Πως αισθάνεσαι όταν είσαι «δημογραφική απειλή» για το Ισραήλ

Μία ισραηλινή Αράβισσα περιμένει να ρίξει την ψήφο της στις ισραηλινές εκλογές το Μάρτιο του 2015 (Αμάρ Αγουάντ/ Ρόϋτερς)

Η επίθεση του Μπένζαμιν Νετανιάχου στους άραβες ψηφοφόρους δεν ήταν απλώς μια ψηφοθηρική τακτική. Αυτή η κινδυνολογία είναι βαθειά ριζωμένη στα θεμέλια του σιωνιστικού σχεδίου στην Παλαιστίνη.

του Γιούσεφ Μουνάγιερ *
20 Μαρτίου 2015.

Είμαι δημογραφική απειλή.


Είμαι δημογραφική απειλή. Είμαι γιός, εγγονός και πατέρας δημογραφικών απειλών. Και είμαι ο σύζυγος δημογραφικών παρενεργειών. Είμαι ένας παλαιστίνιος πολίτης του Ισραήλ κι αυτή είναι η ορολογία με την οποία το Κράτος του Ισραήλ, οι ηγέτες του και τα ανώτερα κλιμάκιά του, αναφέρονται σε μένα και σε χιλιάδες άλλους ανθρώπους.
Και όταν προσδιορίζεις μία απειλή, πως αλλιώς μπορείς να την αντιμετωπίσεις, παρά να της επιτεθείς, να την περιθωριοποιήσεις, να την περιορίσεις ή να την εξοντώσεις;
Είναι ενθαρρυντικό να βλέπεις ότι είναι πολλοί αυτοί που αισθάνονται αποτροπιασμό με τη ρητορική που χρησιμοποίησε ο Μπένζαμιν Νετανιάχου στο Ισραήλ τη μέρα των εκλογών, όταν κινητοποίησε τους ακροδεξιούς ψηφοφόρους λέγοντας ότι «η δεξιά βρίσκεται σε κίνδυνο» επειδή «οι άραβες ψηφοφόροι συρρέουν κατά πλήθη στα εκλογικά κέντρα». Κάποιοι το παρομοίασαν με τη «στρατηγική των Νοτίων» στις Ηνωμένες Πολιτείες, όταν το κόμμα των ρεπουμπλικανών διέγειρε το ρατσισμό των λευκών Νοτίων στα τέλη της δεκαετίας του 1960 για να τους αποσπάσει από το δημοκρατικό κόμμα που υποστήριζε τα πολιτικά δικαιώματα.
Αλλά η ορολογία του Νετανιάχου δεν ήταν απλώς μια ψηφοθηρική τακτική. Πράγματι, ως Παλαιστίνιοι – είτε είμαστε πολίτες του Ισραήλ, είτε κάτοικοι της Ιερουσαλήμ ή ζώντας υπό κατοχή στη Δυτική Όχθη και στη Γάζα ή σε προσφυγικά στρατόπεδα ή στη διασπορά – γνωρίζουμε, ότι αυτός ο εκφοβισμός περί δημογραφικού κινδύνου βρίσκεται στα θεμέλια του σιωνιστικού σχεδίου στην Παλαιστίνη. Η γένεση και η διατήρηση του σιωνισμού βασίστηκε στο χειρισμό της δημογραφίας ώστε να εξασφαλιστεί ότι η πολιτική δύναμη θα παραμείνει στα χέρια μίας εθνο-θρησκευτικής ομάδας, των ισραηλινών εβραίων. Δεν πρόκειται για μία εκλογική τακτική. Πρόκειται για τον ίδιο το Σιωνισμό.
Γι’ αυτό ένας εβραίος απ’ οπουδήποτε στον κόσμο μπορεί να έρθει στο Ισραήλ και να ζήσει στο σπίτι παλαιστινίων προσφύγων που τους απαγορεύεται να επιστρέψουν, ακριβώς γιατί ανήκουν στη «λάθος» εθνικότητα και θρησκεία. Γι’ αυτό, στους παλαιστίνιους πολίτες του Ισραήλ, όπως είμαι κι εγώ, δεν επιτρέπεται να μείνουμε στο Ισραήλ αν η σύζυγός μας είναι παλαιστίνια πολίτης της Δυτικής Όχθης. Πολιτικοί όπως ο Νετανιάχου πίεσαν για τέτοιους νόμους για να προλάβουν τις «δημογραφικές παρενέργειες» όπως τις αποκαλούν. Γι’ αυτό ο ρυθμός γεννήσεων των Παλαιστινίων στο Ισραήλ είναι ένα ζήτημα ανησυχίας στις πολιτικές συζητήσεις. Και ίσως, το πιο σημαντικό, γι’ αυτό σε 4,5 εκατομμύρια Παλαιστίνιους που ζουν υπό ισραηλινό καθεστώς δεν επιτρέπεται να ψηφίσουν για να εκλέξουν την κυβέρνηση που θα τους κυβερνάει, επειδή, όπως έχουν πει επανειλλημένα οι ισραηλινοί ηγέτες, το να τους επιτραπεί να ψηφίσουν θα έθετε σε αμφισβήτηση το εβραϊκό μονωπόλιο ισχύος.
Στο Ισραήλ, τόσο η αποκαλούμενη αριστερά όσο και η δεξιά, με χαρά παραθέτουν το κινδυνολογικό επιχείρημα περί δημογραφίας προκειμένου να προωθήσουν τους πολιτικούς τους σκοπούς. Οι μεν φιλελεύθεροι σιωνιστές συνεχίζουν να διακηρύττουν ότι το Ισραήλ πρέπει ν’ ακολουθήσει στις διαπραγματεύσεις με την Παλαιστινιακή Αρχή (Π.Α.) την πορεία που υποστηρίζουν αυτοί (να γίνει διαχωρισμός των εδαφών ώστε χιλιάδες Παλαιστίνιοι να μην είναι πια υπό ισραηλινό καθεστώς) λόγω της δημογραφικής απειλής που θα αποτελέσουν οι Παλαιστίνιοι στα εδάφη αυτά αν η κατοχή γίνει μόνιμη. Οι πολιτικοί της δεξιάς, χρησιμοποιούν τη δημογραφική απειλή που υποτίθεται πως αποτελούν οι Παλαιστίνιοι στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα, αλλά και οι Παλαιστίνιοι που είναι πολίτες του Ισραήλ. Το κάνουν αυτό, για να προκαλέσουν τους εβραίους ψηφοφόρους να πάνε στα εκλογικά κέντρα και να δημιουργήσουν μία ατμόσφαιρα φόβου που εξυπηρετεί τα πολεμοχαρή συμφέροντά τους. Κάποιοι έχουν φτάσει να επιτίθενται στους Παλαιστίνιους επειδή τιμούν τη μνήμη της Νάκμπα και τους εξαναγκάζουν να ορκίζονται πίστη στο εβραϊκό κράτος, έχουν ακόμα ζητήσει μέχρι και την «μεταφορά» τους. Εκεί που διαφέρουν η αριστερά από τη δεξιά, δεν είναι τόσο πολύ στο αν υπάρχουν πολλοί Παλαιστίνιοι, αλλά περισσότερο στο ποιος αριθμός προσδιορίζει το «πάρα πολλοί» και στο ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να «μαγειρέψουν» τα σύνορα του Ισραήλ ώστε να προσαρτήσουν τα περισσότερα παλαιστινιακά εδάφη με τη μικρότερη παλαιστινιακή δημογραφία.
Μέσα απ’ τα μάτια μιας δημογραφικής απειλής – συγκεκριμένα, τα δικά μου και των Παλαιστινίων συμπατριωτών μου – το πρόβλημα φαίνεται πολύ διαφορετικό, ειδικά αφού δεν είχαμε χαρακτηριστεί ποτέ με τέτοιους όρους πριν μπει σ’ εφαρμογή το σιωνιστικό σχέδιο. Αυτό που βλέπω δεν είναι ένα δημογραφικό πρόβλημα αλλά ένα σιωνιστικό πρόβλημα, που επιδιώκει να εφαρμόσει το ανέφικτο – να επιβάλλει και να συντηρήσει ένα καταπιεστικό σύστημα εις βάρος της πλειοψηφίας των αυτοχθόνων κατοίκων της χώρας; ενώ ταυτόχρονα ενδύεται τον μανδύα των φιλελεύθερων δημοκρατικών αξιών.
Ενώ λοιπόν τα σχόλια του Νετανιάχου στις εκλογές θα πρέπει να καταδικαστούν ως ρατσιστική κινδυνολογία, πρέπει να γνωρίζουμε ότι αυτή η κινδυνολογία είναι πολύ βαθύτερη και πολύ περισσότερο κεντρική στο Ισραήλ, παρά σε οποιοδήποτε πολιτικό του κόμμα. Οποιοσδήποτε προωθεί την ιδέα ότι άνθρωποι μιάς εθνικότητας, θρησκείας ή φυλής, αποτελούν απειλή μόνο και μόνο εξ αιτίας της καταγωγής τους και λόγω της ύπαρξής τους, αναπτύσσει την ίδια κινδυνολογική ρητορική που έχει επιλέξει να χρησιμοποιεί στο έπακρο ο Νετανιάχου. Το ότι γίνεται αυτό για να εξυπηρετήσει διαφορετικoύς πολιτικούς στόχους δε σημαίνει ότι είναι και λιγότερο ολέθριο.
Το να κινητοποιείς ανθρώπους μέσω του φόβου – ειδικά του δημογραφικού φόβου – δε θα οδηγήσει σε τίποτε καλό. Αντιθέτως αυτό που χρειάζεται είναι να καταπολεμηθεί το παράδοξο που έχει προκαλέσει ο Σιωνισμός στην Παλαιστίνη και να αντιμετωπιστούν τα συστήματα και οι θεσμοί που έχει δημιουργήσει, που στηρίζουν την ανισότητα.

* Ο Γιούσεφ Μουνάγιερ είναι διευθυντικό στέλεχος της Καμπάνιας στις ΗΠΑ, για το Τέλος της Ισραηλινής Κατοχής (US. Campaign to End the Israeli Occupation).

Άρθρο μεταφρασμένο από το The Nation

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: