεση των Παλαιστινίων.

Η προώθηση της προοδευτικής αλλαγής εκ των έσω δεν περιλαμβάνεται στους στόχους του Νετανιάχου. Οι ταινίες που προωθούν με τον καλύτερο τρόπο την ειρήνη στη Μέση Ανατολή είναι εκείνες που το ισραηλινό κράτος θέλει να απαγορεύσει, όχι εκείνες που θέλει να επιχορηγήσει.

Οι ισχυρισμοί αναφορικά με τη δύναμη της τέχνης να φέρει πολιτική αλλαγή είναι σε κάθε περίπτωση υπερβολικά υπερεκτιμημένοι. Η Αυστραλία, όπως και το Ισραήλ, μια χώρα η πράξη εγκαθίδρυσης της οποίας ήταν ένα έγκλημα, και η οποία έχει αδίστακτα εκδιώξει τον γηγενή πληθυσμό της, έχει μία κινηματογραφική βιομηχανία που για πολλά χρόνια παρήγαγε ένα προοδευτικό μήνυμα σχετικά μ’ αυτές τις τρομερές ενέργειες και τα αποτελέσματά τους.

Εντούτοις, όλη αυτή η συνειδητή πολιτισμική δουλειά βάσης δεν κατάφερε από μόνη της είτε να επιφέρει βελτιώσεις στην πλειονότητα του λαού των Αβορίγινων, με τις απομακρύνσεις παιδιών Αβοριγίνων από τις οικογένειές τους να συνεχίζονται με αμείωτη ένταση, και με τις κοινότητες των γηγενών να εξακολουθούν να λυγίζουν υπό το βάρος της σαρωτικής στέρησης, είτε μια μεταστροφή στην ευαισθησία της κοινής γνώμης, ισχυρή σε τέτοιο βαθμό ώστε να απαιτηθούν αλλαγές.

Δεν είναι τα ευαίσθητα και συμπονετικά φιλμ εκείνα που θα φέρουν τη δικαιοσύνη είτε στους Αβορίγινες είτε στους Παλαιστινίους, αλλά μια ισχυρή πολιτική πίεση της κοινής γνώμης.

Οι επικριτές προσπαθούν επίσης να δυσφημίσουν το μποϊκοτάζ με το επιχείρημα της επιλεκτικής εφαρμογής του, ισχυριζόμενοι ότι είναι υποχρέωση των υποστηρικτών του πολιτισμικού μποϊκοτάζ να μην περιορίζουν τον ακτιβισμό τους στο Ισραήλ, αλλά να διαμαρτύρονται για την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, για παράδειγμα από την Κίνα, τη Ρωσία ή τη Συρία επίσης.

Αν αυτές οι επικρίσεις είναι γνήσιες, ας οργανώσουν εκείνοι μποϊκοτάζ ή άλλου τύπου διαμαρτυρίες εναντίον αυτών των κρατών, θα τους υποστηρίζαμε ευχαρίστως, όπως τόσοι πολλοί από μας ήδη έκαναν (δείτε εδώ ένα προσωπικό παράδειγμα). Αλλά μην επικρίνετε εμάς επειδή δεν διοργανώνουμε ταυτόχρονα διαμαρτυρίες εναντίον των πάντων.

Δεν ακυρώνει το κίνημα υπέρ των Παλαιστινίων το γεγονός ότι δεν έχουμε το χρόνο να πολεμάμε επίσης και σε όλες τις άλλες ζωτικές μάχες, ακριβώς όπως το γεγονός ότι κάποιος δεν συνεισφέρει σε κάθε φιλανθρωπία δεν ακυρώνει το ποσό που τελικά προσφέρει.

Οι αγώνες υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων θα έπρεπε να θεωρούνται ως  συλλογική ευθύνη όλων, όχι ως εξαναγκασμός τον οποίο η υπόλοιπη κοινή γνώμη μπορεί να αναθέσει σε μία μόνο ομάδα ακτιβιστών.

Όταν οι Παλαιστίνιοι δικαιωθούν, τότε θα στρέψουμε την προσοχή μας και σε άλλα ζητήματα. Για τώρα, την ίδια στιγμή που καταδικάζουμε απερίφραστα τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τη γενοκτονία και την αποικιοκρατική αποστέρηση όπου συντελούνται, είμαστε απασχολημένοι μποϊκοτάροντας το Ισραήλ.

Οι Ισραηλινοί κινηματογραφιστές δεν έχουν δικαίωμα να έχουν κοινό και κανένας δεν είναι υποχρεωμένος να δει ισραηλινές ταινίες. Ένα μποϊκοτάζ εναντίον του Φεστιβάλ Ισραηλινού Κινηματογράφου είναι ένας ισχυρός, μη βίαιος μηχανισμός αντίστασης στην προβολή του Ισραήλ ως ήπιας δύναμης στη μάχη να κερδηθεί η παγκόσμια κοινή γνώμη και απόρριψης της ψευδαίσθησης ότι η τέχνη είναι υπεράνω της πολιτικής.

Οι κινηματογραφιστές και άλλοι που θέλουν να πολεμήσουν για τη δικαιοσύνη της Παλαιστίνης μέσα από την τέχνη, θα πρέπει να αρνηθούν τη χορηγία της ισραηλινής κυβέρνηση και να μην συμμετέχουν σε φεστιβάλ όπως αυτό.

Όποια κι αν είναι η πρόθεση των σκηνοθετών, το αποτέλεσμα αυτών των φεστιβάλ είναι να στρατολογούν την τέχνη στους σκοπούς της ισραηλινής προπαγάνδας.

Η απόπειρα της αστυνομίας της Νέας Νότιας Ουαλίας να απαγορεύσει τη διαμαρτυρία έξω από το σινεμά Βερόνα το βράδυ της Πέμπτης, απλώς κάνει ακόμα σπουδαιότερη την υποστήριξη του μποϊκοτάζ και της ίδιας της διαμαρτυρίας.

Πηγή: New Matilda

Αποσπάσματα από το σχετικό ρεπορτάζ του Guardian Αυστραλίας

Η συλλογικότητα Palestine Action Group Sydney (PAGS) διοργανώνει αυτή τη διαμαρτυρία το βράδυ της Πέμπτης, στον κινηματογράφο Παλάς στην οδό Όξφορντ, κατά την έναρξη του Φεστιβάλ Ισραηλινού Κινηματογράφου, το οποίο διενεργείται υπό την αιγίδα του φορέα Πολιτισμικής Ανταλλαγής Αυστραλίας Ισραήλ (AICE).

Ο 28χρονος Damian Ridgwell, ένας από τους ιδρυτές του PAGS, παρέλαβε το βράδυ της Παρασκευής από δύο αστυνομικούς κλήση να εμφανιστεί στο ανώτατο δικαστήριο. Η κλήτευση αναφέρει ότι η αστυνομία αιτήθηκε υπό την Περίληψη Πράξης Αδικημάτων του 1988 να «απαγορευτεί η πραγματοποίηση δημόσιας συγκέντρωσης». Δεν παρατίθεται κανένας λόγος για τον οποίο θα πρέπει να απαγορευτεί η διαμαρτυρία. Αυτό ο Ridgwell θεωρεί ότι θα λειτουργήσει εναντίον του στο δικαστήριο. «Νομίζω ότι θα προσπαθήσουν να πουν ότι θα παρεμποδιστεί η κυκλοφορία, αλλά μ’ αυτή τη λογική δεν θα έπρεπε να γίνεται ποτέ καμία διαμαρτυρία στην Αυστραλία, σχεδόν όλες παρεμποδίζουν την κυκλοφορία» λέει. «Δεν είναι δίκαιο να μας αρνούνται το δικαίωμά μας να διαμαρτυρηθούμε … γιατί θα πρέπει οι διαδηλωτές υπέρ των Παλαιστινίων να αγωνίζονται και για το δικαίωμά τους να διαμαρτύρονται;» ρωτάει. Η αστυνομία της Νέας Νότιας Ουαλίας ζητάει επίσης από το PAGS να καλύψει τα έξοδα του δικαστηρίου.

Ο Ridgwell λέει ότι ο φορέας AICE συνιστά «νομιμοποιημένο στόχο διαμαρτυρίας» λόγω της υποστήριξής του στο Ισραήλ και των επιθέσεώς του στην Παλαιστίνη και τον αποκαλεί «άκρως πολιτική ομάδα». Η συλλογικότητα PAGS ανήκει στους υποστηρικτές της εκστρατείας για μποϊκοτάζ, απόσυρση επενδύσεων και κυρώσεις (BDS) εις βάρος του Ισραήλ και υποστηρίζει το πολιτισμικό και ακαδημαϊκό μποϊκοτάζ. Ο Ridgwell λέει ότι προσδοκά την προσέλευση περίπου 1.000 ανθρώπων στη διαμαρτυρία της Πέμπτης. «Φρίττουμε με τη σφαγή του Ισραήλ στη Γάζα και οι άνθρωποι νιώθουν ότι η αντίδραση της κυβέρνησης της Αυστραλίας υπήρξε άθλια» λέει.

Ο φορέας AICE δημιουργήθηκε το 2002 και στην ιστοσελίδα του αναφέρει ότι είναι «ένας εξωστρεφής οργανισμός χωρίς αποκλεισμούς, που προάγει την ανταλλαγή πολιτισμού ανάμεσα στην Αυστραλία και το Ισραήλ, ως μέσο ενθάρρυνσης των τεχνών και των καλλιτεχνικών δεσμών». «Προωθούμε ένα πνεύμα μεγαλύτερης ανοχής και κατανόησης των μοναδικών πολιτισμών που προσφέρουν αυτές οι δύο αρχαίες πατρίδες και διευκολύνουμε την καλλιτεχνική συνεργασία, την καινοτομία και την έκθεση» αναφέρεται στο σάιτ.

Ο Guardian Αυστραλίας αναφέρει στο ρεπορτάζ του ότι επικοινώνησε με τον φορέα για σχολιασμό και ότι την Κυριακή (ημέρα δημοσίευσης του άρθρου) η αστυνομία της Νέας Νότιας Ουαλίας δεν σχολίασε την κλήτευση.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: