Ολόκληρη η συνέντευξη της Σαχάρ Φράνσις, διευθύντριας του Addameer, στο Σύλλογο Ιντιφάντα

 

 

Με αφορμή την Ημέρα των Παλαιστινίων κρατουμένων, δημοσιεύουμε ολόκληρη τη συνέντευξη της Σαχάρ Φράνσις, διευθύντριας του Συλλόγου υποστήριξης κρατουμένων και ανθρωπίνων δικαιωμάτων Addameer. Τη συνέντευξη είχαν πάρει μέλη του Συλλόγου Ιντιφάντα που είχαν επισκεφθεί τα κατεχόμενα στις αρχές του έτους. Αποσπάσματα της συνέντευξης είχαν δημοσιευθεί το Γενάρη στην εφημερίδα Εποχή.

 

Sahar_Francis

– Ερ.Πώς βλέπετε γενικά το ζήτημα των παλαιστινίων κρατουμένων σήμερα; Προφανώς πολλά ζητήματα έχουν αφεθεί εκτός των διαπραγματεύσεων, αλλά οι παλαιστίνιοι κρατούμενοι συμπεριλαμβάνονται, κατά κάποιο τρόπο, έστω εκείνοι που είναι για δεκαετίες στις φυλακές.
– Σ.Φ.: Νομίζω πως δυστυχώς η ισραηλινή προπαγάνδα παρουσιάζει το ζήτημα των κρατουμένων σαν να συμπεριλαμβάνεται στις διαπραγματεύσεις με τους Παλαιστίνιους, αλλά αυτό είναι κατάχρηση του ζητήματος των παλαιστινίων πολιτικών κρατουμένων. Στην πραγματικότητα είναι ακόμα χειρότερο από αυτό που συνέβαινε στη διαδικασία του Όσλο, το 1994, γιατί αυτό στο οποίο συμφώνησε τώρα το Ισραήλ αφορά 104 κρατούμενους που είχαν συλληφθεί πριν το Όσλο, που σημαίνει ότι θα έπρεπε να έχουν αποφυλακιστεί εδώ και 20 χρόνια. Γιατί τους κράτησαν επί 20 χρόνια στις ισραηλινές φυλακές;
Το άλλο σημείο είναι ότι οι Ισραηλινοί ποτέ σε αυτά τα 20 χρόνια δεν σταμάτησαν την πολιτική των μαζικών φυλακίσεων και σήμερα συλλαμβάνουν καθημερινά κόσμο από διάφορα χωριά στα κατεχόμενα, συμπεριλαμβανομένης σίγουρα της Ανατολικής Ιερουσαλήμ. Κάνουν επιδρομές σε χωριά που αντιστέκονται στο Τείχος, στην επέκταση των εποικισμών και στις πολιτικές κατεδαφίσεων σπιτιών. Συνεπώς, η ισραηλινή κατοχή ακόμα χρησιμοποιεί την πολιτική φυλακίσεων σε πολύ μεγάλο βαθμό. Γι’ αυτό ο συνολικός αριθμός των κρατουμένων των τελευταίων δύο ετών παραμένει 5.000, παρ’ όλες τις αποφυλακίσεις που έλαβαν χώρα το 2011. Αποφυλάκισαν 1.000 κρατούμενους και σε 2 μήνες συνέλαβαν 470. Οπότε αποφυλακίζουν, από τη μια, και συλλαμβάνουν, από την άλλη, και συνέχεια υπάρχει αύξηση των παραβιάσεων εναντίον των κρατουμένων. Μέχρι σήμερα χρησιμοποιούν βασανιστήρια στην ανάκριση, χρησιμοποιούν απομόνωση, παρόλο που δεσμεύτηκαν κατά την απεργία πείνας, στη συμφωνία με τους κρατούμενους, να την ακυρώσουν. Ακόμα υπάρχουν δύο κρατούμενοι σε απομόνωση. Μερικές φορές μεταφέρουν για λόγους τιμωρίας κάποιους κρατούμενους στην απομόνωση για μία ή δύο εβδομάδες. Ακόμα χρησιμοποιούν τη διοικητική κράτηση. Ακόμα βασανίζουν και κακομεταχειρίζονται παιδιά, ιδιαίτερα τα παιδιά. Τους τελευταίους δύο μήνες υπάρχει αύξηση στις επιθέσεις κατά παιδιών στα κατεχόμενα. Σίγουρα στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, στο Σιλουάν, την Ισαουίγια κι άλλες γειτονιές, όπου υπάρχουν καθημερινές συλλήψεις παιδιών. Υπάρχει έλλειμμα κατάλληλης ιατρικής περίθαλψης, αυτά το σύστημα των φυλακών θα έπρεπε να παρέχει στους παλαιστίνιους κρατούμενους, δεν τα παρέχει. Σήμερα υπάρχει ένας κρατούμενος σε απεργία πείνας εξαιτίας της έλλειψης ιατρικής φροντίδας και είναι στην 32η ημέρα απεργίας πείνας.
Εννοώ, δηλαδή, ότι η κατάσταση στις φυλακές δεν είναι ήρεμη, το αντίθετο. Κάθε μέρα κι άλλη επίθεση σε άλλη φυλακή. Οπότε οι κρατούμενοι πραγματικά χρειάζονται πολύ περισσότερη υποστήριξη από εμάς, τις οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και, για να είμαι ειλικρινής, νιώθουμε ως ένα βαθμό ότι οι κρατούμενοι είναι απογοητευμένοι από την παλαιστινιακή πολιτική ηγεσία, καθώς δεν υπάρχει ξεκάθαρο σχέδιο στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων για το πώς θα αποφυλακιστούν οι 5.000 κρατούμενοι. Η σύγκριση με την εμπειρία του Όσλο το κάνει πιο περίπλοκο, γιατί κινδυνεύουν να χάσουν κάθε ελπίδα. Διότι η τωρινή απελευθέρωση αυτών των 104 δείχνει πως η Παλαιστινιακή Αρχή (Π.Α.) απέτυχε τότε στη συμφωνία του Όσλο να αποφυλακιστούν όλοι οι πολιτικοί κρατούμενοι. Οπότε γιατί τώρα να πιστέψουν ότι η Π.Α. θα μπορέσει να τους απελευθερώσει όλους; Και γι’ αυτό χρησιμοποιούν περισσότερο τρόπους, όπως η απεργία πείνας, που ξέρουν ότι είναι πολύ επικίνδυνη για την υγεία τους και θέτει σε κίνδυνο τη ζωή τους.

 

– Ερ. Το Addameer είναι πολύ δραστήριο και χαίρει σεβασμού, και προσωπικά είστε σε επαφή με ευρωπαίους αξιωματούχους και τρέφουν μεγάλο σεβασμό για τη δουλειά και τον επαγγελματισμό σας. Παρόλα αυτά, πώς είναι αυτή η επαφή; Πώς είναι η δουλειά του Addameer όταν απευθύνεται σε αξιωματούχος, π.χ. της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

 

– Σ.Φ.: Θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι υπάρχει μια μικρή διαφορά στη μεταχείριση, ιδιαίτερα από την ευρωπαϊκή πλευρά σε επίπεδο αξιωματούχων, για το ζήτημα των κρατουμένων. Εντούτοις δεν είμαστε ικανοποιημένοι που οι ευρωπαίοι αξιωματούχοι και άλλοι ανά τον κόσμο δεν θεωρούν τους παλαιστίνιους κρατούμενους ως πολιτικούς κρατούμενους, ως ανθρώπους που συνελήφθησαν επειδή έχουν το δικαίωμα να αντισταθούν στην κατοχή. Αλλά η απεργία πείνας έκανε μια μικρή διαφορά επειδή ήταν η πρώτη φορά που συνειδητοποίησαν σε τόσο υψηλό επίπεδο για τις παραβιάσεις, τις πολύ σοβαρές παραβιάσεις στην πραγματικότητα, που επιβάλλει το σύστημα των φυλακών και οι ισραηλινές αρχές στους Παλαιστίνιους κρατούμενους. Γι’ αυτό αντιμετώπισαν την κατάσταση λίγο διαφορετικά απ’ ότι στο παρελθόν – εξαιτίας της απεργίας πείνας. Έτσι, τον καιρό της απεργίας πείνας αισθανθήκαμε ότι υπήρχαν πιο πολλές δηλώσεις που καταδίκαζαν τις πολιτικές του Ισραήλ. Και το γεγονός ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πήρε την απόφαση τον περασμένο Μάρτη να στείλει εξεταστική επιτροπή να διερευνήσει την κατάσταση των παλαιστινίων κρατουμένων, είναι μια πολύ καλή απόδειξη. Και στην πραγματικότητα έχουμε μια πολύ μακρά ιστορία πίεσης και προσπάθειας να κάνουμε λόμπινγκ με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, με τα διάφορα γραφεία σε επίπεδο Ε.Ε. και ιδιαίτερα σε επίπεδο ΟΗΕ, είτε μέσω των διαφόρων Ειδικών Εισηγητών, ενάντια στα βασανιστήρια, για τα δικαιώματα των παιδιών κ.λπ, για να θέσουμε το ζήτημα των κρατουμένων. Και όπως είπατε, ήμασταν πάντα πολύ προσεκτικοί να μεταφέρουμε την πραγματικότητα, να δίνουμε τα σωστά νούμερα, και σωστά στατιστικά και καλές ιστορίες που μπορούν να αντικατοπτρίσουν την κατάσταση. Με αυτόν τον τρόπο διασφαλίσαμε την αξιοπιστία μας, νομίζω, σε διεθνές επίπεδο. Και βέβαια με την υποστήριξη των φίλων μας, των παλαιστινιακών ΜΚΟ, των διαφόρων ΜΚΟ ανθρωπίνων δικαιωμάτων και επίσης των δικτύων σε διεθνές επίπεδο. Οπότε χρησιμοποιούμε αυτές τις σχέσεις για να κάνουμε λόμπινγκ και να ασκήσουμε μεγαλύτερη πίεση. Όπως εσείς, οι διάφορες ομάδες αλληλεγγύης και στήριξης, είτε στην Ελλάδα, είτε στις Βρυξέλλες, τη Γενεύη, στο Ηνωμένο Βασίλειο, παντού… Γι’ αυτό κάνουμε πολλές περιοδείες για ομιλίες, κάποιες φορές σε διαφορετικές χώρες, για να ευαισθητοποιήσουμε την κοινή γνώμη και να δούμε πώς μπορούμε να λάβουμε υποστήριξη από τα τοπικά δίκτυα σε διάφορες χώρες για να πιέσουμε περισσότερο τους αξιωματούχους να συνειδητοποιήσουν την κατάσταση των παλαιστινίων κρατουμένων και να τη βάλουν στην ατζέντα τους σε διπλωματικό επίπεδο και να προσπαθήσουν να πιέσουν το Ισραήλ να αλλάξει τις πολιτικές του.

 

– Ερ. Και πιστεύετε ότι είναι πραγματικά κρίσιμο ζήτημα για να αλλάξετε τη στάση αναφορικά με το παλαιστινιακό ζήτημα γενικά, με το κύριο ζήτημα την κατοχή;

 

– Σ.Φ.: Και βέβαια, νομίζω πως η υπόθεση των κρατουμένων είναι μια περίπλοκη υπόθεση αλλά και πάλι είναι η πιο εύκολη πολιτικά υπόθεση να επιλυθεί. Νομίζω είναι η ευκολότερη υπόθεση να διαπραγματευτούμε με την ισραηλινή πλευρά. Δεν είναι περίπλοκη όπως η Ανατολική Ιερουσαλήμ ή το ζήτημα των κρατουμένων ή των ζήτημα των εποίκων. Αλλά και πάλι, δυστυχώς, το Ισραήλ χρησιμοποιεί το ζήτημα των κρατουμένων για να ασκήσει πίεση στην Παλαιστινιακή Αρχή. Έτσι το έκαναν την περίοδο του Όσλο, έτσι το ξανακάνουν τώρα. Γιατί δεν συμφώνησαν να αποφυλακίσουν, για παράδειγμα, όλες τις γυναίκες, όλους τους ηλικιωμένους, όλους τους ασθενείς, όλα τα παιδιά, σε αυτές τις διαπραγματεύσεις; Γιατί περιορίστηκαν στους 104 που θα έπρεπε να έχουν αποφυλακιστεί εδώ και 20 χρόνια; [ΣτΜ. Τελικά ούτε αυτούς δεν έχουν αποφυλακίσει ακόμα, καθώς αρνήθηκαν να αποφυλακίσουν την τελευταία ομάδα] Αυτό δείχνει πώς μεταχειρίζονται το ζήτημα των κρατουμένων. Και η απεργία πείνας μας βοήθησε να θέσουμε μια διαφορετική οπτική σε διεθνές επίπεδο, για την υπόθεση των κρατουμένων. Τώρα είναι πιο εύκολο να συζητήσεις το ζήτημα των κρατουμένων σε πολιτικό επίπεδο, με τους υψηλούς εκπροσώπους, όπως το γραφείο της κυρίας Άστον για παράδειγμα, στην Ε.Ε. Είναι πιο ανοιχτοί να ακούσουν για το ζήτημα των κρατουμένων. Τις ανησυχίες για την υγεία, για τις υποθέσεις των παιδιών. Για παράδειγμα, στο επίπεδο των παιδιών, η έκθεση που εκδόθηκε πέρυσι από διάφορους δικηγόρους και εκπροσώπους στο Ηνωμένο Βασίλειο… Εξέδωσαν μια έκθεση, μια πολύ λεπτομερή έκθεση, μετά από έρευνα που έκαναν για την κατάσταση των κρατούμενων παιδιών και τις παραβιάσεις, και μετά από αυτήν την έκθεση, πήρε τελικά η UNICEFτην πρωτοβουλία να διερευνήσει την υπόθεση των κρατούμενων παιδιών και εξέδωσε τη δική της έκθεση. Και μετά από αυτές τις δύο πρωτοβουλίες, τώρα αισθανόμαστε ότι υπάρχει μεγαλύτερη πίεση στην ισραηλινή πλευρά για την υπόθεση των παιδιών κρατουμένων. Έτσι, τα δύο τελευταία χρόνια, έκαναν κάποιες τροποποιήσεις στις διαταγές των στρατοδικείων και σε ολόκληρο το σύστημα, πώς μεταχειρίζονται τα κρατούμενα παιδιά. Δεν είναι ακόμα αρκετές, γιατί πιστεύουμε ότι δεν θα πρέπει να συλλαμβάνουν κανένα παιδί έτσι κι αλλιώς, όχι απλά να τίθεται ζήτημα ότι δεν επιτρέπεται να τα κακομεταχειρίζονται ή να τα βασανίζουν, ή να τα φυλακίζουν για μακρές περιόδους, αλλά εξαρχής δε θα έπρεπε να επιτίθενται σε αυτά. Έτσι, πιστεύουμε ότι γίνεται περισσότερος ακτιβισμός για το ζήτημα των κρατούμενων παιδιών τα τελευταία δύο χρόνια, που ελπίζουμε να φτάσει στο σημείο να σταματήσει το Ισραήλ να συλλαμβάνει παιδιά Παλαιστινίων.

– Ερ.Βοηθάει η προσέγγιση ως ζήτημα δικαιωμάτων, διεθνούς δικαίου;

 

– Σ.Φ.: Σίγουρα, νομίζω πως η προσέγγιση που βασίζεται στα δικαιώματα, είναι η καλύτερη προσέγγιση που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε εμείς ή οι διεθνείς υποστηρικτές για την παλαιστινιακή υπόθεση, η οποία είναι ζήτημα δικαιωμάτων εν τέλει. Και ακόμα κι αν το Ισραήλ ισχυρίζεται πως αυτοί οι άνθρωποι έκαναν ενέργειες που απειλούν, όπως ισχυρίζονται, το κράτος του Ισραήλ, έχουν δικαίωμα σε δίκαιη δίκη σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα. Έχουν δικαίωμα να μη βασανίζονται. Έχουν δικαίωμα να τους συμπεριφέρονται ως ανθρώπινα όντα, σύμφωνα με τα ελάχιστα πρότυπα μεταχείρισης των κρατουμένων. Αυτή είναι η ελάχιστη υποχρέωση την οποία το Ισραήλ θα έπρεπε να εκπληρώνει ως μέλος του ΟΗΕ. Και εν τέλει, γιατί να ενδιαφέρεσαι να είσαι μέρος μιας διεθνούς δομής, του συστήματος του ΟΗΕ, και όλων των συνθηκών και των συμφωνιών για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, εάν δε θέλεις να τα σέβεται; Ή εάν τα σέβεσαι μόνο για τους δικούς σου ανθρώπους και για τους άλλους κάνεις διακρίσεις και τους κακομεταχειρίζεσαι και παραβιάζεις αυτά τα δικαιώματα.
Νομίζω είναι πολύ πιο εύκολο για τον κόσμο να καταλάβει όταν θέτεις την πραγματικότητα σε νομικό πλαίσιο, στο πλαίσιο των πολύ σοβαρών παραβιάσεων, του διεθνούς δικαίου και προτύπων. Ιδιαίτερα όταν συνδέεις το ζήτημα των κρατουμένων με την κατοχή, το ζήτημα των εποικισμών με την κατοχή, τις απαλλοτριώσεις γης, τις κατεδαφίσεις σπιτιών, όλες τις διαφορετικές πολιτικές που εφαρμόζει το Ισραήλ, όταν τις επαναφέρεις στο νομικό πλαίσιο του διεθνούς δικαίου (του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου και του διεθνούς δικαίου ανθρωπίνων δικαιωμάτων). Και όλα ταιριάζουν γιατί αυτό είναι το σωστό πλαίσιο, το Διεθνές Ανθρωπιστικό Δίκαιο και το διεθνές δίκαιο ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αυτό είναι το πλαίσιό μας, αυτό που ταιριάζει. Δυστυχώς, όταν μιλάς για πολιτική, τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά. Είμαστε η πιο αδύναμη πλευρά, οπότε δεν μπορούμε να επιβάλλουμε το διεθνές δίκαιο στους Ισραηλινούς και γι’ αυτό χρειαζόμαστε την υποστήριξη της διεθνούς κοινότητας, γιατί η θέση των ΗΠΑ είναι τελείως προκατειλημμένη και είναι ξεκάθαρο ότι δεν πρόκειται να την επηρεάσουμε ή να την αλλάξουμε. Δεν έχω καμιά ελπίδα γι’ αυτό. Δεν πιστεύω ότι θα καταφέρουμε ποτέ να αλλάξουμε την απόφαση των ΗΠΑ. Γι’ αυτό χρειαζόμαστε την Ευρώπη πιο ενεργή, πιο θετική προς τους Παλαιστίνιους, για να γίνει περισσότερο σεβαστό το διεθνές δίκαιο και οι αποφάσεις του ΟΗΕ, που πάρθηκαν πριν 65 χρόνια και ποτέ δεν εφαρμόστηκαν στην περίπτωση της Παλαιστίνης.

– Ερ. Και μια τελευταία ερώτηση. Πώς είναι η κατάσταση του ζητήματος των παλαιστινίων κρατουμένων, εντός της παλαιστινιακής κοινωνίας; Γνωρίζουμε πως το Addameer κάνει επίσης σημαντική δουλειά για τη νομική υποστήριξη και για να στηρίξει τις οικογένειες [των κρατουμένων] και ταυτόχρονα η απεργία πείνας έδειξε πως το ηθικό των παλαιστινίων κρατουμένων είναι υψηλό. Αλλά την ίδια ώρα, όπως είπατε πριν, δεν περιμένουν πολλά από τις διαπραγματεύσεις. Και γνωρίζουμε πω είναι ένα εμβληματικό ζήτημα για την παλαιστινιακή κοινωνία.
– Σ.Φ.: Είναι ένα πολύ σημαντικό ζήτημα για τον παλαιστινιακό λαό που επηρεάζει σχεδόν κάθε σπιτικό. Βλέποντας τα στοιχεία, τώρα υπάρχουν 5.000 κρατούμενοι, αλλά αν δούμε πόσος κόσμος φυλακίστηκε όλα αυτά τα χρόνια της κατοχής, είναι πάνω από 700.000 Παλαιστίνιοι. Οπότε στην πραγματικότητα είναι ένα ζήτημα που είναι σημαντικό για κάθε σπιτικό στην παλαιστινιακή κοινωνία. Όμως, επειδή νομίζω γενικά ως λαός είμαστε πολύ απογοητευμένοι από τις πολιτικές διαπραγματεύσεις, έχουμε χάσει την εμπιστοσύνη μας στην ικανότητα της διεθνούς κοινότητας να μας αποδώσει δικαιοσύνη, τα τελευταία 20 χρόνια, γι’ αυτό τον καιρό της απεργίας πείνας για παράδειγμα, δεν είδαμε πολύ μαζικές, μεγάλες συγκεντρώσεις υποστήριξης στους κρατούμενους, όπως π.χ. το 2000. Το 2000, τον Μάιο του 2000, πριν το ξέσπασμα της δεύτερης Ιντιφάντα, όταν οι κρατούμενοι ζητούσαν καθαρά καθημερινά ζητήματα, η υποστήριξη των κρατουμένων απ’ έξω ήταν τεράστια. Σε κάθε πόλη έβρισκες μια επιτροπή να παρακολουθεί το θέμα, να διαδηλώνει να παίρνει πρωτοβουλίες για δραστηριότητες. Δεν ήταν το ίδιο το 2012. Και αυτό σχετίζεται με τη γενικότερη πολιτική κατάσταση. Υπάρχουν πολλά πράγματα να ασχοληθεί κανείς: το Τείχος, οι εποικισμοί, οι κατεδαφίσεις σπιτιών, κάθε μέρα υπάρχει κι ένα ζήτημα. Και ξέρετε, το Τείχος έκανε το κάθε χωριό να επικεντρωθεί στο πρόβλημά του, όπως το Μπιλαϊν, το Νααλίν, το Νάμπι Σάλεχ. Υπάρχουν πολλά χωριά, δεκάδες, που ανησυχούν για τη γη τους, τα σπίτια τους και διαδηλώνουν κάθε βδομάδα. Έτσι επηρεάστηκε η γενικότερη υποστήριξη για το ζήτημα των κρατουμένων. Αλλά και πάλι δε νομίζω πως η παλαιστινιακή ηγεσία μπορεί να παρατήσει το ζήτημα των κρατουμένων. Κι αυτό το γνωρίζει καλά το Ισραήλ, γι’ αυτό χρησιμοποιούν το ζήτημα των κρατουμένων ως χαρτί πίεσης προς την Π.Α. Γνωρίζουν πως η Π.Α. δεν μπορεί να υπογράψει καμιά συμφωνία χωρίς να συμπεριλάβει τους κρατούμενους. Και το χρησιμοποιούν ενάντια στην Π.Α. Το μεταχειρίζονται: «Εάν θέλετε να αποφυλακιστούν όλοι οι κρατούμενοι, εγκαταλείψτε τους πρόσφυγες, ή εγκαταλείψτε τους εποικισμούς». Κι αυτό ήταν ξεκάθαρο σ’ αυτές τις διαπραγματεύσεις. Κάθε φορά που αποφυλάκιζαν 26 κρατούμενους ανακοίνωναν νέους εποικισμούς. Συνεπώς, είναι ξεκάθαρο ότι η Π.Α. πληρώνει βαρύ τίμημα για την απελευθέρωση αυτών των κρατουμένων. Και αυτό γιατί είμαστε η πιο αδύναμη πλευρά. Γιατί δεν υπάρχει διεθνής δύναμη που μπορεί να κάνει το Ισραήλ να τηρήσει [το διεθνές δίκαιο] και να το αναγκάσει να μην κάνει αυτά τα πράγματα. Αλλά και πάλι νομίζω ότι οι κρατούμενοι έχουν συνείδηση αυτή της συνενοχής. Και γι’ αυτό, για παράδειγμα, μπορείς να ακούσεις κάποιες φωνές, όπως τώρα στην τωρινή αποφυλάκιση, όπου οι Ισραηλινοί ισχυρίζονται ότι ήθελαν τον [φυλακισμένο στις ΗΠΑ ισραηλινό κατάσκοπο] Τζόναθαν Πόλαρντ να αποφυλακιστεί ως αντάλλαγμα για την αποφυλάκιση των 26, από μέσα, που είναι Ισραηλινοί – Παλαιστίνιοι, αλλά έχουν ισραηλινή υπηκοότητα. Κάποιοι από τους κρατούμενους έλεγαν «όχι, δεν θέλουμε την Παλαιστινιακή Αρχή να πληρώσει τόσο βαρύ τίμημα, να προσπαθήσει να συνδέσει τις υποθέσεις, όχι αυτό δεν είναι αποδεκτό από εμάς». Οπότε δε γνωρίζουμε πού θα καταλήξει. Αλλά και βέβαια είναι πολύ σημαντικό ζήτημα για ολόκληρη την παλαιστινιακή κοινωνία.

 

– Σας ευχαριστούμε πολύ.

Μια ζωή, μια γιορτή και τι σημαίνει να είσαι Παλαιστίνιος

Celebration of freed Palestinian prisoner, Nabi Saleh, West Bank

Από την στήλη του Συλλόγου Ιντιφάντα στην εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς

Δημοσιεύθηκε το Σάββατο 18 Ιανουαρίου 2014

Θα σας μιλήσουμε για έναν Παλαιστίνιο, τον Σαάντ Ταμίμι.

Τον είδαμε στις αρχές Γενάρη στην επίσκεψή μας στη Δυτική Όχθη να τον κουβαλούν φίλοι και συγγενείς στους ώμους και να χορεύουν παραδοσιακή ντάμπκα υπό τον ήχο ζωντανής μουσικής και υπέροχων τραγουδιών. Ήταν ένα ενθουσιώδες γλέντι για την απελευθέρωσή του, στο χωριό του το Νάμπι Σάλεχ. Ο Σαάντ απελευθερώθηκε με τον τρίτο γύρο απελευθέρωσης κρατούμενων που βρίσκονταν στις φυλακές πριν τις Συμφωνίες του Όσλο το 1993. Μάλιστα, ο Σαάντ δεν ήταν στη λίστα. Ήταν μια απελευθέρωση επιπλέον. Προφανώς ένδειξη καλής θέλησης από το Ισραήλ. Καλή θέληση είπαμε; Η απελευθέρωση του Σαάντ και άλλων εκατοντάδων Παλαιστίνιων κρατούμενων έπρεπε να είχε ολοκληρωθεί το 1999 σύμφωνα με τις Συμφωνίες του Όσλο.
Στη γιορτή ρωτήσαμε τον κόσμο: Ποια είναι η ιστορία του Σαάντ; Ποια θα μπορούσε να είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που ήταν από είκοσι χρονών και για είκοσι χρόνια στη φυλακή; Μας είπαν:
«Ο πατέρας του Σαάντ πέρασε 15 χρόνια στις ισραηλινές φυλακές. Απελευθερώθηκε και απελάθηκε στην Ιορδανία λίγο πριν από τον Μαύρο Σεπτέμβρη το 1970. Αφού δεν πέθανε σε εκείνη τη σφαγή, έφυγε για το νότιο Λίβανο και εγκαταστάθηκε σε έναν παλαιστινιακό προσφυγικό καταυλισμό. Ο καταυλισμός βομβαρδίστηκε από τους Ισραηλινούς το 1973 σε ένα από τα πολλά σφυροκοπήματα που προηγήθηκαν της μεγάλης εισβολής στο Λίβανο το 1982. Ο πατέρας σκοτώθηκε στο βομβαρδισμό και ο Σαάντ ήταν μόλις τριών μηνών». Επίσης μας απαρίθμησαν τα άλλα πολλά μέλη της οικογένειάς του που σκοτώθηκαν ή είναι φυλακισμένα από τους Ισραηλινούς. «Ο Σαάντ, λοιπόν, γύρισε κάποια στιγμή στη Δυτική Όχθη της Παλαιστίνης και έγινε μαχητής της Φατάχ. Το 1993, σε μια οργανωμένη επίθεση σκότωσε έναν έποικο».
Σήμερα το χωριό του, το Νάμπι Σάλεχ, είναι ένα από τα χωριά που κάνουν βδομαδιάτικες διαδηλώσεις. Με τεράστια αποφασιστικότητα προσπαθούν να προστατέψουν τα εδάφη τους από τον εποικισμό που συνεχώς μεγαλώνει και υπερασπίζονται με αυτό τον τρόπο την Παλαιστινιακή υπόθεση. Όλο το χωριό συμμετέχει στις διαδηλώσεις. «Θέλουμε να είμαστε ένα παράδειγμα για τη λαϊκή αντίσταση που θα ακολουθήσουν και άλλα χωριά», μας είπε ο Μπάσεμ Ταμίμι, κεντρική φιγούρα του χωριού. Τα ίδια λόγια είχε επαναλάβει και πριν δύο χρόνια όταν τον είχαμε ξανασυναντήσει. Στα δύο χρόνια που μεσολάβησαν, το χωριό έχει υποφέρει φοβερά από την κατοχή. Ο στρατός σκότωσε δύο διαδηλωτές και πολλοί φυλακίστηκαν, ανάμεσά τους και ο ίδιος ο Μπάσεμ, για πολλούς μήνες. Επιπλέον συνηθισμένες είναι πια οι εισβολές και η ρίψη δακρυγόνων στα σπίτια.
Εκείνη την ημέρα όμως του Γενάρη το χωριό γιόρταζε, απροσδόκητα, για μια απελευθέρωση που έπρεπε να είχε γίνει πολύ νωρίτερα. Και εμείς, οι ξένοι, θυμόμασταν ότι η κατοχή συνεχίζεται και κανένας Ισραηλινός πολιτικός, στρατιώτης ή έποικος, ποτέ για κανένα λόγο δεν τιμωρήθηκε.

 

Σύλλογος Ιντιφάντα
https://intifadagr.wordpress.com/

 

 

Προσχηματική η ειρηνευτική διαδικασία

Από την στήλη του Συλλόγου Ιντιφάντα στην εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς

Δημοσιεύθηκε το Σάββατο 11 Ιανουαρίου 2014

 

Η ισραηλινή και παλαιστινιακή Αριστερά μιλούν για την πρωτοβουλία Κέρι

Τις πρώτες μέρες του 2014, δύο μέλη του Συλλόγου Ιντιφάντα βρεθήκαμε στη Δυτική Όχθη, στην κατεχόμενη Παλαιστίνη. Εννιά χρόνια μετά την εκλογή του Μαχμούντ Αμπάς και είκοσι χρόνια μετά την υπογραφή της Συμφωνίας του Όσλο, η ατμόσφαιρα ήταν γεμάτη απογοήτευση αλλά και ζωντάνια, ανησυχία για τις περιφερειακές εξελίξεις και τη νέα πρωτοβουλία Κέρι και αισιοδοξία για το νέο κύμα λαϊκής αντίστασης που αναπτύσσεται στα χωριά, στις γειτονιές των Ιεροσολύμων, στο Ισραήλ. Ο σουρεαλισμός των ατέρμονων διαπραγματεύσεων μεταξύ ΗΠΑ, Ισραήλ και Παλαιστινιακής Αρχή (Π.Α.) ανανεώνεται με την πρωτοβουλία του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Τζον Κέρι. Η πρωτοβουλία, που είχε χρονικό ορίζοντα 9 μηνών, εξαγγέλθηκε πριν από έξι μήνες. Μόνη προϋπόθεση, η αναγνώριση του Ισραήλ ως εβραϊκού κράτους. Συνοδεύτηκε από υπόσχεση πολλών εκατομμυρίων δολαρίων σε βοήθεια και επενδύσεις.
Για την πρωτοβουλία Κέρι μιλήσαμε με τον Ισραηλινό Σέρτζιο Γιάχνι από το Εναλλακτικό Κέντρο Πληροφόρησης AIC, με τον Άμπου Σάμι από το PFLP και με τον Νιχάντ Αμπουγκός από το DFLP.

 

Σέρτζιο Γιάχνι, Εναλλακτικό Κέντρο Πληροφόρησης AIC

Το Ισραήλ προσπαθεί να παγώσει την πραγματικότητα

Σε αυτή τη φάση η ισραηλινή πολιτική είναι να παγώσει την πραγματικότητα. Δεν μπορούν να φύγουν από τις διαπραγματεύσεις λόγω του πολιτικού κόστους, αλλά δεν μπορούν και να τις αφήσουν να επιτύχουν γιατί κι αυτό έχει πολιτικό κόστος. Στον πληθυσμό αλλά και στο Κοινοβούλιο υπάρχει πλειοψηφία για μια ειρηνευτική συμφωνία. Αλλά αυτή η κυβέρνηση δεν έχει τέτοιο σκοπό. Στο Λικούντ πριν από λίγο καιρό έγινε ένα πραξικόπημα με το οποίο η Ακροδεξιά πήρε την πλειοψηφία του κόμματος. Όλες οι πολιτικές δυνάμεις ακόμα και ο υποτίθεται φιλελεύθερος Λαπίντ φοβούνται για το μέλλον τους. Συνεπώς οι Ισραηλινοί δεν θα προχωρήσουν την πολιτική διαδικασία με τους Παλαιστίνιους και δεν θα σταματήσουν τους εποικισμούς.
Το Ισραήλ είναι σήμερα σε διαμάχη με την αμερικανική κυβέρνηση. Βέβαια οι Ρεπουμπλικάνοι έχουν την πλειοψηφία στο Αμερικανικό Κογκρέσο, ωστόσο υπάρχουν δύο προβλήματα: οι γερουσιαστές σύμμαχοι του Ισραήλ είναι οι πιο τρελοί ακροδεξιοί στο Κογκρέσο και επιπλέον η κυβέρνηση Ομπάμα βρίσκεται ήδη στη δεύτερη θητεία. Οπότε η στρατηγική των Ισραηλινών είναι να μη χάσουν θέσεις έως ότου φύγει ο Ομπάμα. Για τον Νετανιάχου ο Ομπάμα είναι ένας κομμουνιστής.
Οι διαπραγματεύσεις είναι ένα παιχνίδι και δεν οδηγούν πουθενά.
Αλλά ο Κέρι με τη συνηθισμένη λογική των ΗΠΑ ότι ο αδύναμος πρέπει να πληρώσει το τίμημα της σταθερότητας, προσπαθεί να πιέσει τους Παλαιστίνιους.  Ο Νετανιάχου έχει δύο χαρακτηριστικά: είναι αδύναμος πολιτικά και εξαιρετικά δειλός. Δεν θα ρίσκαρε ποτέ. Για παράδειγμα, η έντονη ρητορική ενάντια στο Ιράν κρύβει την πολιτική του αδυναμία. Υπάρχουν βέβαια και τρελοί όπως ο Έχουντ Μπαράκ που σκέφτονται «δεν πειράζει, ο πόλεμος με το Ιράν είναι θέμα 500 νεκρών, τίποτα περισσότερο, το αντέχουμε». Η απειλή ενάντια στο Ιράν χρησιμοποιήθηκε επανειλημμένα αλλά ο στόχος ήταν η επίδειξη δύναμης και η επιβολή κυρώσεων – όχι ένας πόλεμος.
Υπάρχει μια σοβαρή παράμετρος που δεν είναι γνωστή: οι επιχειρήσεις που κερδίζουν από την κατοχή. Η κατοχή είναι χώρος δίχως νόμους που επιτρέπει στους ιδιώτες να κερδίζουν. Οι μεγάλες κατασκευαστικές και οι τράπεζες κερδίζουν από το χτίσιμο των εποικισμών. Η μεταποίηση γίνεται με πολύ φτηνή εργασία. Στις βιομηχανικές ζώνες οι Παλαιστίνιοι εργάτες δεν έχουν εργασιακά δικαιώματα. Πολλά από τα εργοστάσια που δεν μπορούν να λειτουργούν στο Ισραήλ λόγω περιβαλλοντικών κανονισμών, λειτουργούν στη Δυτική όχθη. Χαρακτηριστικά της αποικιοκρατίας…
Τα καλά νέα είναι ότι οι Παλαιστίνιοι δεν παραδίνονται και η λαϊκή αντίσταση εντείνεται. Η διεθνής αλληλεγγύη πρέπει να αναδεικνύει κυρίως τη συνεχιζόμενη κατοχή της Λωρίδας της Γάζας, το Σχέδιο Πράουερ για την εκδίωξη των Βεδουίνων από την έρημο Νεγκέβ και κυρίως το μποϊκοτάζ του Ισραήλ.

 

 

Άμπου Σάμι, Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης

Οι ΗΠΑ δεν κατάφεραν να δημιουργήσουν μια Nέα Μέση Ανατολή

PALAISTINHΟ Τζον Κέρι πάει κι έρχεται και αυτό που κάνει είναι να πιέζει τους Παλαιστίνιους να εγκαταλείψουν τις διακηρύξεις του ΟΗΕ. Τη διακήρυξη 194 για το δικαίωμα επιστροφής των προσφύγων, τη 242 για το Παλαιστινιακό κράτος στα σύνορα του 1967.
Πιέζει να αποδεχτούν μια νέα συμφωνία πλαίσιο που θα ανανεώνει τη συμφωνία του Όσλο. Πιέζει να αναγνωρίσουν το Ισραήλ ως εβραϊκό κράτος και προτείνει ανταλλαγή εδαφών. Η πολιτική Κέρι έχει στόχο να διατηρήσει την ησυχία, να καλύψει την ισραηλινή πολιτική προσάρτησης εδαφών και να λειτουργήσει ως καταλύτης για την αμερικανική πολιτική στην περιοχή για την επαναθεμελίωση της Νέας Τάξης.
Μέχρι τώρα οι ΗΠΑ δεν κατάφεραν να δημιουργήσουν μια Nέα Μέση Ανατολή. Απέτυχαν στο Ιράκ, στην Παλαιστίνη, αλλά και στη Συρία και στο Λίβανο και δεν κατάφεραν να τελειώσουν με το Ιράν. Οι ΗΠΑ θα παραμείνουν η μεγαλύτερη αλλά όχι η μοναδική παγκόσμια δύναμη. Είναι αναγκασμένες να αντιμετωπίσουν τις παγκόσμιες οικονομικές και πολιτικές αλλαγές. Πρέπει να δούμε αυτές τις μεταβολές από στρατηγική σκοπιά. Η παλαιστινιακή υπόθεση είναι θεμελιώδης για τους Άραβες, οπότε μια προοδευτική παλαιστινιακή πολιτική θα βοηθήσει και τους Άραβες να προωθήσουν τους στόχους του κινήματος, ιδιαίτερα στην Αίγυπτο και την Τυνησία. Κάθε προσπάθεια για δημοκρατικές αλλαγές εκεί θα βρίσκει μπροστά της Αμερικάνους και Ισραηλινούς.
Οι ΗΠΑ ελέγχουν την πολιτική διαδικασία στην Παλαιστίνη και μπόρεσαν να αποκλείουν τη Ρωσία και την Ε.Ε., στην οποία αναθέτουν την προσφορά οικονομικής υποστήριξης.
Η Ε.Ε. ευθυγραμμίζεται με την πολιτική των ΗΠΑ. Τελικά όμως οι ΗΠΑ θα αναγκαστούν να επιτρέψουν στη Ρωσία να προωθήσει κάποια συμφέροντά της στην περιοχή.
Η πρωτοβουλία Κέρι δεν προσφέρει ούτε καν ελάχιστη αυτοδιάθεση για τους Παλαιστίνιους, ανανεώνει ουσιαστικά την κατοχή και δημιουργεί μια καινούργια κοινωνική τάξη στην παλαιστινιακή κοινωνία, από τη γραφειοκρατία της Π.Α., τις δυνάμεις ασφαλείας και μια νέα μερίδα πλουσίων που συνδέουν τα συμφέροντά τους με τους Ισραηλινούς και την οικονομική βοήθεια ΗΠΑ και Ε.Ε.
Η Π.Α. πρέπει να σταματήσει άμεσα τις διαπραγματεύσεις οι οποίες υπονομεύουν τις αποφάσεις του ΟΗΕ, ενδυναμώνουν το Ισραήλ και ωθούν την ισραηλινή κοινωνία προς την Άκρα Δεξιά. Αλλά και στην παλαιστινιακή κοινωνία μεγαλώνει ο διχασμός και δίνεται τροφή στις ακραίες δυνάμεις και τον φονταμενταλισμό. Πρέπει να ξαναχτίσουμε τις σχέσεις μας με τις αραβικές χώρες και τη Διεθνή Κοινότητα, με πρόγραμμα: επιστροφή των προσφύγων, αυτοδιάθεση, κράτος με πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ. Δείτε τι συμβαίνει μέσα στο δράμα της Συρίας. Παλαιστίνιοι πεθαίνουν στον προσφυγικό καταυλισμό Γιαρμούκ από την πείνα. Τα αραβικά καθεστώτα που εμπλέκονται άμεσα στον πόλεμο αυτό και αδιαφορούν για την ανθρώπινη ζωή, δεν θα υποστηρίξουν τους Παλαιστίνιους ενάντια στο Ισραήλ.
Το βασικό καθήκον είναι να σταματήσουν οι διαπραγματεύσεις με την υποστήριξη των ΗΠΑ και να προωθήσουμε εναλλακτικούς τρόπους πολιτικής λύσης μέσω του ΟΗΕ.

 

Νιχάντ Αμπουγκός, Δημοκρατικό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης

DFLP-Logo

Oι διαπραγματεύσεις διαιωνίζουν την κατοχή

Για άλλη μια φορά οι ΗΠΑ προωθούν μια πρωτοβουλία για ένα νέο «ειρηνευτικό πλαίσιο». Δεν είναι συμφωνία, δεν είναι λύση, ούτε θα αναφέρεται στα κρίσιμα ζητήματα, τα Ιεροσόλυμα, τους πρόσφυγες. Για άλλη μια φορά είναι μια προσπάθεια να αναβληθούν οι ουσιαστικές διαπραγματεύσεις. Ο Νετανιάχου και ο Ομπάμα προτείνουν μια ενδιάμεση συμφωνία και μάλιστα μακροχρόνια, για 10-15 χρόνια. Αυτό σημαίνει ότι το Ισραήλ θα έχει ακόμη περισσότερο χρόνο για τετελεσμένα στο έδαφος, περισσότερους εποικισμούς, περισσότερη εβραιοποίηση των Ιεροσολύμων, ενώ θα αναβάλει και πάλι το θέμα των προσφύγων ώστε το δικαίωμα να ξεχαστεί και ο χρόνος να φέρει λύσεις, όπως η μετανάστευση σε άλλες χώρες. Παράλληλα δοκιμάζουν τη δυνατότητα της Π.Α. να διαχειριστεί την κατάσταση στο εσωτερικό. Ο Κέρι άλλα λέει στον Αμπάς και άλλα στον Νετανιάχου. Πρόσφατα, έξι μήνες μετά την έναρξη της πρωτοβουλίας, το Ισραήλ διακήρυξε ότι πρέπει να προσαρτήσει την Κοιλάδα του Ιορδάνη η οποία αποτελεί πάνω από το 40% της Δυτικής Όχθης!
Οι ατέρμονες διαπραγματεύσεις λειτουργούν ώστε να αποτρέπεται η αντίσταση αλλά και το μποϊκοτάζ. Λένε «είμαστε σε διαπραγματεύσεις και μη μας διακόπτετε, μην μας ενοχλείτε». Δηλαδή το πρόσχημα είναι οι διαπραγματεύσεις και η πραγματικότητα είναι χτίσιμο εποικισμών, δολοφονίες, συλλήψεις, βομβαρδισμοί στη Γάζα. Τους τελευταίους μόνο μήνες σκοτώθηκαν δεκάδες Παλαιστίνιοι.
Πιέζουμε την Π.Α. να αποχωρήσει από τις διαπραγματεύσεις. Σήμερα για παράδειγμα (4 Ιανουαρίου) έγινε διαδήλωση στη Ραμάλα ενάντια στην επίσκεψη Κέρι. Χρειαζόμαστε τη διεθνή αλληλεγγύη για να αναδείξουμε ότι δεν υπάρχει ειρηνευτική διαδικασία. Τη δοκιμάσαμε για 20 χρόνια και δεν πετύχαμε τίποτα εκτός από περισσότερους εποικισμούς και περισσότερη φτώχεια.
Πρέπει να γίνουμε μέλη περισσότερων οργανισμών του ΟΗΕ, κυρίως του Διεθνούς Δικαστηρίου. Ταυτόχρονα επιδιώκουμε να εμβαθύνουμε τη λαϊκή αντίσταση και να επανενώσουμε όλες τις παλαιστινιακές δυνάμεις, κυρίως την Φατάχ και τη Χαμάς.
Μέχρι τώρα, θεωρητικά τουλάχιστον, όλες οι ισραηλινές κυβερνήσεις είχαν αποδεχτεί τη λύση των δύο κρατών. Σήμερα τα κόμματα του κυβερνητικού συνασπισμού λένε ότι δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση. Ήδη μιλάνε για μια άλλη λύση, ένα κράτος με δύο καθεστώτα, δηλαδή θεσμοποιημένο απαρτχάιντ όπου το Ισραήλ θα συνεχίσει να ελέγχει όλα τα εδάφη, τα σύνορα, τον εναέριο χώρο. Μια άλλη ιδέα που επεξεργάζονται είναι ένα κράτος στη Λωρίδα της Γάζας το οποίο θα έχει αρμοδιότητα για τον πληθυσμό στη Δυτική Όχθη, αλλά όχι για τα εδάφη. Αυτό που κάνει ο Κέρι είναι να γεφυρώνει αυτές τις ιδέες λεκτικά, με τη ρητορική. Η νέα επινόηση είναι: ανεξαρτησία για τους Παλαιστίνιους αλλά κυριαρχία για τους Ισραηλινούς. Για τα Ιεροσόλυμα, η λεκτική ακροβασία είναι «ανοιχτή πόλη», όπως αναφέρεται στη συμφωνία του 1947. Αυτό όμως δεν θα αφορά τα Δυτικά Ιεροσόλυμα αλλά τα Ανατολικά, όπου κατοικούν οι Παλαιστίνιοι. Θα είναι δηλαδή «ανοιχτά» για ισραηλινούς εποίκους…
Είναι πολύ δύσκολο για τον Αμπάς να δεχτεί μια τέτοια συμφωνία, αλλά το δόλωμα θα είναι οι λέξεις: Ανεξαρτησία, Παλαιστινιακό κράτος, Ιεροσόλυμα. Φαντασιώσεις… Ο ίδιος έχει ένα ζήτημα έλλειψης εμπιστοσύνης, δεν εμπιστεύεται ούτε καν το λαό του, πόσο μάλλον τη διεθνή αλληλεγγύη. Ίσως οι ΗΠΑ αναγκάσουν την Π.Α. να συνεχίσει να διαπραγματεύεται ακόμα και αν δεν υπογράφει. Επομένως η κατάσταση θα συνεχίζεται, δηλαδή οι διαπραγματεύσεις, ενώ το Ισραήλ θα δημιουργεί τετελεσμένα στο έδαφος.

Μαρτυρία από τη Δυτική Όχθη

Η Παλαιστίνη κράτος μη μέλος στον ΟΗΕ πλέον. Η Χαμάς γιόρτασε με μεγάλη συμμετοχή τα 25 χρόνια από την ίδρυσή της ενώ το παλαιστινιακό υπουργείο Ενημέρωσης ανακοίνωσε ότι θα αντικαταστήσει τον όρο «Παλαιστινιακή Εθνική Αρχή» με το «Κράτος της Παλαιστίνης». Η  καθημερινότητα όμως στη Δυτική Όχθη; Πως είναι να είσαι Παλαιστίνιος και να ζεις στην Παλαιστίνη; Η πρόσφατη επίσκεψη μας στην περιοχή επιβεβαίωσε για ακόμη μια φορά πως η ειρήνη και η ηρεμία κάθε άλλο παρά δεδομένα αποτελούν.

Περνώντας  από το χωριό Nabi Saheh βλέπουμε στρατιώτες να κυνηγούν στα χωράφια μια μικρή ομάδα ατόμων. «Δεν είναι τίποτα.. Εργάτες που προσπαθούν να κάψουν τα κλαριά από το προσφατο μάζεμα των ελιών και οι στρατιώτες τους εμποδίζουν», μας είπε ο οδηγός. «Εδώ κάθε μέρα έτσι είναι. Δεν μας αφήνουν ούτε να πατήσουμε στα χωράφια μας μερικές φορές. Κι όταν πατάμε, μας πυροβολούν». Συνεχίσαμε την πορεία μας χωρίς διακοπή. Γυρνώντας το κεφάλι μου πρόλαβα να δω τα πολλά δακρυγόνα που είχαν ήδη πέσει ενώ άκουγα τον ήχο από τους πυροβολισμούς…

Στο σπίτι που μέναμε στη Χεβρώνα, την πόλη-φάντασμα μετά την εισβολή των Ισραηλινών δυνάμεων, ήμασταν στο σύνολο εννέα διεθνείς. Ξαφνικά αντιληφθήκαμε μεγάλη παρουσία στρατιωτών κάτω από το σπίτι. Μας ενημέρωσαν πως μπαίνουν στα σπίτια και κάνουν συλλήψεις. Δεν πέρασαν 10 λεπτά και δυο πάνοπλοι στρατιώτες άρχισαν να χτυπάνε ουρλιάζοντας την πόρτα μας. Ανοίξαμε το κοντινό παράθυρο, τους ενημερώσαμε πως είμαστε ξένοι και πως αρνούμαστε να τους αφήσουμε να μπουν. Εξοργίστηκαν, ζητούσαν να ανέβουν στη σκεπή και συνέχισαν να χτυπούν με τα όπλα για να ανοίξουμε. Ζητήσαμε σχετικό έγγραφο. «Εδώ είναι Ισραήλ και δεν ισχύουν αυτά», απάντησαν. «Εδώ είναι Παλαιστίνη!», φωνάξαμε όλοι σχεδόν ταυτόχρονα ενώ τα όπλα τους μας σημάδευαν από το παράθυρο. Παρέμειναν όλη νύχτα έξω από την πόρτα μας απειλώντας μας πως μας ξέρουν.

Firing area 918. Περιοχή με απαγορευμένη είσοδο. Ο Ισραηλινός στρατός τη χρησιμοποιεί για ασκήσεις με αληθινά πυρά. Παλαιστίνιοι κάτοικοι παραμένουν στην περιοχή στην οποία διαμένουν δεκαετίες. Τα βράδια συνήθως οι ισραηλινές δυνάμεις κατοχής εισβάλλουν στους οικισμούς ενώ πραγματοποιούν ασκήσεις σε απόσταση αναπνοής. Η αλλαγή του χρόνου μας βρήκε σε μια σπηλιά μαζί με οικογένεια της περιοχής ενώ η νύχτα γινόταν μέρα από τα πυρά. Ο ήχος νομίζω αντηχεί ακόμα στα αυτιά μου…

Οι πορείες στο Bil’in και στο Nabi-Saleh, όπως κάθε Παρασκευή, με δακρυγόνα, ρίψη χειροβομβίδων κρότου λάμψης και στην περίπτωση του τελευταίου πλαστικές σφαίρες και συλλήψεις.

Καθημερινότητα όλα’ τα όπλα, η απειλή, οι εισβολές στα σπίτια, οι διαρκείς απαγορεύσεις, οι συλλήψεις. Ακόμη και δέκα σελίδες είναι λίγες για να περιγράψεις  δέκα μέρες στην Παλαιστίνη. Εμείς φύγαμε. Οι Παλαιστίνιοι, έμειναν. Έμειναν να μάχονται σε έναν δίκαιο αγώνα για ελευθερία και αξιοπρέπεια.

Α.Κ., μέλος του Συλλόγου Ιντιφάντα
https://intifadagr.wordpress.com

Συντομευμένη εκδοχή δημοσιεύθηκε το Σάββατο 12 Ιανουαρίου 2013 στη στήλη του Συλλόγου Ιντιφάντα στην εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς

Διαβάστε ακόμα:

Ανταπόκριση μέλους του Συλλόγου Ιντιφάντα από το Μπέιτ Ούμαρ της Δυτική Όχθης

Ανταπόκριση μέλους του Συλλόγου Ιντιφάντα από το Μπέιτ Ούμαρ της Δυτική Όχθης

DSCN0162

DSCN0155

Μπέιτ Ούμαρ, 5/1/2013

Το Σάββατο 5 Ιανουαρίου 2013, το «Λαϊκό Κίνημα ενάντια στο Τείχος και τους Εποικισμούς», του Μπέιτ Ούμαρ, πραγματοποίησε διαδήλωση ενάντια στους παράνομους ισραηλινούς εποικισμούς γύρω από την πόλη. Παρά την καταρρακτώδη βροχή πολλά μέλη της τοπικής κοινότητας, με την υποστήριξη Ισραηλινών και διεθνών ακτιβιστών πορεύτηκαν προς τον παράνομο ισραηλινό εποικισμό Καρμίλ Τζουρ. Προηγούμενες διαδηλώσεις είχαν σταματηθεί μακριά από το φράχτη γύρω από τον παράνομο εποικισμό, δια της βίας των Ισραηλινών Δυνάμεων Κατοχής. Εντούτοις η διαδήλωση αυτή κατάφερε, παρά τη ρίψη χειροβομβίδων κρότου-λάμψης, να φτάσει στο φράχτη που προσαρτά εκτάσεις που ανήκουν στους Παλαιστίνιους εδώ και πολλές γενεές.

Το Μπέιτ Ούμαρ είναι μια αγροτική πόλη κοντά στη Χεβρώνα, με 17 χιλιάδες κατοίκους που έχουν υποφέρει πολλά από την ισραηλινή κατοχή τα τελευταία 24 χρόνια. Υπάρχουν συνεχείς επιθέσεις εποίκων εναντίον της πόλης, στρατιώτες συλλαμβάνουν κόσμο συμπεριλαμβανομένων παιδιών μέσα στη νύχτα, απαγορεύσεις για τον ντόπιο πληθυσμό να δουλεύει στη γη του, πυροβολισμοί εναντίον παιδιών στα χωράφια γύρω από την πόλη, καταστροφές καλλιεργειών και σπιτιών με διαρροή λυμάτων στην αγροτική γη κοντά στην πόλη. Και επιπλέον κηδείες διακόπτονται βίαια από το στρατό με τη δικαιολογία των «λόγων ασφαλείας». Στην τελευταία κηδεία οι στρατιώτες δε δίστασαν να πυροβολήσουν δυο νέους με πραγματικά πυρά – ο ένας είναι ακόμα στο νοσοκομείο, ο άλλος είναι στη φυλακή Οφφα.

DSCN0158

DSCN0163

Η περιοχή είναι περικυκλωμένη από 6 εποικισμούς. Δεν είναι μόνο η παράνομη κατοχή παλαιστινιακών εκτάσεων από τους εποικισμούς που κάνει την καθημερινή ύπαρξη του κόσμου αβίωτη, αλλά και οι βίαιες πρακτικές των εποίκων. Κόβουν ή καίνε δέντρα που είναι κρίσιμα για την τοπική οικονομία και επιτίθενται σε αγρότες που δουλεύουν στα χωράφια τους. Επιπλέον, αυτοκίνητα και τρακτέρ έχουν καταστραφεί από εμπρησμούς μέσα στη νύχτα. Οι κάτοικοι του Μπέιτ Ούμαρ ζουν μέσα στο φόβο και την ανασφάλεια για την επόμενη επίθεση…

Την περασμένη εβδομάδα, στο Μπέιτ Ούμαρ, ο ισραηλινός στρατός συνέλαβε έναν Παλαιστίνιο στη μέση της νύχτας, από το σπίτι του – μια συνήθης πρακτική. Με τον ίδιο τρόπο περισσότεροι από 140 Παλαιστίνιοι είναι στη φυλακή, 60 εκ των οποίων κάτω των 16 ετών, τέσσερις εξ’ αυτών καταδικασμένοι σε ισόβια με την κατηγορία της συμμετοχής σε παράνομες διαδηλώσεις και την παρότρυνση άλλων σε διάπραξη παράνομων πράξεων.    ‘Ένα νόμο τον οποίο παράνομα έχουν επιβάλλει οι Ισραηλινές στρατιωτικές δυνάμεις σε ολόκληρη την Δυτική Όχθη, ενάντια στο Διεθνές δίκαιο αλλά κι ενάντια σε κάθε δικαίωμα του Παλαιστινιακού λαού να ζει με ελευθερία και αξιοπρέπεια.

Η καθημερινή βία και οι παρενοχλήσεις που αντιμετωπίζουν οι Παλαιστίνιοι στη Δυτική Όχθη και οι ισραηλινές προσπάθειες να εκτοπιστεί ο παλαιστινιακός πληθυσμός είναι κάτι που η διεθνής κοινότητα δεν μπορεί να επιτρέψει να συνεχιστεί. Σε όλους αυτούς που επιλέγουν να αγνοούν αυτά τα εγκλήματα, η συνεχιζόμενη αντίσταση του παλαιστινιακού λαού αποδεικνύει ότι δεν θα παραιτηθούν από τα δικαιώματά τους σε μια ειρηνική ζωή με ελευθερία και αξιοπρέπεια. Ο πολυβασανισμένος λαός του Μπέιτ Ούμαρ θα συνεχίσει τον αγώνα του για δικαιοσύνη και έναν αξιοπρεπή τρόπο ζωής.

 

Βήματα ενότητας στην παλαιστινιακή Αντίσταση. Εκτιμήσεις και συμπεράσματα μετά την αποστολή αλληλεγγύης στη Γάζα

111212-1810

Η Λέιλα Χάλεντ με μέλη της ελληνικής αποστολής στη Γάζα (φωτογραφία: ελληνική αποστολή)

 

αναδημοσίευση από το Δρόμο της Αριστεράς, Παρασκευή 21 Δεκεμβρίου 2012

Η ελληνική αποστολή αλληλεγγύης στη Λωρίδα της Γάζας, αποτελούμενη από μέλη της Πρωτοβουλίας «Ένα Καράβι για τη Γάζα» και του Συλλόγου Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό «Ιντιφάντα», έχει πλέον επιστρέψει, αφού μεταξύ άλλων δραστηριοτήτων πραγματοποίησε σειρά σημαντικών συναντήσεων με τον υπουργό Κρατουμένων Ατάλαχ Αμπού Σιμπάχ, με ηγετικά στελέχη του Λαϊκού Μετώπου, συμπεριλαμβανομένου του μέλους του Π.Γ. Ραμπάχ Μουχάνα και της θρυλικής Λέιλα Χάλεντ, με το διευθυντή του Παλαιστινιακού Κέντρου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Ράτζι Σουράνι κ.ά. Επίσης, είχε την ευκαιρία παραβρεθεί στην πολύ μεγάλη ανοιχτή συγκέντρωση της Χαμάς και να παρακολουθήσει ζωντανά τις ομιλίες του ηγέτη της Χάλεντ Μεσάαλ, που πραγματοποίησε ιστορική επίσκεψη, και του Ισμαήλ Χανίγια.
Οι πλούσιες εμπειρίες, παρά τις λίγες ημέρες παραμονής, ακόμα δεν έχουν αφομοιωθεί και ίσως να μην μπορέσουν ποτέ να αποτυπωθούν στο χαρτί. Παρ’ όλα αυτά, αξίζει κανείς να επιχειρήσει να μεταδώσει κάποιες εντυπώσεις και να εξαγάγει κάποια πρώτα συμπεράσματα, έστω «εν θερμώ».
1. Παρά τους νεκρούς, τους τραυματίες και τις εκτεταμένες υλικές ζημιές, στη Λωρίδα της Γάζας επικρατεί μια αίσθηση νίκης στον πρόσφατο πόλεμο, η οποία δεν εκπορεύεται μόνο από τη Χαμάς αλλά και από άλλα κόμματα και τον απλό κόσμο. Όχι μόνο γιατί η αντίσταση κατάφερε να τον τερματίσει πολύ πιο γρήγορα από τον προηγούμενο, αλλά γιατί έπληξε για πρώτη φορά με πυραύλους το Τελ Αβίβ και γιατί επέβαλε τους δικούς της όρους στην εκεχειρία (ανεξάρτητα από το αν οι ισραηλινές δυνάμεις κατοχής στην πράξη τους παραβιάζουν σχεδόν σε καθημερινή βάση). Επιπλέον, η επίτευξη εκεχειρίας μόλις μία ημέρα μετά από βομβιστική επίθεση στο Τελ Αβίβ, ενέργεια που είχε χρόνια να γίνει (και ανεξάρτητα από την άποψη του καθενός για τέτοιου είδους επιθέσεις) έχει δώσει την αίσθηση ότι η ισραηλινή πλευρά εξαναγκάστηκε άρον-άρον σε συμφωνία.
2. Κατά γενική ομολογία, η παλαιστινιακή αντίσταση στον τελευταίο πόλεμο δεν εμφανίστηκε μόνο ισχυρότερη από ποτέ, αλλά κυρίως πολύ πιο ενωμένη και συντονισμένη.
3. Η Χαμάς εμφανίζεται, τουλάχιστον στη Γάζα, εξαιρετικά ενισχυμένη μετά τον πόλεμο, με κάποιους ανεξάρτητους παρατηρητές να τη θεωρούν μακράν την πρώτη πολιτική δύναμη στην Παλαιστίνη. Ο Μεσάαλ μετά τη θριαμβευτική είσοδό του στη Λωρίδα της Γάζας, που συνοδεύτηκε από επίδειξη δύναμης (προς τα έξω και προς τα μέσα…) των Ταξιαρχιών Κασάμ, πραγματοποίησε εμφάνιση εθνικού ηγέτη όλων των Παλαιστινίων.
4. Μετά τη νίκη της Χαμάς και γενικά της παλαιστινιακής αντίστασης στον πόλεμο και την, όχι αμελητέα, διπλωματική νίκη του Αμπάς στον ΟΗΕ, επικρατεί μια ρητορική εθνικής ενότητας. Οι λόγοι του Μεσάαλ στη Γάζα ήταν πολύ προσεγμένοι ως προς αυτό και σε συμβολικό επίπεδο δεν παρέλειπε συνεχώς να αναφέρεται σε ηγέτες ή μάρτυρες των άλλων παλαιστινιακών παρατάξεων. Παρ’ όλα αυτά, εξακολουθεί να παραμένει δύσκολη μια συμφιλίωση στην πράξη, αφού ο πολιτικός διχασμός μεταξύ Χαμάς και Φατάχ, που ευνοείται και από το γεωγραφικό διαχωρισμό μεταξύ Λωρίδας της Γάζας και Δυτικής Όχθης, έχει δημιουργήσει δύο παράλληλες παλαιστινιακές εξουσίες που δύσκολα θα ρισκάρουν ή θα αποδεχθούν την αυτοδιάλυσή τους. Επιπλέον, για να επιτευχθεί πραγματική εθνική συμφιλίωση, θα πρέπει να τερματιστούν οι εκατέρωθεν παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η εσωτερική καταστολή και οι περιορισμοί των ελευθεριών, θύματα των οποίων πέφτουν ένθεν κακείθεν όχι μόνο οι της άλλης μεγάλης παράταξης, αλλά και οι αριστεροί, διάφορες κοινωνικές οργανώσεις ή ενίοτε και άλλες πολιτικές ή και ένοπλες ομάδες.
5. Η αίσθηση που έχει κανείς κυκλοφορώντας σήμερα στη Λωρίδα, σε σχέση με λίγα χρόνια πριν, είναι αρκετά διαφορετική, με τη Χαμάς και την Ισλαμική Τζιχάντ να έχουν σχεδόν μονοπωλήσει πλέον το δημόσιο χώρο, σε σχέση με άλλες οργανώσεις (π.χ. Ταξιαρχίες Αν-Νάσερ Σαλαχεντίν, PFLP, DFLP).
6. Παρ’ όλα αυτά, το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PFLP), στις συζητήσεις του μαζί μας εμφανίστηκε ιδιαίτερα ικανοποιημένο, κυρίως από την ποιοτική αναβάθμιση του στρατιωτικού του σκέλους, όπως εμφανίστηκε λίγο πριν και κατά τη διάρκεια του πολέμου.
7. Εμφανείς στη Λωρίδα της Γάζας (όπως και στη Δυτική Όχθη) είναι οι ταξικές διαφορές, που προκαλούν έκπληξη σε όποιον φτάνει για πρώτη φορά και ενδεχομένως έχουν οξυνθεί εξαιτίας του αποκλεισμού και των δύο τελευταίων πολέμων.
8. Χωρίς να υποτιμάται η γεωπολιτική αλλαγή που έχει επιτευχθεί, χρειάζονται πολλά βήματα για να αρθεί πλήρως ο αιγυπτιακός αποκλεισμός.
9. Τέλος, η διεθνής αλληλεγγύη δείχνει μετατοπισμένη προς τον ισλαμικό κόσμο, όπως εκφράζεται με φιλοξενία τραυματιών, ανθρωπιστική βοήθεια και πολυμελείς αποστολές από διάφορες χώρες (Μαλαισία, Τουρκία, Αίγυπτος, Τυνησία, Υεμένη κ.ά.). Εντούτοις, αρκετοί ακτιβιστές από δυτικές χώρες έσπευσαν στη Γάζα και ήδη συνοδεύουν αγρότες κοντά στα «σύνορα» υπό τα ισραηλινά πυρά.
Η υπεράσπιση των ψαράδων και το εγχείρημα της Κιβωτού της Γάζας που θα προσπαθήσει να σπάσει το θαλάσσιο αποκλεισμό εκ των έσω, μεταφέροντας εμπορεύματα, είναι μερικά ακόμα πεδία επιτόπιας έμπρακτης αλληλεγγύης.
Ενώ για όσους βρισκόμαστε στις χώρες μας, το ζήτημα των κρατουμένων στις ισραηλινές φυλακές θα πρέπει να ανέβει στις προτεραιότητές μας, αφού μας το ζητούν επιτακτικά οι ίδιοι οι Παλαιστίνιοι.

Γ.Κ.
Μέλος του Συλλόγου Ιντιφάντα
στην ελληνική αποστολή στη Γάζα

Resistencias στο Radiobubble: Αποστολή στη Γάζα μέσω της ταραγμένης Αιγύπτου

αναδημοσίευση από το ιστολόγιο της ομάδας Resistencias

 

 

Ηχογραφημένη η εκπομπή της Παρασκευής 21/12 με θέμα:
Αποστολή στη Γάζα μέσω της ταραγμένης Αιγύπτου.

Μέλος του Συλλόγου Ιντιφάντα και της ομάδας Resistencias που συμμετείχε στην ελληνική αποστολή αλληλεγγύης στη Λωρίδα της Γάζας, μεταφέρει εντυπώσεις από το προπύργιο της παλαιστινιακής αντίστασης αλλά και από την ταραγμένη Αίγυπτο.

3η ανακοίνωση της ελληνικής αποστολής στη Λωρίδα της Γάζας, μετά την επιστροφή της

Τρίτη 11/12/12: Η ελληνική αποστολή αλληλεγγύης με εκπρόσωπους της Πρωτοβουλίας «Ένα καράβι για τη γάζα» επισκέφτηκε για δεύτερη φορά το υπουργείο κρατούμενων, όπου είχε προσκληθεί σε εκδήλωση που γινόταν με συγγενείς Παλαιστίνιων, που κρατούνται τώρα σε ισραηλινές φυλακές και είχε την ευκαιρία να ακούσει τραγικές ιστορίες κρατουμένων. Το απόγευμα, τα μέλη της αποστολής παρευρέθηκαν σε εκδήλωση του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PFLP), όπου είχαν προσκληθεί, αφιερωμένη στην αγωνίστρια, γυναίκα – σύμβολο της παλαιστινιακής αντίστασης Λέιλα Χάλεντ. Εκεί είχαν την ευκαιρία για μια σύντομη συνάντηση μαζί της. Επίσης, σε ένδειξη φιλίας και αλληλεγγύης ο Ντολφ Σουέρτζο, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Λαϊκού Μετώπου και διευθυντής του ραδιοσταθμού του κόμματος, προσέφερε, στα μέλη της ελληνικής αποστολής την σημαία του Λαϊκού Μετώπου.

Τέταρτη 12/12/12: Επειδή αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής στη Λωρίδα της Γάζας είναι τα παιδιά, που αποτελούν την πλειονότητα του πληθυσμού και κατακλύζουν τους δρόμους και τις γειτονιές από ζωντάνια, η ελληνική αποστολή επισκέφτηκε τοπικό σχολείο αγοριών. Εκεί ενημερώθηκε από τον διευθυντή του σχολείου ότι υπάρχουν 30 αίθουσες και 50 δάσκαλοι περίπου, για 1000 παιδάκια, που μοιράζονται σε δυο βάρδιες. Δίπλα ακριβώς στο σχολείο υπάρχει σταθμός πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας, σχετικά καλά οργανωμένος. Επίσης πολύ κοντά υπάρχει ειδικό κέντρο για παιδιά με ειδικές ανάγκες, που χρηματοδοτείται από ανθρωπιστικές ΜΚΟ. Η αποστολή επισκέφτηκε το κέντρο, όπου, από υπάλληλους του, παρουσιάστηκε η λειτουργία του και διαπιστώθηκε η πολύ καλή οργάνωση του.

Πέμπτη 13/12/12: Η ελληνική αποστολή επισκέφτηκε την Union of Health Work Committees, οργάνωση που δημιουργήθηκε στη Λωρίδα της Γάζας και στη Δυτική Όχθη πριν από 26 χρόνια από γιατρούς κυρίως του Λαϊκού Μετώπου. Το UHWC λειτουργεί με την ενίσχυση διεθνών ανθρωπιστικών οργανώσεων και με υπεράνθρωπες και ανιδιοτελείς προσπάθειες, έχει καταφέρει να δημιουργήσει το 2ο σημαντικότερο σύστημα υγείας μετά το κρατικό. Μετά από σύντομη συνάντηση με τον πρόεδρο του οργανισμού Δρ Γιουσιφ Αουανταλαχ, και τον γεν. διευθυντή Δρ. Μπασαμ Ελ Μάρσι, γιατρό ορθοπεδικό, έγινε παρουσίαση του έργου και της ιστορίας του οργανισμού. Στη συνέχεια, με την συνοδεία του Δρ. Μπασαμ Ελ Μάρσι, έγινε επίσκεψη στο νοσοκομείο Αλ Άουντα, το κυριότερο νοσοκομείο του οργανισμού. Την ελληνική αποστολή υποδέχτηκε ο διοικητής του νοσοκομείου και της ανέφερε την ιστορία του νοσοκομείου, και τη λειτουργία του κατά τον πόλεμο (το νοσοκομείο βρίσκεται κοντά στα σύνορα), αλλά και στην καθημερινότητα, καθώς και τα προβλήματα που έχει το νοσοκομείο, από τις ελλείψεις σε φάρμακα και υλικά.
Ακόμη η αποστολή επισκέφτηκε και σύλλογο κρατούμενων στις ισραηλινές φύλακες, όπου, σε συνάντηση που είχε με τον πρόεδρο του συλλόγου, της εκτέθηκε η ιδέα πραγματοποίησης μιας θεατρικής παράστασης με πρώην φυλακισμένους, όπου θα παρουσιάζονται οι συνθήκες κράτησης και στην οποία καλό θα ήταν να προσκληθούν όσο το δυνατόν, περισσότεροι διεθνείς, ώστε να διαδώσουν στο εξωτερικό την κατάσταση με τους φυλακισμένους.

Κατά την διάρκεια της διαμονής της ελληνικής αποστολής στη Γάζα, η οποία πλέον έχει επιστρέψει, και όλων των συναντήσεων και επαφών, αξίζει να αναφερθεί η θερμή υποδοχή και η φιλοξενία που της έτυχε, καθώς και η δημιουργία βάσεων για καλύτερη συνεργασία στο μέλλον στα πλαίσια της φιλίας και της αλληλεγγύης και της κοινής θέλησης για ειρήνη με δικαιοσύνη, ευημερία, και ελευθερία χωρίς αποκλεισμό.

Η ελληνική αποστολή αλληλεγγύης
(Πρωτοβουλία Ένα Καράβι για τη Γάζα – Σύλλογος ΙΝΤΙΦΑΝΤΑ)

———–
Διαβάστε τις προηγούμενες ανακοινώσεις:

2η ανακοίνωση της ελληνικής αποστολής αλληλεγγύης στη Λωρίδα της Γάζας

Δευτέρα 10/12/2012

Η ελληνική αποστολή αλληλεγγύης, που αποτελείται από μέλη της Πρωτοβουλίας Ένα Καράβι για τη Γάζα και του Συλλόγου Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό «Ιντιφάντα» συνεχίζει την επίσκεψή της στη Λωρίδα της Γάζας.

Τη Δευτέρα επισκέφθηκε το Υπουργείο Κρατουμένων, συναντήθηκε με τον Υπουργό Ατάλαχ Αμπού Σιμπάχ και άλλα στελέχη και συζήτησε τις δυνατότητες για ακόμα περισσότερη συνεργασία για την υπόθεση των δικαιωμάτων και της απελευθέρωσης των χιλιάδων Παλαιστινίων που κρατούνται στις ισραηλινές φυλακές. Ο Υπουργός ευχαρίστησε τους έλληνες αλληλέγγυους για την υποστήριξή τους ενώ τα στελέχη του υπουργείου έκαναν έκκληση για τους απεργούς πείνας και τόνισαν τη σημασία της διεθνούς λαϊκής πίεσης για το ζήτημα των κρατουμένων. Στα μέλη της αποστολής δόθηκε υλικό τόσο για το ζήτημα των κρατουμένων όσο και για τον πρόσφατο πόλεμο των 8 ημερών.

Τα μέλη της ελληνικής αποστολής συναντήθηκαν με την αναπληρώτρια επικεφαλής της Παλαιστινιακής Ερυθράς Ημισελήνου στη Λωρίδα της Γάζας, Δρ. Μόνα Αλ Φάρα, και συζήτησαν τις δυνατότητες επιτόπιας προσφοράς υπηρεσιών από ελληνικό ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό όσο και υποστήριξης από ακτιβιστές και αλληλέγγυους σε διάφορα πεδία. Επισκέφθηκαν επίσης το νοσοκομείο Σίφα, το μεγαλύτερο της Γάζας, όπου διαπίστωσαν ότι οι περισσότεροι σοβαρά τραυματισμένοι από τις τελευταίες ισραηλινές σφαγές, έχουν ήδη μεταφερθεί στο εξωτερικό για νοσηλεία, καθώς και το νοσοκομείο των Μαρτύρων του Αλ Άκσα στο Ντέιρ Αλ Μπάλαχ, όπου ενημερώθηκαν τόσο για τις υπηρεσίες που παρασχέθηκαν στα θύματα του πρόσφατου πολέμου, όσο και κυρίως για τις σοβαρές ελλείψεις που υπάρχουν στο νοσοκομείο εξαιτίας του συνεχιζόμενου αποκλεισμού.

Τα μέλη της ελληνικής αποστολής επισκέφθηκαν το Παλαιστινιακό Κέντρο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (PCHR) από το οποίο είχαν προσκληθεί στη Λωρίδα της Γάζας και ενημερώθηκαν για την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τις πρόσφατες ισραηλινές παραβιάσεις της εκεχειρίας με τις δολοφονίες και τους τραυματισμούς κοντά στο φράχτη της Πράσινης Γραμμής, τις πάνω από τριάντα απαγωγές ψαράδων και τις αρπαγές και καταστροφές βαρκών και ψαροκάικων, και τις πτυχές του συνεχιζόμενου αποκλεισμού που έχει περιορίσει την εισροή αγαθών στο 23% σε σχέση με την προ του 2007 περίοδο. Συναντήθηκαν επίσης με τον διευθυντή του PCHR, πρώην κρατούμενο συνείδησης, Ράτζι Σουράνι, με τον οποίο είχαν την ευκαιρία να συζητήσουν το νέο πολιτικό τοπίο όπως διαμορφώνεται στην Παλαιστίνη αλλά και γενικότερα στον αραβικό κόσμο μετά τις τελευταίες εξελίξεις. Ο κ. Σουράνι ενημέρωσε επίσης σχετικά με την πρωτοβουλία του PCHR να προσφύγει στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο εναντίον του Ισραήλ.

Επίσης η αποστολή συναντήθηκε με τον Χέλμι Μούσα, ο οποίος είχε στο παρελθόν περάσει δεκαπέντε χρόνια στις ισραηλινές φυλακές και σήμερα είναι πολιτικός αναλυτής ειδικευμένος στις ισραηλινές υποθέσεις. Τα μέλη της αποστολής κουβέντιασαν μαζί του για τα πρόσφατα επιτεύγματα της παλαιστινιακής αντίστασης, την τακτική του Ισραήλ το τελευταίο διάστημα, τις εξελίξεις στην Αίγυπτο, την κατάσταση στη Συρία και τις πιθανές επιπτώσεις της στο Λίβανο.

Η ελληνική αποστολή συναντήθηκε επίσης με τον ακτιβιστή Σάμπερ Ζαανίν, συντονιστή της Τοπικής Πρωτοβουλίας του Μπέιτ Χανούν, η οποία τα τελευταία χρόνια έχει αγωνιστεί ενάντια στην ισραηλινή επιβολή της «νεκρής ζώνης» εντός της Λωρίδας της Γάζας.

Κατά τη διάρκεια της παραμονής τους στη Λωρίδα της Γάζας, τα μέλη των ελληνικών συλλογικοτήτων αλληλεγγύης βιώνουν έστω προσωρινά τις επιπτώσεις τόσο των πρόσφατων βομβαρδισμών που κατέστρεψαν σημαντικές υποδομές όσο και του αποκλεισμού με πιο εμφανείς τις καθημερινές εκ περιτροπής διακοπές ρεύματος σε όλες τις πόλεις.

η ελληνική αποστολή αλληλεγγύης

(Πρωτοβουλία Ένα Καράβι για τα Γάζα – Σύλλογος ΙΝΤΙΦΑΝΤΑ)

———

Διαβάστε την πρώτη ανακοίνωση της αποστολής εδώ

Ανακοίνωση της ελληνικής αποστολής αλληλεγγύης στη Λωρίδα της Γάζας

Λωρίδα της Γάζας

Σάββατο 8 Δεκεμβρίου 2012

Στην αποκλεισμένη Λωρίδα της Γάζας βρίσκεται εδώ και λίγες ημέρες ελληνική αποστολή αλληλεγγύης παρά τις γραφειοκρατικές δυσκολίες και την τεταμένη κατάσταση στην Αίγυπτο. Στην αποστολή συμμετέχουν μέλη της Πρωτοβουλίας «Ένα Καράβι για τη Γάζα» και του Συλλόγου Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό «Ιντιφάντα». Η οργάνωση της αποστολής ξεκίνησε τις ημέρες της πρόσφατης ισραηλινής επίθεσης, έπειτα από πρόσκληση παλαιστινιακών και διεθνών οργανώσεων. Παρά την γρήγορη επίτευξη εκεχειρίας, μετά τη νίκη της παλαιστινιακής αντίστασης, αποφασίστηκε η πραγματοποίησή της, με κυριότερους στόχους να ενημερωθεί το ελληνικό κίνημα αλληλεγγύης για την παρούσα κατάσταση στη Λωρίδα της Γάζας μετά την ισραηλινή επίθεση, να εκφράσει την αλληλεγγύη του ελληνικού λαού προς τον αγωνιζόμενο παλαιστινιακό λαό και να προετοιμάσει το έδαφος και για άλλες μελλοντικές αποστολές.

Η άφιξη της ελληνικής αποστολής συνέπεσε με τις ιστορικές στιγμές που ζει τις τελευταίες μέρες η Λωρίδα της Γάζας με την άφιξη του ηγέτη της Χαμάς, Χάλεντ Μεσάαλ. Τα μέλη των ελληνικών οργανώσεων είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν τη δημόσια εκδήλωση για την επέτειο της ίδρυσης του ισλαμικού κινήματος αντίστασης, που πραγματοποιήθηκε μπροστά σε εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου, άντρες, γυναίκες και παιδιά, και να ακούσουν μεταξύ άλλων τις ομιλίες του Χάλεντ Μεσάαλ και του πρωθυπουργού Ισμαήλ Χανίγια. Επίσης, την προηγουμένη, είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν την πρωτοφανή δημόσια εμφάνιση μεγάλων δυνάμεων της παλαιστινιακής ένοπλης αντίστασης, οι οποίες είχαν παραταχθεί κατά μήκος ολόκληρης της Λωρίδας της Γάζας για να υποδεχθούν τον εξόριστο ηγέτη.

Η ελληνική αποστολή συναντήθηκε επίσης με στελέχη του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PFLP), μεταξύ των οποίων και με το μέλος του Πολιτικού Γραφείου Ραμπάχ Μουχάνα, με τον οποίο είχε την ευκαιρία να συζητήσει τις πρόσφατες εξελίξεις στο παλαιστινιακό και γενικότερα στη Μέση Ανατολή.

Τα μέλη της αποστολής έχουν επισκεφθεί επίσης σημεία που χτυπήθηκαν από τους πρόσφατους ισραηλινούς βομβαρδισμούς τόσο τις προσφυγικές συνοικίες στο Μοάσκαρ του Ντέιρ Αλ Μπάλαχ, όσο και στην Πόλη της Γάζας. Έχουν επισκεφθεί επίσης τα χωριά ανατολικά του Χαν Γιούνις, φτάνοντας ως τις παρυφές της λεγόμενης «νεκρής ζώνης» όπου τις τελευταίες μέρες έχουν διαπραχθεί από τις ισραηλινές δυνάμεις κατοχής δεκάδες παραβιάσεις της εκεχειρίας με νεκρούς και τραυματίες. Στο χωριό Φαραχίν επισκέφθηκαν επίσης μνημείο για τον αδικοχαμένο Ιταλό ακτιβιστή Βιτόριο Αριγκόνι.

Συνάντηση πραγματοποιήθηκε επίσης με τον πρόεδρο της Παλαιστινιακής Ιστιοπλοϊκής Ομοσπονδίας, ο οποίος συμμετέχει στην πρωτοβουλία για την «Κιβωτό της Γάζας», η οποία ευελπιστεί στο μέλλον να σπάσει τον θαλάσσιο αποκλεισμό της Λωρίδας της Γάζας εκ των έσω, μεταφέροντας και παλαιστινιακά προϊόντα προς εξαγωγή. Κατά την συνάντηση υπήρξε επίσης ενημέρωση για τις επιθέσεις που αντιμετωπίζουν οι παλαιστίνιοι ψαράδες και τις δεκάδες απαγωγές από το ισραηλινό ναυτικό κατά παράβαση της εκεχειρίας.

Σε ότι αφορά την πιο ευαίσθητη ομάδα του πληθυσμού, τα παιδιά, που αποτελούν και την πλειονότητα στη Λωρίδα της Γάζας, η ελληνική αποστολή είχε την ευκαιρία να επισκεφθεί το παιδιατρικό νοσοκομείο Αλ Ντούρα (από το όνομα του παιδιού που σκοτώθηκε μπροστά στις κάμερες, στις αρχές της δεύτερης Ιντιφάντα, καθώς προσπαθούσε με τον πατέρα του να προφυλαχθεί από τα ισραηλινά πυρά). Το νοσοκομείο βρίσκεται αρκετά κοντά στα ανατολικά όρια της Λωρίδας της Γάζας, έχει υποστεί στο παρελθόν σφοδρές επιθέσεις κατά τις οποίες έχει σκοτωθεί ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό και γι’ αυτό είχε προετοιμαστεί κατάλληλα για να ανταπεξέλθει στις ιδιαίτερες συνθήκες κατά τη διάρκεια της ισραηλινής επίθεσης. Τα μέλη της ελληνικής αποστολής και ιδιαίτερα οι νοσηλευτές, διαπίστωσαν τις συνεχιζόμενες προσπάθειες που καταβάλλονται για την καλυτέρευση των συνθηκών στο νοσοκομείο, παρά τις ελλείψεις λόγω του αποκλεισμού.

Τις επόμενες ημέρες η ελληνική αποστολή αλληλεγγύης θα συνεχίσει τις επισκέψεις σε διάφορα σημεία της Λωρίδας της Γάζας και τις συναντήσεις με εκπροσώπους πολιτικών και κοινωνικών οργανώσεων.

η ελληνική αποστολή αλληλεγγύης

(Πρωτοβουλία Ένα Καράβι για τη Γάζα – Σύλλογος ΙΝΤΙΦΑΝΤΑ)

Αρέσει σε %d bloggers: