15 Μαΐου: 67 χρόνια από την Παλαιστινιακή Νάκμπα του ’48

Από την στήλη του Συλλόγου Ιντιφάντα στην εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς

Δημοσίευση: Φύλλο 263 – 16/5/2015

 

Ένα μικρό απόσπασμα από την εισαγωγή του βιβλίου του Ίλαν Πάπε, Η εθνοκάθαρση της Παλαιστίνης (OneWorld, 2007):

Συνέχεια

Advertisements

Ο Ισραηλινός υπουργός Εξωτερικών καλεί σε αποκεφαλισμό των Παλαιστινίων

του Ali Abunimah

O Ισραηλινός υπουργός Εξωτερικών Άβιγκντορ Λίμπερμαν έφτασε την εκστρατεία υποκίνησης σε βία κατά των Παλαιστινίων σε νέες ακρότητες ζητώντας να κοπούν τα κεφάλια όσων δεν είναι πιστοί στο Ισραήλ.

Επίσης επανέλαβε το πάγιο αίτημά του για την εκδίωξη των Παλαιστινίων πολιτών του Ισραήλ.

Συνέχεια

Νεκρή ζώνη η μισή Γάζα – Σοκ στη Σουτζάγια – Μνήμες Νάκμπα

Δημοσιεύσεις Σάββατο 17:45 και 18:05

 

Ο ισραηλινός στρατός έχει επεκτείνει τη «νεκρή ζώνη» ασφαλείας στο 43% του συνολικού εδάφους της Γάζας και, σύμφωνα με την UNRWA, έχει θέσει σε ισχύ διαταγές καθολικής εκκένωσης για μεγάλα τμήματα στη βόρεια, κεντρική και νότια Γάζα. Σήμερα Σάββατο εξέδωσε προειδοποίηση ότι όσοι παραμείνουν στις περιοχές αυτές μετά το πέρας της 12ωρης ανθρωπιστικής εκεχειρίας «θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή τους», καθώς ο στρατός αναμένεται να εξαπολύσει εκ νέου βαριά επίθεση και θα αντιμετωπίσει όσους αμάχους παραμείνουν εκεί ως μαχητές.

Συνέχεια

Από τους Φενταγίν μέχρι την οριστική νίκη

Arab_volunteers

 

Ο Ramzy Baroud κάνει μια συνοπτική παρουσίαση του κινήματος της αντίστασης στη Γάζα από τους Φενταγίν μέχρι σήμερα και αναλύει τους λόγους για τους οποίους θεωρεί νομοτελειακά αδύνατον το Ισραήλ να υποτάξει αυτήν την παλόμενη για ελευθερία λωρίδα γης.

Ανάλυση: Η αντίσταση της Γάζας δεν θα συντριβεί

Δημοσίευση Τετάρτη 23/07/2014 (επικαιροποίηση) 24/07/2014 23:25

Του Ramzy Baroud*

Τη 13η μέρα της επονομαζόμενης Επιχείρησης Προστατευτικό Άκρο του Ισραήλ, τα ΜΜΕ γέμισαν με ειδήσεις για ολόκληρες οικογένειες που κονιορτοποιήθηκαν συλλογικά, για γυναίκες και παιδιά που έγιναν εγνωσμένα στόχος των Ισραηλινών στρατιωτών.

Συνέχεια

Νάκμπα 2014, τέσσερις στιγμές

Από την στήλη του Συλλόγου Ιντιφάντα στην εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς

Η Νάκμπα, η καταστροφή των Παλαιστίνιων του 1948, η εθνοκάθαρση της Παλαιστίνης από τον ντόπιο πληθυσμό ή αλλιώς η αρχή της συνεχιζόμενης εθνοκάθαρσης είναι ημέρα μνήμης που τιμούν οι Παλαιστινιακές Κοινότητες στα κατεχόμενα και οι αλληλέγγυοι σε όλο τον κόσμο κάθε Μάιο. Θέλουμε εδώ να μοιραστούμε τέσσερις  στιγμές του συνεχιζόμενου αγώνα για δικαιοσύνη που σηματοδοτεί η μέρα.

Στιγμή 1η. Πανεπιστήμιο της Χάιφα. Παλαιστίνιοι φοιτητές του πανεπιστημίου θέλουν να τιμήσουν την Μέρα της Νάκμπα με συμβολική πορεία. Η εκδήλωση απαγορεύεται από τις πανεπιστημιακές Αρχές. Οι φοιτητές αποφασίζουν να κάνουν μια σιωπηλή συγκέντρωση χωρίς συνθήματα και σύμβολα. Η αυξημένη παρουσία προσωπικού ασφαλείας δεν τους εξέπληξε, αλλά απόρησαν με τη δυνατή μουσική μέσα στο μεσημέρι και μια τεράστια ισραηλινή σημαία. Το πανεπιστήμιο έχει δώσει άδεια για πάρτι τρανς. Λίγοι ήρθαν στο κάλεσμα και ας έλεγε ο dj: «Σας καλούμε όλους στην ημέρα φοιτητών – Μουσουλμάνους, Χριστιανούς, Δρούζους και Εβραίους. Είμαστε μια πλουραλιστική χώρα, δεν έχει σημασία ποιος είσαι. Μπορείτε όλοι να έρθετε». Αρκεί να μη σκέφτεσαι και να μη θυμάσαι, βέβαια. (πηγή: electronic intifada)

Στιγμή 2η. Οι συντελεστές της ταινίας American Revolutionary. The evolution of Grace Lee Boggs (η οποία έχει τιμηθεί με πολλά διεθνή βραβεία) δήλωσαν σε ανακοίνωσή τους σοκαρισμένοι που η ταινία τους θα προβληθεί στο Φεστιβάλ DocAviv στις 13 και 15 Μαΐου, καθώς το Φεστιβάλ γίνεται με κρατική χρηματοδότηση. Η ίδια η Grace Lee Boggs είχε ήδη δηλώσει την υποστήριξή της στην έκκληση για Ακαδημαϊκό και Πολιτιστικό Μποϊκοτάζ του Ισραήλ.

Στιγμή 3η: Το κέντρο τεκμηρίωσης για τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες Badil, μαζί με άλλες παλαιστινιακές οργανώσεις στη φετινή τους ανακοίνωση ξαναθυμίζουν ότι το δικαίωμα της επιστροφής είναι αναφαίρετο, αναγνωρισμένο από τον ΟΗΕ. Δεν είναι ζήτημα διαπραγμάτευσης. Όμως, αυτή τη στιγμή προωθούνται από το Ισραήλ μια σειρά από μεθόδους με τη δύναμη της πυγμής και μέσω των διαπραγματεύσεων ώστε να γίνει το δικαίωμα ανεφάρμοστο: Απαίτηση για αναγνώριση του Ισραήλ ως αποκλειστικά εβραϊκό κράτος, προσάρτηση των περιοχών C και περιοχών φυσικών πηγών κυρίως νερού, συνέχιση του εκτοπισμού κυρίως από τα Ιεροσόλυμα, την Έρημο Νέγκεβ και τη Γάζα. Τονίζουν ότι, ειδικά φέτος, το ζήτημα της επιστροφής γίνεται πιο επείγον, καθώς οι πρόσφυγες που ζούσαν στους καταυλισμούς της Συρίας έχουν ξαναγίνει στο μεγαλύτερο μέρος τους και όσοι γλίτωσαν από τον πόλεμο, πρόσφυγες. Καταλήγουν ζητώντας η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης να βασίζεται σε αυθεντική αντιπροσώπευση που δεν αποκλείει κανέναν από τον παλαιστινιακό λαό».

Στιγμή 4η. Στη φετινή επέτειο της Νάκμπα δύο νέοι άνθρωποι δολοφονούνται από τους φύλακες εν ψυχρώ στη διαδήλωση έξω από την φυλακή Όφερ στη Ραμάλα, όπου κρατούνται από τις κατοχικές δυνάμεις εκατοντάδες Παλαιστίνιοι πολιτικοί κρατούμενοι. Ένας νοσοκόμος που πήγε να βοηθήσει επίσης πυροβολήθηκε.

Τέσσερις στιγμές, ένα έμπρακτο μήνυμα της κατοχής: Μη θυμάσαι, μη σκέφτεσαι, μη ζητάς δίκαιο, μην αντιδράς.

Σύλλογος Ιντιφάντα

intifadagr.wordpress.com

 

 

 

Δύο Παλαιστίνιοι νεκροί από ισραηλινά πυρά στην επέτειο της Νάκμπα

Διαδηλωτές προσπαθούν να βοηθήσουν τον Ναντίμ Νουάραχ, αφότου έχει δεχθεί τα πυρά.

Οι ισραηλινές δυνάμεις κατοχής πυροβόλησαν και σκότωσαν έναν νεαρό παλαιστίνιο άνδρα και έναν ανήλικο έφηβο, την Πέμπτη κατά τη διάρκεια διαδήλωσης για την 66η επέτειο της Νάκμπα, δυτικά της Ραμάλας στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη.

 

 

 

Νεκροί είναι ο 22χρονος Μουχάμαντ Άουνταχ Αμπού αλ Θάχιρ και ο 17χρονος Ναντίμ Σιγιάμ Νουάραχ. Τα θύματα, σύμφωνα με ιατρικές πηγές, πυροβολήθηκαν με πραγματικά πυρά στο στήθος.

 

Άλλοι τρεις έφηβοι τραυματίστηκαν από πραγματικά πυρά, ένας στο στήθος, και άλλοι δύο στα πόδια. Σύμφωνα με τους γιατρούς η κατάστασή τους είναι σταθερή.

 

 

 

Οι συμμετέχοντες στη συγκέντρωση κοντά στο κέντρο κράτησης Οφέρ δήλωσαν ότι ήθελαν επίσης να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους στους Παλαιστίνιους κρατούμενους χωρίς δίκη, που βρίσκονται σε απεργία πείνας εδώ και 22 μέρες.

 

Οι Παλαιστίνιοι σε όλα τα κατεχόμενα εδάφη και όχι μόνο τιμούν σήμερα την επέτειο της Νάκμπα, ή καταστροφής, που ταυτίζεται με την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ. Κατά τη διάρκεια της Νάκμπα, περισσότεροι από 760.000 Παλαιστίνιοι εκτοπίστηκαν από τα σπίτια τους το 1948. Σήμερα μαζί με τους απογόνους τους εκτιμάται ότι ξεπερνούν τα 5 εκατομμύρια.

 

Πηγή: Maan

Ας μιλήσουμε για βιβλία

Από την στήλη του Συλλόγου Ιντιφάντα στην εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς

 

Δημοσιεύθηκε τη Μ. Παρασκευή 17 Απριλίου 2014

 

H ταινία Η μεγάλη ληστεία των βιβλίων (The great book robbery, Τόνι Μπρένερ, 2011) δεν είναι ένα θρίλερ με φανταστικό σενάριο. Από μια άποψη όμως είναι μια ταινία τρόμου και μυστηρίου. Τρόμου γιατί συνδέεται με την τρομοκρατία που ανάγκασε τους Παλαιστίνιους το 1948 να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους καθώς επέλαυναν οι ισραηλινές στρατιωτικές ομάδες. Μυστηρίου γιατί η ταινία-ντοκιμαντέρ αποκαλύπτει αυτό που έπρεπε να μείνει κρυφό: ότι στις πόλεις που εγκατέλειπαν οι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες με το όπλο στον κρόταφο και με την ελπίδα ότι θα γυρίσουν γρήγορα, έγινε συστηματική συγκομιδή βιβλίων από τα σπίτια τους. Τα βιβλία αυτά είναι σύμφωνα με το ντοκιμαντέρ 70.000, κυρίως από τα Δυτικά Ιεροσόλυμα. Το γεγονός αυτό συνδέεται και με την επίσης συστηματική και περισσότερο οργανωμένη προσπάθεια να παρουσιαστεί η Παλαιστίνη ως μια περιοχή έρημη και απολίτιστη έως τη στιγμή που δημιουργήθηκε το κράτος του Ισραήλ. Με την προσπάθεια δηλαδή να διαγραφεί η Παλαιστινιακή ιστορία και η Νάκμπα, η Καταστροφή. Ορισμένα από αυτά τα βιβλία, όσα δεν καταστράφηκαν, βρίσκονται στο τμήμα «Ανατολικών Σπουδών» της Ισραηλινής Βιβλιοθήκης, με σήμανση «Εγκαταλειμμένο».

Abandon_property

AP = absentee property

Το ντοκιμαντέρ αποδοκιμάστηκε «μετά βδελυγμίας» από το Academic Watch, μια οργάνωση η οποία εξετάζει  τις «αντι-ισραηλινές» δραστηριότητες στα αμερικανικά πανεπιστήμια. Με ανακοίνωση που αναδημοσιεύτηκε στον ιστοτόπο ynetnews η οργάνωση καταδίκασε την προβολή του ντοκιμαντέρ σε πάρα πολλά αμερικάνικα πανεπιστήμια. Βασικό επιχείρημα ήταν ότι τα εν λόγω βιβλία φυλάσσονται στην Ισραηλινή Εθνική Βιβλιοθήκη! Επίσης ότι οι Παλαιστίνιοι που μιλούν στο ντοκιμαντέρ ως ιδιοκτήτες των βιβλίων ουσιαστικά εγείρουν απαιτήσεις για τα σπίτια τους.
Όσοι έχουν επισκεφτεί τα Ιεροσόλυμα, τη Γιάφα και τη Ναζαρέτ και βλέπουν τα σπίτια και τις γειτονιές όπου σήμερα ζουν έποικοι, αναρωτιέται πώς είναι δυνατόν οι κάτοικοι να τα εγκατέλειψαν. Η ιστορία έπρεπε να μείνει κρυφή.
Γιατί τα θυμηθήκαμε όλα αυτά; Η αφορμή ήταν η είδηση ότι το Ισραήλ θα είναι τιμώμενη χώρα στο Διεθνές Φεστιβάλ Βιβλίου που θα γίνει στη Θεσσαλονίκη τον Μάιο. Νομίζουμε ότι δεν θα έπρεπε να είναι τιμώμενη χώρα όσο συνεχίζεται η κατοχή και η καταπίεση. Ή μήπως να φέρουν μαζί και μερικά από τα κλεμμένα βιβλία;

Σύλλογος Ιντιφάντα
https://intifadagr.wordpress.com/

 

Ο Αϊνστάιν και η Χάνα Άρεντ για την αναγνώριση του κράτους του Ισραήλ

Από την στήλη του Συλλόγου Ιντιφάντα στην εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς

Δημοσιεύθηκε το Σάββατο 30 Νοεμβρίου 2013

Η 29η Νοεμβρίου είναι η Ημέρα Αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό, σε ανάμνηση της ημέρας που εγκρίθηκε το σχέδιο χωρισμού της Παλαιστίνης από τον ΟΗΕ, στις 29 Νοεμβρίου του 1947

Δυστυχώς η ημέρα εκείνη δεν σηματοδότησε μια δίκαιη λύση για το ασύλληπτο δράμα των Εβραίων της Ευρώπης μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά τη δικαίωση του σχεδίου του σιωνιστικού κινήματος για αποικιοποίηση της Παλαιστίνης. Κυρίως ήταν η επισφράγιση της εθνοκάθαρσης της Παλαιστίνης από τους ντόπιους κατοίκους που είχε ήδη ξεκινήσει και κορυφώθηκε τη χρονιά που ακολούθησε.

Arendt
Υπάρχουν διάφορες αψιμαχίες σχετικά με την άποψη του Αϊνστάιν και της Χάνα Άρεντ για τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ. Η πραγματικότητα συνοψίζεται στην επιστολή της 8ης Δεκεμβρίου 1948 που συνυπέγραψαν με άλλους σημαντικούς επιστήμονες.

TheLetter

Αναφέρουμε παρακάτω μερικά αποσπάσματα από την επιστολή η οποία απευθυνόταν στους εκδότες των Νew York Times με αφορμή την επίσκεψη στις ΗΠΑ του Μεναχέμ Μπέγκιν. Το κόμμα του Μπέγκιν, το Κόμμα Ελευθερίας, όπως γράφουν, προήλθε από την τρομοκρατική ομάδα Ιργκούν και «προσομοιάζει στην οργάνωσή του, στις μεθόδους, την πολιτική φιλοσοφία και κοινωνική απεύθυνση, στα ναζιστικά και φασιστικά κόμματα». Ο Μπέγκιν ήταν ο μετέπειτα ιδρυτής του κυβερνητικού σήμερα Λικούντ και ο υπογράφων τη Συμφωνία του Κάμπ Ντέιβιντ, για την οποία βραβεύτηκε με Νόμπελ Ειρήνης.
«Είναι οι ενέργειες του τρομοκρατικού κόμματος που προδίδουν τον πραγματικό χαρακτήρα του, από τις προηγούμενες ενέργειες μπορούμε να κρίνουμε τι αναμένεται να κάνει στο μέλλον». Στη συνέχεια αναφέρονται σε μια από τις πράξεις της εθνοκάθαρσης, την εκκαθάριση του χωριού Ντέιρ Γιασίν από τους κατοίκους του, και καταλήγουν για το κόμμα:
«Μέσα στην εβραϊκή κοινότητα προβάλλουν ένα συνονθύλευμα υπερεθνικισμού, θρησκευτικού μυστικισμού και εθνικής υπεροχής. Όπως άλλα φασιστικά κόμματα, χρησιμοποιήθηκαν για να σπάσουν απεργίες και πίεσαν για τη διάλυση των ελεύθερων συνδικάτων». «Η απόσταση ανάμεσα στις πομπώδεις διακηρύξεις που γίνονται από τον Μπέγκιν και το κόμμα του και η εμπειρία από τις προηγούμενες πράξεις στην Παλαιστίνη έχουν τη σφραγίδα ενός όχι συνηθισμένου κόμματος. Είναι η σφραγίδα ενός, χωρίς αμφιβολία, φασιστικού κόμματος για το οποίο η τρομοκρατία (ενάντια στους Εβραίους, τους Άραβες και τους Βρετανούς) και η διαστρέβλωση είναι τα μέσα και το «ηγετικό κράτος» είναι ο στόχος.
Η επιστολή υποστηρίζει από θέση το Ισραήλ αλλά οι επισημάνσεις της μας θυμίζουν ότι η εθνοκάθαρση της Παλαιστίνης, που συνεχίζεται και σήμερα, είναι αποτέλεσμα του αρχικού σχεδίου, των πολιτικών που εφαρμόζονται και της υποστήριξης των ΗΠΑ για την οποία οι υπογράφοντες κυρίως ανησυχούν.

Σύλλογος Ιντιφάντα
https://intifadagr.wordpress.com/

Το ζήτημα των παλαιστινίων κρατουμένων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

Ντιράρ Αμπού Σίσι

Βρυξέλες, (PIC) – Το Δίκτυο UFree,  για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων κρατουμένων, έθεσε το ζήτημα των Παλαιστινίων κρατουμένων στις ισραηλινές φυλακές, στο πλαίσιο της συνάντησης που πραγματοποιήθηκε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις Βρυξέλλες, στην επέτειο της Νάκμπα, σε συντονισμό με το Συμβούλιο για τις Σχέσεις Ευρώπης- Παλαιστίνης.

Ο κ. Mohammed Hamdan, επικεφαλής του Δικτύου UFree, είπε στην Quds Press ότι η συνάντηση είναι η πρώτη του είδους της, καθώς είναι η πρώτη φορά που το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο συζητά την Παλαιστινιακή Νάκμπα (καταστροφή) και την επίπτωση της στον παλαιστινιακό λαό.

Ο Χαμντάν δήλωσε ότι το πρώτο θέμα που συζητήθηκε στη σύνοδο ήταν η επίσκεψη της αντιπροσωπείας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη.

Από την πλευρά του, ο Δρ Arafat Madi,  διευθυντής του Συμβουλίου για τις Σχέσεις  Ευρώπης Παλαιστίνης(CEPR), τόνισε την ανάγκη να δοθεί τέλος στα δεινά των Παλαιστινίων προσφύγων υποστηρίζοντας το δικαίωμα της επιστροφής των εκατομμυρίων Παλαιστινίων οι οποίοι έχουν εκδιωχθεί με τη βία από τα σπίτια τους.

Ο Δρ Salman Abu Sitta, πρόεδρος της Palestine Land Foundation, αναφέρθηκε στις ισραηλινές σφαγές και την εθνοκάθαρση  του παλαιστινιακού λαού από τη εποχή της Νάκμπα. Υποστήριξε ότι δεν γίνεται να πραγματοποιηθούν ειρηνευτικές συνομιλίες χωρίς να επιτευχθεί το δικαίωμα της επιστροφής.

Το Ισραήλ έχει συλλάβει περίπου 800.000 Παλαιστίνιους,  από το 1967,  συμπεριλαμβανομένων 12.000 γυναικών και δεκάδων χιλιάδων παιδιών.

Περίπου 5.000 Παλαιστίνιοι κρατούμενοι, συμπεριλαμβανομένων 14 γυναικών και σχεδόν 230 παιδιών,   κρατούνται στις ισραηλινές φυλακές.

Ο Mohammed Hamdan ανακοίνωσε επίσης την έναρξη μιας εκστρατείας διεθνούς αλληλεγγύης για την απελευθέρωση του Παλαιστίνιου κρατούμενου  Dirar Abu Sisi,  ο οποίος απήχθη από την Ουκρανία στις 18 Φεβρουαρίου 2011 και οδηγήθηκε κρυφά  στις ισραηλινές φυλακές κατοχής για να κρατηθεί  στην απομόνωση.

Ο διωγμός από τη Χάιφα

Από την στήλη του Συλλόγου Ιντιφάντα στην εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς

Στις 29 Νοεμβρίου 1947 η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ενέκρινε το Σχέδιο Χωρισμού της Παλαιστίνης, μετά από τεράστιες πιέσεις στα κράτη-μέλη να το υπερψηφίσουν.

Αντίθετα με τη διαδεδομένη αντίληψη ότι αυτό ήταν το μόνο διαθέσιμο σχέδιο, στην πραγματικότητα ο ΟΗΕ αποφάσιζε ανάμεσα στην επιλογή για ένα κράτος, όπου όλοι οι πολίτες θα είχαν ίσα δικαιώματα και στο σχέδιο χωρισμού της Παλαιστίνης με δημιουργία ενός εβραϊκού κράτους στο 60% της ιστορικής Παλαιστίνης. Σε εδάφη, δηλαδή, που κατοικούνταν σε συντριπτική πλειοψηφία από Άραβες Παλαιστίνιους οι οποίοι δεν είχαν οργανωμένο στρατό.
Όπως κατέδειξε ο Ίλαν Πάπε στο βιβλίο του Η Εθνοκάθαρση της Παλαιστίνης, οι σιωνιστικές Ένοπλες Ομάδες προχώρησαν συστηματικά σε προμελετημένες σφαγές και διωγμό στα εδάφη που είχαν αποδοθεί με το Σχέδιο Χωρισμού στο «εβραϊκό» κράτος, όπως φαίνεται και στο παρακάτω απόσπασμα. Αυτό συνέβη πολύ πριν οι αραβικοί στρατοί επιτεθούν εναντίον του Ισραήλ μετά την αυτο-ανακήρυξή του ως κράτος τον Μάιο του 1948. Η ανακήρυξη αυτή έγινε σε εδάφη πολύ ευρύτερα από αυτά που έδινε το Σχέδιο στο εβραϊκό κράτος. Μάλιστα, οι Ισραηλινοί είχαν καταλάβει και τα Ιεροσόλυμα, που σύμφωνα με το σχέδιο έπρεπε να παραμείνει μια διεθνής πόλη.
Ο διωγμός από τη Χάιφα είναι χαρακτηριστικός τόσο για τα γεγονότα που ακολούθησαν την απόφαση του ΟΗΕ όσο και για το δράμα των Παλαιστίνιων που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα. Αντιγράφουμε από το Kathleen Christison, Το τραύμα του διωγμού, 2001:
«Η φυγή από τη Χάιφα ξεκίνησε τον Δεκέμβριο του 1947, όταν οι εχθροπραξίες οδήγησαν σε πλήρη κατάρρευση της ηγεσίας και των υπηρεσιών της πόλης. Μέχρι τον Ιανουάριο, είχαν φύγει το 1/3 των 700.000 Αράβων της Χάιφα. Οι εχθροπραξίες συνεχίστηκαν σποραδικά μέχρι τον Απρίλιο και στις 21 Απρίλη οπότε και άρχισαν να αποσύρονται οι βρετανικές δυνάμεις, ο εβραϊκός στρατός της Χαγκάνα επιτέθηκε βίαια. Οι Άραβες που είχαν μείνει στην πόλη βούλιαξαν στον τρόμο. Είχαν χάσει το ηθικό τους, ένιωθαν απροστάτευτοι και πανικοβλημένοι από τη σφαγή των 250 πολιτών, που είχε προηγηθεί δυο βδομάδες νωρίτερα στο χωριό Ντέιρ Γιασίν, κοντά στην Ιερουσαλήμ, από δυνάμεις των τρομοκρατικών εβραϊκών οργανώσεων Ιργκούν και Στερν.
Περίπου 15.000 Παλαιστίνιοι υπολογίζεται ότι έφυγαν από τη Χάιφα στις 22 Απριλίου. Η έξοδος συνεχίστηκε για μια βδομάδα, καθώς οι τρομοκρατημένοι κάτοικοι πλημμύρισαν τα λιμάνια και τους δρόμους, αφήνοντας πίσω τα υπάρχοντά τους, άδεια σπίτια και καλλιέργειες αφύλακτες. Μέχρι τις αρχές Μάη, από τους 70.000 Άραβες κατοίκους της Χάιφα, είχαν μείνει μόνο 3.000-4.000».

Αρέσει σε %d bloggers: