15 Μαΐου: 67 χρόνια από την Παλαιστινιακή Νάκμπα του ’48

Από την στήλη του Συλλόγου Ιντιφάντα στην εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς

Δημοσίευση: Φύλλο 263 – 16/5/2015

 

Ένα μικρό απόσπασμα από την εισαγωγή του βιβλίου του Ίλαν Πάπε, Η εθνοκάθαρση της Παλαιστίνης (OneWorld, 2007):

Συνέχεια

Η Σάμπρα και Σατίλα είναι τώρα

Η Σάμπρα και Σατίλα είναι τώρα

Από την στήλη του Συλλόγου Ιντιφάντα στην εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς
Δημοσίευση: 20/09/2014, φ. 229

     

Αν πούμε ότι η επέτειος της σφαγής των αμάχων στους δύο προσφυγικούς καταυλισμούς Σάμπρα και Σατίλα στο Λίβανο είναι επίκαιρη, θα είναι υπερβολικά αυτονόητο.

Συνέχεια

32 χρόνια από τις σφαγές σε Σάμπρα και Σατίλα, η καταστροφή του παλαιστινιακού λαού συνεχίζεται

Η σφαγή στους προσφυγικούς καταυλισμούς Σάμπρα και Σατίλα δεν είναι η πρώτη που είχε διαπράξει το σιωνιστικό κίνημα κατά του Παλαιστινιακού λαού, και δεν ήταν ούτε η τελευταία. Από τις σφαγές στο Ντέρ Γιασίν, Κίμπιε και Ταντούρ.κλπ, το 1948, μέχρι την Τζενίν και τη Λωρίδα της Γάζας, ο αριθμός είναι μεγάλος και τα θύματα είναι δεκάδες χιλιάδες στο σύνολο.

Συνέχεια

Οι τρεις ταφές του Μοχάμεντ Αλ Ντούρα

Από την στήλη του Συλλόγου Ιντιφάντα στην εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς

Δημοσίευση: Φύλλο 228 – 13/9/2014

Στις 24 Ιουλίου, μέσα στον κατακλυσμό πληροφοριών και αποτρόπαιων εικόνων από τις ισραηλινές σφαγές στη Λωρίδα της Γάζας, φτάνει η είδηση: «Χτύπησαν το Μοχάμεντ Αλ Ντούρα». Το όνομα οικείο. Φέρνει στη μνήμη την επίσκεψη της αποστολής της Πρωτοβουλίας Ένα Καράβι για τη Γάζα και του Συλλόγου Ιντιφάντα, το 2012, στο Νοσοκομείο Παίδων με αυτό το όνομα. Αλλά και τον μάρτυρα από τον οποίο είχε πάρει το όνομά του…

Συνέχεια

Συλλογική τιμωρία στη Γάζα

Palestine_map1946-2005

Του Ρασίντ Χαλίντι – 29.7.2014

Τρείς μέρες αφού εξαπόλυσε τον πόλεμο στη Γάζα ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου σε συνέντευξη τύπου στο Τελ Αβίβ είπε στα εβραϊκά (σύμφωνα με τους Times of Israel) “ Νομίζω ότι οι Ισραηλινοί καταλαβαίνουν τώρα αυτό που έλεγα πάντα: ότι δεν μπορεί, με οποιαδήποτε συμφωνία, να υπάρξει μια κατάσταση όπου θα αφήσουμε τον έλεγχο ασφαλείας των εδαφών δυτικά από την Κοιλάδα του Ιορδάνη.»

Συνέχεια

Από τους Φενταγίν μέχρι την οριστική νίκη

Arab_volunteers

 

Ο Ramzy Baroud κάνει μια συνοπτική παρουσίαση του κινήματος της αντίστασης στη Γάζα από τους Φενταγίν μέχρι σήμερα και αναλύει τους λόγους για τους οποίους θεωρεί νομοτελειακά αδύνατον το Ισραήλ να υποτάξει αυτήν την παλόμενη για ελευθερία λωρίδα γης.

Ανάλυση: Η αντίσταση της Γάζας δεν θα συντριβεί

Δημοσίευση Τετάρτη 23/07/2014 (επικαιροποίηση) 24/07/2014 23:25

Του Ramzy Baroud*

Τη 13η μέρα της επονομαζόμενης Επιχείρησης Προστατευτικό Άκρο του Ισραήλ, τα ΜΜΕ γέμισαν με ειδήσεις για ολόκληρες οικογένειες που κονιορτοποιήθηκαν συλλογικά, για γυναίκες και παιδιά που έγιναν εγνωσμένα στόχος των Ισραηλινών στρατιωτών.

Συνέχεια

Ας μιλήσουμε για βιβλία

Από την στήλη του Συλλόγου Ιντιφάντα στην εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς

 

Δημοσιεύθηκε τη Μ. Παρασκευή 17 Απριλίου 2014

 

H ταινία Η μεγάλη ληστεία των βιβλίων (The great book robbery, Τόνι Μπρένερ, 2011) δεν είναι ένα θρίλερ με φανταστικό σενάριο. Από μια άποψη όμως είναι μια ταινία τρόμου και μυστηρίου. Τρόμου γιατί συνδέεται με την τρομοκρατία που ανάγκασε τους Παλαιστίνιους το 1948 να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους καθώς επέλαυναν οι ισραηλινές στρατιωτικές ομάδες. Μυστηρίου γιατί η ταινία-ντοκιμαντέρ αποκαλύπτει αυτό που έπρεπε να μείνει κρυφό: ότι στις πόλεις που εγκατέλειπαν οι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες με το όπλο στον κρόταφο και με την ελπίδα ότι θα γυρίσουν γρήγορα, έγινε συστηματική συγκομιδή βιβλίων από τα σπίτια τους. Τα βιβλία αυτά είναι σύμφωνα με το ντοκιμαντέρ 70.000, κυρίως από τα Δυτικά Ιεροσόλυμα. Το γεγονός αυτό συνδέεται και με την επίσης συστηματική και περισσότερο οργανωμένη προσπάθεια να παρουσιαστεί η Παλαιστίνη ως μια περιοχή έρημη και απολίτιστη έως τη στιγμή που δημιουργήθηκε το κράτος του Ισραήλ. Με την προσπάθεια δηλαδή να διαγραφεί η Παλαιστινιακή ιστορία και η Νάκμπα, η Καταστροφή. Ορισμένα από αυτά τα βιβλία, όσα δεν καταστράφηκαν, βρίσκονται στο τμήμα «Ανατολικών Σπουδών» της Ισραηλινής Βιβλιοθήκης, με σήμανση «Εγκαταλειμμένο».

Abandon_property

AP = absentee property

Το ντοκιμαντέρ αποδοκιμάστηκε «μετά βδελυγμίας» από το Academic Watch, μια οργάνωση η οποία εξετάζει  τις «αντι-ισραηλινές» δραστηριότητες στα αμερικανικά πανεπιστήμια. Με ανακοίνωση που αναδημοσιεύτηκε στον ιστοτόπο ynetnews η οργάνωση καταδίκασε την προβολή του ντοκιμαντέρ σε πάρα πολλά αμερικάνικα πανεπιστήμια. Βασικό επιχείρημα ήταν ότι τα εν λόγω βιβλία φυλάσσονται στην Ισραηλινή Εθνική Βιβλιοθήκη! Επίσης ότι οι Παλαιστίνιοι που μιλούν στο ντοκιμαντέρ ως ιδιοκτήτες των βιβλίων ουσιαστικά εγείρουν απαιτήσεις για τα σπίτια τους.
Όσοι έχουν επισκεφτεί τα Ιεροσόλυμα, τη Γιάφα και τη Ναζαρέτ και βλέπουν τα σπίτια και τις γειτονιές όπου σήμερα ζουν έποικοι, αναρωτιέται πώς είναι δυνατόν οι κάτοικοι να τα εγκατέλειψαν. Η ιστορία έπρεπε να μείνει κρυφή.
Γιατί τα θυμηθήκαμε όλα αυτά; Η αφορμή ήταν η είδηση ότι το Ισραήλ θα είναι τιμώμενη χώρα στο Διεθνές Φεστιβάλ Βιβλίου που θα γίνει στη Θεσσαλονίκη τον Μάιο. Νομίζουμε ότι δεν θα έπρεπε να είναι τιμώμενη χώρα όσο συνεχίζεται η κατοχή και η καταπίεση. Ή μήπως να φέρουν μαζί και μερικά από τα κλεμμένα βιβλία;

Σύλλογος Ιντιφάντα
https://intifadagr.wordpress.com/

 

ΙΣΤΟΡΙΚΟ: Η βομβιστική επίθεση στο Πλοίο της Επιστροφής, της PLO, το 1988 στην Κύπρο

solphryne

 

Η σημερινή επίθεση στην Κιβωτό της Γάζας φέρνει στο μυαλό την επίθεση που είχε γίνει το 1988 στη Λεμεσό, εναντίον του πλοίου SolPhryne που είχε αποκτηθεί από την PLO για να κάνει ένα συμβολικό ταξίδι επιστροφής Παλαιστίνιων προσφύγων.

 

Το πλοίο 6.151 τόνων SolPhryne είχε αποκτηθεί με κάποια μυστικότητα από την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO) και είχε μετονομαστεί σε «Αλ Άουντα» («Η επιστροφή»). Η PLO σχεδίαζε να μεταφέρει συμβολικά 135 Παλαιστίνιους πρόσφυγες και, εάν δέχονταν, εκατοντάδες δημοσιογράφους και άλλους παρατηρητές, προς τη Χάιφα, για ένα «ταξίδι επιστροφής» στα πρότυπα του ταξιδιού του SS Exodus το 1947 που μετέφερε εβραίους μετανάστες.

 

Ο τότε ισραηλινός υπουργός Άμυνας Γιτζχάκ Ράμπιν είχε δηλώσει ότι το Ισραήλ θα εμπόδιζε το ταξίδι «με οποιοδήποτε τρόπο» ενώ ο τότε πρωθυπουργός Γιτζχάκ Σαμίρ είχε χαρακτηρίσει το ταξίδι «κήρυξη πολέμου».

 

Ένα άλλο πλοίο προγραμματιζόταν να φύγει από τον Πειραιά στις 9 Φεβρουαρίου, αλλά η αναχώρηση είχε αναβληθεί πολλές φορές καθώς οι έλληνες πλοιοκτήτες φοβούνταν αντίποινα από το Ισραήλ, αν χρησιμοποιούνταν το πλοίο τους. Έτσι στις 13 Φεβρουαρίου 1988 η PLO αγόρασε το παλαιό Sol Phryne στη Λεμεσό της Κύπρου, σε δημοπρασία για 600.000 δολάρια.

 

Στις 14 Φεβρουαρίου, σύμφωνα με το Reuters, ο Αραφάτ κατά την επίσκεψή του στο Κουβέιτ, δήλωσε ότι το πλοίο θα αναχωρούσε μέσα στις επόμενες 36 ώρες. Το πλοίο ήταν να αναχωρήσει κάποιες μέρες πριν αλλά η PLO αντιμετώπιζε προβλήματα μετά από τις ισραηλινές απειλές ότι θα σταματηθεί, ανέφερε το τηλεγράφημα του πρακτορείου.

 

Η πολύνεκρη βομβιστική επίθεση κατά στελεχών της PLO

 

Στις 15 Φεβρουαρίου μια βόμβα εξερράγη σε αυτοκίνητο στη Λεμεσό, σκοτώνοντας τρεις αξιωματούχους της PLO. Η PLO κατηγόρησε το Ισραήλ για την επίθεση και ορκίστηκε εκδίκηση, αλλά ο ισραηλινός πρεσβευτής αρνήθηκε κάθε ανάμιξη της χώρας του στην επίθεση.

 

Αξιωματούχοι ασφαλείας είπαν πως οι Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν όταν βόμβα πυροδοτήθηκε εξ’ αποστάσεως σε αυτοκίνητο, σε τουριστική συνοικία του θερέτρου.

 

Η PLO σε δήλωσή της από τα γραφεία της στην Κύπρο, ανέφερε: «Δολοφονήθηκαν από τις ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες της Μοσάντ. Αυτό το απαίσιο νέο έγκλημα που διαπράχθηκε από τις ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες δε θα περάσει ατιμώρητο. Ο λαός της Παλαιστίνης και η επανάστασή του ξέρουν πώς να δώσουν στον ισραηλινό εχθρό ένα μάθημα που δε θα το ξεχάσει».

 

Τα θύματα αναγνωρίστηκαν από την PLO ως οι Marwan Ibrahim al-Kayyali, μέλος του Στρατιωτικού Συμβουλίου της Παλαιστινιακής Επανάστασης, Mohammed Basim Mustafa Sultan al-Tamimi και Mohammed Hassan al-Buhais. [σύμφωνα με ρεπορτάζ του Associated Press, αξιωματούχοι της PLO είπαν ότι και οι τρεις τους ήταν μέλη της Φατάχ, της κύριας παράταξης στην οργάνωση, της οποίας ηγείτο ο Γιάσερ Αραφάτ]. Οι αξιωματούχοι είπαν ότι οι Tamimi και Buhais ήταν αξιωματικοί της Διοίκησης της Κατεχόμενης Πατρίδας, που ασχολείται με τη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας. Είπαν ότι ο Kayyali ήταν αξιωματούχος ανθρωπιστικών υποθέσεων στο Λίβανο.

 

Ένα μέλος της PLO είπε πως η επίθεση θεωρήθηκε ως προειδοποίηση προς την οργάνωση και τους Παλαιστίνιους που πραγματοποιούσαν βίαιες αντι-ισραηλινές διαδηλώσεις στα κατεχόμενα επί δύο μήνες (βλ. πρώτη Ιντιφάντα), και σαν μια προσπάθεια να κάνουν την PLO να αναθεωρήσει τα σχέδιά της να στείλει εξόριστους Παλαιστίνιους πίσω με πλοίο από την Ελλάδα.

 

Η βομβιστική επίθεση στο πλοίο

 

Λίγες μόνο ώρες μετά την πολύνεκρη επίθεση στο αυτοκίνητο, άλλη μια έκρηξη, πάλι στη Λεμεσό, συγκλόνισε αυτή τη φορά το πλοίο. Λέγεται ότι μια νάρκη κολλήθηκε στο σκάφος και εξερράγη ανοίγοντας τρύπα σε δεξαμενή καυσίμων, πλημμυρίζοντάς τη και προκαλώντας κλίση 10 μοιρών.

 

Εκπρόσωπος της PLO στην Αθήνα κατηγόρησε ισραηλινούς πράκτορες ότι προκάλεσαν την έκρηξη.

 

Άγνωστος τηλεφώνησε σε πρακτορείο ειδήσεων και ανέλαβε την ευθύνη για λογαριασμό ισραηλινής εξτρεμιστικής οργάνωσης: «Είμαστε η Kach International. Είμαστε υπεύθυνοι για τη βόμβα στη Λεμεσό». Παρόλα αυτά εκπρόσωπος της Kach στο Ισραήλ αρνήθηκε ότι γνώριζε τον ισχυρισμό. Η οργάνωση είχε ιδρυθεί από το Ραβίνο MeirKahane, μέλος πλέον του ισραηλινού κοινοβουλίου εκείνη την εποχή, ο οποίος στις αρχές της δεκαετίας του 1960 είχε ιδρύσει τη Jewish Defense League στις ΗΠΑ.

 

Άλλο άτομο τηλεφώνησε στο Associated Press στη Λευκωσία και είπε: «Η Jewish Defense League είναι υπεύθυνη για τη βόμβα στη Λεμεσό. Αυτό είναι μόνο μια προειδοποίηση. Την επόμενη φορά θα βάλουμε βόμβα όταν θα είναι όλος ο κόσμος επάνω».

 

Στο Λος Άντζελες, ο πρόεδρος της Jewish Defense League, Irv Rubin δήλωσε: «Δεν αναλαμβάνουμε την ευθύνη, αλλά είναι τιμή μας που μας κατηγορούν γι’ αυτό».

 

Ο Ρούμπιν χαιρέτησε τη βομβιστική επίθεση λέγοντας ότι ήταν μια δίκαιη πράξη και πρόσθεσε: «Την επιδοκιμάζω με όλη μου την καρδία. Ήταν μια υπέροχη, υπέροχη, ενέργεια. Ήταν έργο Θεού».

 

Ο άντρας που είχε κάνει το πρώτο τηλεφώνημα είπε ότι η βόμβα είχε τοποθετηθεί σε αυτοκίνητο μέσα στο φέρυ αλλά πηγή που εξέτασε το πλοίο δήλωσε ότι η τρύπα είχε προκληθεί απ’ έξω.

 

Αξιωματούχος της PLO στη Λευκωσία δήλωσε πως επρόκειτο για υποθαλάσσια έκρηξη από νάρκη που την είχαν κολλήσει, πιθανώς βατραχάνθρωποι.

 

Το Time είχε γράψει πως «το Ισραήλ επισήμως αρνήθηκε ότι είχε συμμετοχή στην βομβιστική επίθεση στο αυτοκίνητο, αλλά ελάχιστα ασχολήθηκε να αποκρύψει το ρόλο του στην εξουδετέρωση του φέρυ». Η εκδοχή της ισραηλινής ανάμιξης ενισχύθηκε όταν ο Υπουργός Μεταφορών Chaim Corfu απείλησε ότι εάν γινόταν και άλλη προσπάθεια από την PLO, θα είχε την ίδια τύχη.

 

Πηγές: New York Times (Reuters), L.A. Times , Wikipedia

Ένας Ισραηλινός για τον Αριέλ Σαρόν λίγο πριν το σημερινό θάνατό του

Ο Σαρόν επισκέπτεται το Τέμενος Αλ Άκσα και προκαλεί το ξέσπασμα της δεύτερης Ιντιφάντα

Ο εγκληματίας πολέμου Αριέλ Σαρόν απεβίωσε τελικά σε ηλικία 86 ετών, μετά από πολλά χρόνια σε κώμα, αλλά ατιμώρητος από οποιαδήποτε δικαιοσύνη για τα εγκλήματά του.

Δημοσιεύουμε ένα κείμενο που είχε γράψει λίγες μέρες πριν – και ενώ επέκειτο ο θάνατος του Σαρόν – ο ισραηλινός συγγραφέας Μίκο Πέλεντ.[i]

 

Τελευταίες λέξεις για τον Σαρόν

 

Ποτέ δεν κατάλαβα πως μπορεί ο κόσμος να πανηγυρίζει στο άκουσμα των νέων για το θάνατο ενός ανθρώπου. Έτυχε να είμαι στο Ηνωμένο Βασίλειο όταν πέθανε η Μάργκαρετ Θάτσερ και έγινα μάρτυρας των πανηγυρισμών. Οι εκφράσεις χαράς καθώς διαδίδονταν τα νέα του θανάτου της Σιδηράς Κυρίας σε όλη τη χώρα, αρχικά με σόκαρε, καθώς οι άνθρωποι πραγματικά έκαναν πάρτι για να γιορτάσουν το θάνατό της. Καθώς επισκέφτηκα διάφορα μέρη της χώρας, ιδιαίτερα την Ουαλία και την Ιρλανδία, σκέφθηκα ότι όταν πεθάνει ο Αριέλ Σαρόν, μπορεί να δούμε παρόμοια ξεσπάσματα χαράς να λαμβάνουν χώρα.

 

Ο Σαρόν είναι σε κώμα από τον Ιανουάριο του 2006 όταν υπέστη αρκετές εγκεφαλικές αιμορραγίες που τον άφησαν σε κατάσταση φυτού. Αλλά τώρα υπάρχουν νέα ότι τα νεφρά του καταρρέουν και εκφράζονται ανησυχίες στο Ισραήλ ότι υπάρχει πιθανότητα να πεθάνει σύντομα.

 

Μπορεί κανείς να φανταστεί τα μακρά εγκώμια που θα πρέπει να υποστούμε όταν θα έχει αναπαυθεί: «Ένας ήρωας», «ένας μεγάλος ηγέτης», όλα αυτά θα ειπωθούν και πολλά περισσότερα. Ο τύπος θα εξιστορήσει κάθε στρατιωτικό του επίτευγμα, κάθε μάχη που κέρδισε, κάθε εχθρό, τόσο στρατιωτικό όσο και πολιτικό, τον οποίο νίκησε. Θα διατυμπανιστεί η αποφασιστικότητά του ως ισραηλινός ηγέτης και, θα μας πουν, ότι θα τον θυμούνται επειδή έδωσε όλο του το είναι στην πατρίδα του.

 

Στο βιβλίο μου, «Ο γιός του Στρατηγού, το ταξίδι ενός Ισραηλινού στην Παλαιστίνη», αναφέρω αρκετές φορές τον Σαρόν, με την ιδιότητά του ως στρατιωτικό που ήταν βάναυσος, πανέξυπνος και ριψοκίνδυνος, μετά ως υπουργός άμυνας, και τελικά ως πρωθυπουργός. Αλλά το σημαντικό είναι να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους γι’ αυτόν τον άνδρα πριν το αηδιαστικό ξεχείλισμα συλλυπητηρίων, γεμάτο με υποκρισία και ψέματα, που σίγουρα θα ακολουθήσει το θάνατό του.

 

Ο Αριέλ Σαρόν ήταν ένας φιλόδοξος άνδρας. Ήταν κτηνώδης, άπληστος, ασυμβίβαστος και ανέντιμος. Είχε μια ακόρεστη επιθυμία για εξουσία, δόξα και περιουσία. Οι τάσεις του ως ψυχρός, ανελέητος δολοφόνος ήταν εμφανείς από νωρίς στην καριέρα του όταν διοικούσε τη μονάδα 101 του ισραηλινού στρατού στα 1950. Η Μονάδα 101 ήταν μια διαβόητη ταξιαρχία κομάντο με ειδική άδεια να σκοτώνει και να τρομοκρατεί Παλαιστίνιους. Επιχειρούσε κυρίως στη Γάζα, αλλά και σε άλλα μέρη της χώρας και πέρα από αυτή. Η μονάδα 101 ήταν τόσο κτηνώδης στις πρακτικές της, πήρε τόσες αθώες ζωές, που ακόμα και για τα ισραηλινά στάνταρντ θεωρήθηκε ότι το παράκανε και η μονάδα τελικά διαλύθηκε.

 

Ο Σαρόν συνέχισε προαγόμενος σε άλλες διοικήσεις στον ισραηλινό στρατό, κερδίζοντας το όνομα ενός υποσχόμενου διοικητή, και όλοι περίμεναν ότι μια μέρα θα γινόταν ο ανώτατος διοικητής του ισραηλινού στρατού, ή Αρχηγός του Επιτελείου. Αλλά αυτή ήταν μια θέση που ποτέ δεν πήρε, τα κατάφερε καλύτερα. Ο Σαρόν μπήκε στην πολιτική και χρήσθηκε Υπουργός Άμυνας υπό τον πρωθυπουργό Μεναχέμ Μπεγκιν. Με αυτήν του την ιδιότητα καθοδήγησε την ισραηλινή καταστροφική εισβολή στο Λίβανο το 1982.

 

Η εισβολή άφησε αναρίθμητους Λιβανέζους και Παλαιστίνιους νεκρούς, πληγωμένους και εκτοπισμένους. Ο Σαρόν ήταν επίσης πίσω από τις σφαγές που έλαβαν χώρα τον Σεπτέμβριο εκείνης της χρονιάς στα προσφυγικά στρατόπεδα Σάμπρα και Σατίλα κοντά στη Βηρυτό, και εδώ και μια ακόμα φορά, ακόμα και για τα ισραηλινά στάνταρντ ο Σαρόν το παράκανε και απομακρύνθηκε από τη θέση του.

 

Παρόλο που ο Σαρόν επικρίθηκε για το ρόλο του στη σφαγή της Σάμπρα και Σατίλα, και αποτράπηκε να υπηρετήσει ως υπουργός άμυνας, παρόλα αυτά συνεχίστηκε η πολιτική του καριέρα και η σφαίρα επιρροής του μεγάλωσε. Ως υπουργός οικιστικών και ανάπτυξης, συνέβαλε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον στις ρατσιστικές, αντι-παλαιστινιακές πολιτικές και στη διαφθορά στο υπουργείο του. Λέγεται ότι κατά τη διάρκεια της θητείας του, ο προϋπολογισμός του υπουργείου ήταν απεριόριστος, ξεπερνώντας ολόκληρο τον προϋπολογισμό άμυνας του Ισραήλ. Χρησιμοποίησε όλο του το βάρος για να πετύχει την αποικιοποίηση και τον εκτοπισμό των Παλαιστινίων από αυτό που ήταν κάποτε η Δυτική Όχθη.

 

Σίγουρα το πιο παράλογο πράγμα που ειπώθηκε ποτέ για τον Σαρόν ήταν ότι επρόκειτο για έναν άνθρωπο της ειρήνης. Ότι «άφησε» τη Γάζα, και ότι «έδωσε» τη Γάζα πίσω στους Παλαιστίνιους. Ότι το έκανε για την ειρήνη και ως ανταπόδοση το μόνο που εισέπραξε το Ισραήλ ήταν ρουκέτες που εκτοξεύονται από τη Γάζα. Η απεμπλοκή από τη Γάζα ήταν μια κυνική, μονομερής κίνηση. Επέτρεψε στο Σαρόν να βγάλει τους ισραηλινούς εποίκους απ’ τη μέση, να κλείσει τη Γάζα σα φυλακή και να πάρει μερικούς πολιτικούς πόντους από την κυβέρνηση των ΗΠΑ. Ήταν μια απάνθρωπη κίνηση που του επέτρεψε να πνίξει περαιτέρω το λαό της Γάζας, λαό τον οποίο ήταν αποφασισμένος να καταστρέψει από νωρίς, στη διάρκεια της βίαιης καριέρας του. Αλλά οι περήφανοι Παλαιστίνιοι δεν θα παραδινόντουσαν και θα λειτουργούσαν ως μια συνεχής υπενθύμιση του αίματος με το οποίο είναι λερωμένα τα χέρια του.

 

Θα μπορούσε κανείς να συνεχίσει για πολύ, σχετικά με τον Σαρόν και τα εγκλήματά του. Καθώς κείτεται πεθαίνοντας, ίσως λίγες μέρες ή λεπτά πριν την τελευταία του πνοή, θα πρέπει όλοι/ες να θυμηθούμε τα θύματά του, τους αμέτρητους νεκρούς, πληγωμένους και εκτοπισμένους, και να θυμίσουμε στον κόσμο ότι αυτός ο άνδρας δεν ήταν ένας ήρωας αλλά ένας εγκληματίας.

 

Καθώς γράφω αυτές τις λέξεις, ο Αριέλ Σαρόν είναι ακόμα ζωντανός, εάν κανείς μπορεί να το πει έτσι, και υπό πολλές έννοιες η κατάσταση στην οποία ζει τώρα, θα μπορούσε να είναι η κόλαση η οποία τόσο πολύ του αξίζει.

 

Πηγή: mikopeled.com


[i] Ο Μίκο Πέλεντ, είναι γιος του στρατηγού Μάτι Πελεντ που πολέμησε στον πόλεμο των έξι ημερών αλλά μετά έγινε υπερασπιστής της ειρήνης. Ο Μίκο Πέλεντ επίσης υπηρέτησε στις Ισραηλινές Δυνάμεις Κατοχής αλλά μετά έγινε ακτιβιστής για την ειρήνη. Το 1997 η 13χρονη ανιψιά του σκοτώθηκε σε επίθεση αυτοκτονίας Παλαιστίνιου. Αλλά παρόλα αυτά συνέχισε να τάσσεται κατά της κατοχής και υπέρ της ειρήνης, και υποστηρίζει το κίνημα για Μποϊκοτάζ – Απόσυρση Επενδύσεων – Κυρώσεις (BDS).

Ο Αϊνστάιν και η Χάνα Άρεντ για την αναγνώριση του κράτους του Ισραήλ

Από την στήλη του Συλλόγου Ιντιφάντα στην εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς

Δημοσιεύθηκε το Σάββατο 30 Νοεμβρίου 2013

Η 29η Νοεμβρίου είναι η Ημέρα Αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό, σε ανάμνηση της ημέρας που εγκρίθηκε το σχέδιο χωρισμού της Παλαιστίνης από τον ΟΗΕ, στις 29 Νοεμβρίου του 1947

Δυστυχώς η ημέρα εκείνη δεν σηματοδότησε μια δίκαιη λύση για το ασύλληπτο δράμα των Εβραίων της Ευρώπης μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά τη δικαίωση του σχεδίου του σιωνιστικού κινήματος για αποικιοποίηση της Παλαιστίνης. Κυρίως ήταν η επισφράγιση της εθνοκάθαρσης της Παλαιστίνης από τους ντόπιους κατοίκους που είχε ήδη ξεκινήσει και κορυφώθηκε τη χρονιά που ακολούθησε.

Arendt
Υπάρχουν διάφορες αψιμαχίες σχετικά με την άποψη του Αϊνστάιν και της Χάνα Άρεντ για τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ. Η πραγματικότητα συνοψίζεται στην επιστολή της 8ης Δεκεμβρίου 1948 που συνυπέγραψαν με άλλους σημαντικούς επιστήμονες.

TheLetter

Αναφέρουμε παρακάτω μερικά αποσπάσματα από την επιστολή η οποία απευθυνόταν στους εκδότες των Νew York Times με αφορμή την επίσκεψη στις ΗΠΑ του Μεναχέμ Μπέγκιν. Το κόμμα του Μπέγκιν, το Κόμμα Ελευθερίας, όπως γράφουν, προήλθε από την τρομοκρατική ομάδα Ιργκούν και «προσομοιάζει στην οργάνωσή του, στις μεθόδους, την πολιτική φιλοσοφία και κοινωνική απεύθυνση, στα ναζιστικά και φασιστικά κόμματα». Ο Μπέγκιν ήταν ο μετέπειτα ιδρυτής του κυβερνητικού σήμερα Λικούντ και ο υπογράφων τη Συμφωνία του Κάμπ Ντέιβιντ, για την οποία βραβεύτηκε με Νόμπελ Ειρήνης.
«Είναι οι ενέργειες του τρομοκρατικού κόμματος που προδίδουν τον πραγματικό χαρακτήρα του, από τις προηγούμενες ενέργειες μπορούμε να κρίνουμε τι αναμένεται να κάνει στο μέλλον». Στη συνέχεια αναφέρονται σε μια από τις πράξεις της εθνοκάθαρσης, την εκκαθάριση του χωριού Ντέιρ Γιασίν από τους κατοίκους του, και καταλήγουν για το κόμμα:
«Μέσα στην εβραϊκή κοινότητα προβάλλουν ένα συνονθύλευμα υπερεθνικισμού, θρησκευτικού μυστικισμού και εθνικής υπεροχής. Όπως άλλα φασιστικά κόμματα, χρησιμοποιήθηκαν για να σπάσουν απεργίες και πίεσαν για τη διάλυση των ελεύθερων συνδικάτων». «Η απόσταση ανάμεσα στις πομπώδεις διακηρύξεις που γίνονται από τον Μπέγκιν και το κόμμα του και η εμπειρία από τις προηγούμενες πράξεις στην Παλαιστίνη έχουν τη σφραγίδα ενός όχι συνηθισμένου κόμματος. Είναι η σφραγίδα ενός, χωρίς αμφιβολία, φασιστικού κόμματος για το οποίο η τρομοκρατία (ενάντια στους Εβραίους, τους Άραβες και τους Βρετανούς) και η διαστρέβλωση είναι τα μέσα και το «ηγετικό κράτος» είναι ο στόχος.
Η επιστολή υποστηρίζει από θέση το Ισραήλ αλλά οι επισημάνσεις της μας θυμίζουν ότι η εθνοκάθαρση της Παλαιστίνης, που συνεχίζεται και σήμερα, είναι αποτέλεσμα του αρχικού σχεδίου, των πολιτικών που εφαρμόζονται και της υποστήριξης των ΗΠΑ για την οποία οι υπογράφοντες κυρίως ανησυχούν.

Σύλλογος Ιντιφάντα
https://intifadagr.wordpress.com/

Αρέσει σε %d bloggers: