Το Ισραήλ συνένοχο στη γενοκτονία στη Ρουάντα

Το καθεστώς του Ισραήλ υπήρξε συνένοχο στη γενοκτονία στη Ρουάντα (1994) έχοντας στείλει όπλα σε αυτήν την κεντροαφρικανική χώρα κατά τη διάρκεια των σφαγών, σύμφωνα με δημοσίευμα στην ισραηλινή εφημερίδα Χαάρετς το Γενάρη του 2015.

 

Η πληροφορία κυκλοφόρησε στα τέλη του περασμένου Δεκέμβρη, όταν κάποιοι δικηγόροι ζήτησαν τα έγγραφα για την εξαγωγή ισραηλινών όπλων στη Ρουάντα, κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας των 100 ημερών. Σύμφωνα με αξιωματούχους του ΟΗΕ, 800.000 άντρες γυναίκες και παιδιά σφαγιάστηκαν σε αυτό το διάστημα στη Ρουάντα, η πιο γρήγορη γενοκτονία στην ιστορία της ανθρωπότητας. Αρκετές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Αλβανίας και της Ουγκάντας, παρείχαν όπλα στις Ένοπλες Δυνάμεις της Ρουάντα που διέπρατταν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας, παρότι ο ΟΗΕ είχε επιβάλλει εμπάργκο στην πώληση όπλων σε αυτήν την κεντροαφρικανική χώρα.

 

Με σκοπό να αποκαλύψουν τα πιο σκοτεινά κεφάλαια στις στρατιωτικές εξαγωγές του ισραηλινού καθεστώτος, μια ομάδα δικηγόρων και ακτιβιστών του Ισραήλ δήλωσε ότι «η πώληση ισραηλινών όπλων σε κυβερνήσεις που διέπραξαν γενοκτονία» είναι αδικαιολόγητη.

 

Το 2004, ο Γιαϊρ Αουρόν, ένας Ισραηλινός ιστορικός στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο του Ισραήλ, ζήτησε διερεύνηση για τις ισραηλινές πωλήσεις όπλων στη Ρουάντα τον Απρίλιο του 1994. Ο Αουρόν που διερευνά επί 20 χρόνια τις ισραηλινές πρακτικές ως προς τις γενοκτονίες άλλων λαών, ισχυρίστηκε ότι είχε φωτογραφίες και έγγραφα που έδειχναν ότι οι Ισραηλινοί έμποροι όπλων παρείχαν στις δυνάμεις της Ρουάντα σφαίρες, τυφέκια και χειροβομβίδες που είχαν πάρει από την Αίγυπτο κατά τη διάρκεια του αραβο-ισραηλινού πολέμου του 1973. Το Ισραήλ διέψευσε αυτούς τους ισχυρισμούς.

 

Παρόλα αυτά, μέχρι σήμερα, τα ισραηλινά δικαστήρια έχουν αποφύγει να δημοσιεύσουν αυτές τις πληροφορίες για να καλύψουν την ισραηλινή ανάμιξη στην υπόθεση, καθώς θα μπορούσε να διακινδυνεύσει η ασφάλεια του καθεστώτος του Τελ Αβίβ. Το 2014, ένα αίτημα του Αουρόν και του δικηγόρου ανθρωπίνων δικαιωμάτων Εϊτάι Μακ να δημοσιεύσει το Ισραηλινό Υπουργείο Άμυνας τα αρχεία για τις εξαγωγές όπλων στη Ρουάντα το 1994, απορρίφθηκε στη βάση ότι η αποκάλυψη των πληροφοριών μπορεί να «έβλαπτε το κράτος του Ισραήλ και τις σχέσεις του με άλλες χώρες».

 

Αφού επιβεβαίωσε ότι αυτή η βαρβαρότητα διαπράχθηκε με τυφέκια, σφαίρες και χειροβομβίδες, μεταξύ άλλων τύπων όπλων, η έρευνα δείχνει ότι το καθεστώς του Ισραήλ βοήθησε στην κλιμάκωση της τραγωδίας.

 

Σε αυτό το πλαίσιο, ο δικηγόρος Εϊτάι Μακ αναφέρθηκε σε μια ισραηλινή έμπορο όπλων τη Σάρα Λέιμποβιτς-Νταρ, που μετά από την επίσκεψή της εκείνη την εποχή στην «κοιλάδα του θανάτου» στη Ρουάντα εμφανίστηκε περήφανη που τα όπλα της βοήθησαν τα θύματα να πεθάνουν ακαριαία.

 

Το ρεπορτάζ αναφέρεται επίσης στη «βαθιά ανάμιξη» του τότε Ισραηλινού Υπουργού Εξωτερικών Σιμόν Πέρες, και του Πρωθυπουργού και Υπουργού Στρατιωτικών Υποθέσεων Γιτσχάκ Ράμπιν, καθώς αυτά τα όπλα στάλθηκαν μέσω του αεροδρομίου Μπεν Γκουριόν, κάτι που χρειαζόταν έγκριση.

 

Στις αρχές Γενάρη, ο Αουρόν είπε σε δικαστήριο του Τελ Αβίβ: «Το να στείλεις όπλα σε μια χώρα όπου διαπράττεται γενοκτονία είναι σα να στέλνεις όπλα στη ναζιστική Γερμανία κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Παρείχαμε όπλα στη Σερβία κατά τη διάρκεια του εμπάργκο, παρείχαμε όπλα στην κυβέρνηση της Ρουάντα που δολοφονούσε».

Η Κονσολάτα, μια από τις επιζήσασες της γενοκτονίας στη Ρουάντα κρατά στην αγκαλιά της ένα από τα παιδιά του γείτονά της, 26 Φεβρουαρίου 2004 (AFP)

 

Η Μιχάλ Ζακ, του Middle East Eye, μίλησε με τον καθηγητή Αουρόν για τη συνεχιζόμενη έρευνά του και την απάντηση των ισραηλινών αρχών.

 

Πότε πρωτοσκεφτήκατε ότι το Ισραήλ είχε πουλήσει όπλα στη Ρουάντα κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας του 1994;

 

Το πρωτοάκουσα από έναν ισραηλινό φωτογράφο. Είχε βρεθεί στη Ρουάντα οκτώ φορές και είδε τα όπλα. Όταν τον ρώτησα αν ανώτεροι ηγέτες ήταν αναμεμιγμένοι στο εμπόριο όπλων, είπε ναι. Όταν είπα αυτό σημαίνει τον [Γιτσχάκ] Ράμπιν και τον [Σιμόν] Πέρες, μου είπε: «Συ είπας, όχι εγώ. Και αν το δημοσιεύσεις πουθενά, θα πω ότι δε σε ξέρω». Άρχισα να ψάχνω για περισσότερα στοιχεία. Στην αίτησή μας στηριζόμαστε, μεταξύ άλλων, σε μια έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας που δημοσιεύτηκε το 1995.

Η έκθεση παρέχει λεπτομέρειες για τα όπλα που φορτώθηκαν στο αεροδρόμιο Μπεν Γκουριόν. Η λίστα περιλαμβάνει κυρίως ελαφρά όπλα που το Ισραήλ άρπαξε κατά τον αραβο-ισραηλινό πόλεμο του 1973, όπως και σοβιετικά και κινέζικα όπλα που φορτώθηκαν στα Τίρανα, στην Αλβανία. Τα όπλα φορτώθηκαν στο Ισραήλ και την Αλβανία υπό την επίβλεψη ισραηλινών αξιωματούχων.

 

[ΣτΜ. Η συγκεκριμένη έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας επικεντρώνεται στην παροχή όπλων σε δυνάμεις των Χούτου μετά τη γενοκτονία, όταν πια διέφυγαν στο (τότε) Ζαΐρ (σημερινή Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό), μετά την ήττα τους και την κατάληψη της εξουσίας στη Ρουάντα από το Πατριωτικό Μέτωπο της Ρουάντα, των Τούτσι. Εντούτοις υπάρχει ένα συγκεκριμένο απόσπασμα που αναφέρεται σε ισραηλινή ανάμιξη και μάλιστα την εποχή της γενοκτονίας. Το απόσπασμα έχει ως εξής: «Αναφορές για μυστικές πτήσεις [μεταφοράς] όπλων προς τις εξόριστες πρώην Ένοπλες Δυνάμεις της Ρουάντα και την [πολιτοφυλακή] Interahamwe μέσω του αεροδρομίου Γκόμα [του Ζαΐρ], χρονολογούνται πίσω στον Ιούλιο του 1994. Το Νοέμβριο του 1994, τέσσερις πιλότοι που δούλευαν για μια βρετανική εταιρία, παραδέχτηκαν δημόσια ότι είχαν μεταφέρει με πτήσεις τσάρτερ τέσσερα μεγάλα φορτία ελαφριών όπλων, κυρίως χειροβομβίδες, τυφέκια και πυρομαχικά κινεζικής και ρώσικης προέλευσης, από το Ισραήλ και την Αλβανία προς τη Γκόμα κατά τη διάρκεια του Απριλίου του 1994 [υποσημείωση πηγής: The Big Story, Twenty-Twenty Television, Ηνωμένο Βασίλειο, 17 Νοεμβρίου 1994]. Οι προμήθειες λέγεται ότι περιλάμβαναν οπλισμό ισραηλινής κατασκευής όπως υποπολυβόλα Ούζι, όπως και όπλα, όπως χειροβομβίδες, που είχε πάρει ο ισραηλινός στρατός από τον αιγυπτιακό στρατό το 1973 και κινέζικα πυρομαχικά που αποκτήθηκαν μέσω Τιράνων. Ένας πιλότος είπε στη Διεθνή Αμνηστία ότι «ξεγελάστηκε» να μεταφέρει 36,5 τόνους όπλων και πυρομαχικών στο αεροδρόμιο της Γκόμα τη νύχτα, νομίζοντας ότι επρόκειτο για παράδοση προς την κυβέρνηση του Ζαϊρ, αλλά είπε ότι στην πραγματικότητα ήταν για τον εξόριστο στρατό της Ρουάντα. Μια βρετανική εταιρία οργάνωσε τις πτήσεις, μία από το Τελ Αβίβ και άλλες πτήσεις από τα Τίρανα, την αλβανική πρωτεύουσα, όπου Ισραηλινοί και Αλβανοί αξιωματούχοι φέρονται να έχουν προμηθεύσει όπλα και πυρομαχικά. Ένα αεροπλάνο καταχωρημένο στη Νιγηρία, και νιγηριανής ιδιοκτησίας, αναφέρθηκε ότι χρησιμοποιήθηκε, όπως και ένα Boeing 707 καταχωρημένο στη Γκάνα, με βάση στο Ηνωμένο Βασίλειο».]

 

Αργότερα όταν ο δικηγόρος Μακ κι εγώ ετοιμάσαμε την αίτηση, πέσαμε πάνω σε επιπλέον πληροφορίες που επιβεβαίωσαν τις υποψίες μας.

 

Απ’ όσο γνωρίζετε, ήξερε η ισραηλινή κυβέρνηση ότι πουλούσε όπλα που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σε γενοκτονία;

 

Υπήρχε ένταση στη Ρουάντα ήδη από τον Ιανουάριο του 1994. Αρκετά από τα πιο ισχυρά κράτη του κόσμου επέβαλαν διεθνείς κανόνες ελέγχου των όπλων και στις 17 Μαΐου του 1994 υπήρξε εμπάργκο όπλων από τον ΟΗΕ. Το Ισραήλ έσπασε το εμπάργκο, όπως έκανε και η Ρωσία, το Βέλγιο, η Νότια Αφρική, η Γαλλία, η Ισπανία και άλλοι. Πολλά από τα αεροπλάνα που μετέφεραν τα φορτία ήταν βρετανικά. Η τελευταία άδεια για την εξαγωγή όπλων εκδόθηκε από το Ισραηλινό Υπουργείο Άμυνας τον Οκτώβριο του 1993, περίπου μισό χρόνο πριν αρχίσουν οι σφαγές.

Αλλά κάποια από τα φορτία στάλθηκαν μεταξύ Μαΐου και Ιουλίου (κατά τη διάρκεια των σφαγών). Σύμφωνα με τα έγγραφα του Υπουργείου Άμυνας της Ρουάντα, επτά φορτία ελαφρών πυρομαχικών έφτασαν από το Ισραήλ μέσω Αλβανίας, μεταξύ Απριλίου και Ιουλίου 1994 προς χρήση των πολιτοφυλακών που διέπραξαν τις σφαγές.

Θα πρέπει να προσθέσω ότι οι Ισραηλινοί ήταν επίσης οι πρώτοι που έστειλαν ένα στρατιωτικό νοσοκομείο στη Ρουάντα, τον Ιούλιο του 1994. Το ιατρικό προσωπικό έκανε εκπληκτική δουλειά. Αλλά ενώ η κυβέρνηση ήταν υπεύθυνη για αυτή την μεγάλη πράξη ανθρωπιστικής βοήθειας, ήταν επίσης υπεύθυνη για την παροχή όπλων στις δυνάμεις της κυβέρνησης των Χούτου.

 

Τι σκεφτήκατε ότι θα συνέβαινε εάν δημοσιεύατε την ανάμιξη του Ισραήλ στη γενοκτονία;

 

Έδωσα συνέντευξη στις ειδήσεις στην ισραηλινή τηλεόραση το 2004, κατά τη δέκατη επέτειο της γενοκτονίας της Ρουάντα. Ο παρουσιαστής παρουσίασε το θέμα χρησιμοποιώντας ορολογία Ολοκαυτώματος, η οποία σπανίως χρησιμοποιείται στο Ισραήλ για να περιγράψει οτιδήποτε άλλο από το Ολοκαύτωμα. Είπε ότι όταν έλαβε χώρα η γενοκτονία στη Ρουάντα, «ο κόσμος παρέμεινε σιωπηλός». Πρόσθεσα ότι το Ισραήλ ήταν μέρος αυτού του κόσμου που παρέμεινε σιωπηλός και ότι υπάρχουν ακόμα και ισχυρισμοί ότι παρείχαμε κάποια από τα όπλα. Έκλεισα τη συνέντευξη λέγοντας ότι αν αυτοί οι ισχυρισμοί ήταν αληθινοί, αυτά είναι εγκλήματα γενοκτονίας.

Ήμουν βέβαιος ότι μόλις θα έφτανα σπίτι, από το στούντιο, θα κατακλυζόμουν από τηλεφωνήματα και ηλεκτρονικά μηνύματα πολιτικών προσώπων και άλλων που θα ανησυχούσαν, θα ήταν εξοργισμένοι ή σκεπτικιστές για αυτήν την αποκάλυψη. Αλλά υπήρξε σιωπή. Κανένας δεν αντέδρασε. Αντιμετωπίζω αυτήν την άρνηση ξανά και ξανά, από τους πιο υπεύθυνους, ηθικούς ανθρώπους. Αυτό συμπεριλαμβάνει ακαδημαϊκούς, πολιτικούς και φίλους που μου λένε: «Δεν είναι δυνατόν… δεν μπορεί να υπήρξαν πωλήσεις όπλων». Ή μου λένε ότι το «παράκανα κατηγορώντας τον Ράμπιν και τον Πέρες».

 

Ποιο είναι το κίνητρό σας – τι ελπίζετε να πετύχετε;

 

Θέλουμε να εκθέσουμε τις πηγές που συνδέονταν με τις πωλήσεις γιατί οι πωλήσεις όπλων κατά τη διάρκεια εμπάργκο είναι ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Εάν το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο έκανε τη δουλειά του, θα ήταν δυνατόν να διωχθούν το Ισραήλ, η Γαλλία και άλλοι. Επιλέξαμε να κάνουμε αίτηση στα ισραηλινά δικαστήρια χρησιμοποιώντας το Νόμο για την Ελευθερία στην Πληροφόρηση, που δίνει σε κάθε Ισραηλινό πολίτη και κάτοικο το δικαίωμα να αποκτήσει πληροφόρηση από μια δημόσια αρχή. Το κίνητρό μας είναι ηθικό. Αυτές οι πράξεις είναι ενάντια στο διεθνές δίκαιο και είναι σημαντικό να εκθέσουμε το τι συνέβη. Δεν είμαστε τόσο αφελείς ώστε να πιστεύουμε ότι μπορούμε να σταματήσουμε εντελώς τις πωλήσεις όπλων.

 

Ο δικηγόρος Μακ είναι αποφασισμένος να αυξήσει τη διαφάνεια και την δημόσια επίβλεψη στις πωλήσεις όπλων, κάτι που, δεν χρειάζεται να πω, θα έκανε κακό στις μπίζνες, βλάπτοντας τα οικονομικά συμφέροντα του Ισραήλ και ενδεχομένως εξηγεί την αντίσταση του κράτους. Προσθέτει πως εάν θέλουμε να αποτρέψουμε αυτά τα δεινά στο μέλλον θα πρέπει να εκθέσουμε και να αντιμετωπίσουμε σκοτεινά κεφάλαια του παρελθόντος μας. Σκοπός του είναι να διασφαλίσει ότι η νομοθεσία που αφορά την επίβλεψη των πωλήσεων όπλων θα εφαρμοστεί. Ο νόμος απαγορεύει πωλήσεις όπλων σε χώρες με εμπάργκο όπλων. Επιπλέον [ο Μακ] υποστηρίζει μια νέα νομοθεσία που θα απαγορεύει στο Ισραήλ να πουλά όπλα σε χώρες με μαζικές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

 

Μπορείτε να αναλύσετε την ανάμιξη του Ισραήλ στη Σερβία;

 

Το Ισραήλ πούλησε όπλα στη Σερβία κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου (1991 – 1995), μετά την κήρυξη εμπάργκο από τον ΟΗΕ το 1991. Το 1992, ενώ ο Μιλόσεβιτς χαρακτηριζόταν από πολλούς ως ο νέος Χίτλερ της Ευρώπης, το Ισραήλ άνοιξε μια πρεσβεία στη Σερβία. Οι πράξεις που διαπράχθηκαν από τους Σέρβους κατά τη διάρκεια του πολέμου χαρακτηρίστηκαν αργότερα ως γενοκτονία και εθνοκάθαρση. Όταν ο πρωθυπουργός της Σερβίας επισκέφθηκε το Ισραήλ το 2014, τόσο η σερβική όσο και η ισραηλινή ηγεσία δεν αναφέρθηκαν σε αυτό το σκοτεινό κεφάλαιο στις σχέσεις τους, ωσάν να μην είχε συμβεί ποτέ. Έχουμε κάνει αίτηση προς το κράτος, και για αυτήν την περίπτωση. Θέλουμε ημερομηνίες, λεπτομέρειες, έγγραφα και ονόματα ανθρώπων που αναμίχθηκαν. Γνωρίζουμε ότι πολύ υψηλοί αξιωματούχοι ήταν αναμεμιγμένοι.

 

Πιστεύετε ότι μιλώντας ανοιχτά τώρα μπορείτε να μειώσετε τους σκοτωμούς στο μέλλον;

 

Από το 2012, το Ισραήλ πούλησε όπλα αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων στο Αζερμπαϊτζάν παρόλο που υπάρχει ένα εμπάργκο από την Ε.Ε. και ένα ντε φάκτο εμπάργκο από τις ΗΠΑ στο Αζερμπαϊτζάν. Υπάρχουν στενές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών. Το Αζερμπαϊτζάν παρέχει το 40% του πετρελαίου του Ισραήλ και είναι πρόθυμο να αγοράσει τις στρατιωτικές του τεχνολογίες. Το Ισραήλ δικαιολογεί τον εξοπλισμό του Αζερμπαϊτζάν επειδή συνορεύει με το Ιράν και υπάρχει μια στρατιωτική «λογική» να έχεις έναν ισχυρό σύμμαχο στα σύνορα με το Ιράν. Αλλά την ίδια στιγμή, οι Αζέροι αξιωματούχοι λένε ανοιχτά ότι αυτά τα όπλα απαιτούνται για μια ενδεχόμενη χρήση εναντίον της Αρμενίας στην προσπάθειά τους να ανακτήσουν «χαμένα εδάφη» που πήρε η Αρμενία στον πόλεμο για το Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Το 2014 ο Αζέρος πρόεδρος έγραψε στο twitter (!) ότι οι Αρμένιοι είναι βάρβαροι, ότι οι Αζέροι χρειάζεται να ανακτήσουν όλα τα εδάφη και ότι είναι έτοιμοι για μάχη αφού απέκτησαν τα αναγκαία όπλα. Οπότε ο πραγματικός κίνδυνος είναι ότι αυτά τα όπλα μπορεί να ενθαρρύνουν την αζέρικη κυβέρνηση να ξεκινήσει έναν πόλεμο με την Αρμενία. [Ως αποτέλεσμα αυτής της παρακίνησης [σε πόλεμο] ο Αουρόν και ο Μακ καλούν το Ισραηλινό Υπουργείο Άμυνας να παγώσει τις άδειες εξαγωγών προς το Αζερμπαϊτζάν.]

 

Δεν είναι εύκολο να πηγαίνεις την ίδια σου τη χώρα στα δικαστήρια. Μπορείτε να αναλύσετε το λόγο για τον οποίο το προσπαθείτε;

 

Για πάνω από 25 χρόνια ερευνώ την συμπεριφορά του Ισραήλ απέναντι στις γενοκτονίες άλλων λαών. Θεωρώ κομβική τη διδασκαλία για άλλες γενοκτονίες και ελπίζω ότι το Ισραήλ θα αναγνωρίσει την γενοκτονία των Αρμενίων παρά τη διπλωματική πίεση της Τουρκίας. Είναι σημαντικό για μένα να αμφισβητήσω τον ακαδημαϊκό και λαϊκό λόγο που διαφοροποιεί το Ολοκαύτωμα από άλλες γενοκτονίες. Είμαι συγκλονισμένος από την κυνική χρήση του Ολοκαυτώματος. Για παράδειγμα, επανερχόμενος στη Ρουάντα, το 1994 όταν ξεκίνησε η γενοκτονία, η κυβέρνηση του Ισραήλ εξέδωσε μια δήλωση ότι ο εβραϊκός λαός, που ήταν θύματα και οι ίδιοι, δεν μπορεί να παραμένει αδιάφορος απέναντι σε τέτοιες θηριωδίες. Αυτή η δήλωση εκδόθηκε αφότου το φορτίο με τα όπλα είχε πάρει ήδη το δρόμο του! Βλέπω αυτόν τον αγώνα ως μια αποστολή. Κίνητρό μου είναι το Ολοκαύτωμα, αλλά η δέσμευσή μου είναι για την αλήθεια. Δε θα πρέπει ποτέ να μεταχειριστούμε την μνήμη μας για τα θύματα του Ολοκαυτώματος. Είναι σκληρό για μένα να το λέω αυτό, αλλά πιστεύω ότι αυτό που περιέγραψα εδώ είναι μια βεβήλωση αυτής της μνήμης.

 

Πηγές: Middle East Eye, Resumen Latinoamericano, Amnesty International

[Σημ. Το κείμενο δημοσιεύεται στην κατηγορία «Αναλύσεις – απόψεις» του ιστολογίου του Συλλόγου Ιντιφάντα, όπου τα κείμενα δεν εκφράζουν κατ’ ανάγκην το Σύλλογο ή το σύνολο των μελών του]

Διαβάστε ακόμα:
 

ΦΑΚΕΛΟΣ: Ισραηλινά εγκλήματα στην Αφρική

 
/
 
 
 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: